Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2015

κεφάλαιο 12-παρακάλια....

«Καλά και πότε περίμενες να μου το πεις;» τον άκουσε να φωνάζει μέσα στο αφτί της. Την είχε πάρει τηλέφωνο μερικές μέρες μετά το πάρτι για να της πει ότι έχει μια ιδέα για κάτι και η Σοφία τον ενημέρωσε ότι δεν είχε χρονικά περιθώρια για αινίγματα. Μετά εκείνος της είπε ότι θέλει να πάνε για ψώνια και εκείνη του θύμισε ότι έχει ρούχα. Μετά από μια σύντομη αντιπαράθεση, του είπε ότι είχε ένα συνέδριο στο Λονδίνο και έπρεπε να λείψει μαζί με τον Πίτερ και την Μιράντα για δύο βδομάδες.
«Δεν ήξερα ότι πρέπει να σε ενημερώνω για κάθε μου κίνηση» του είπε ενώ κοιτούσε αδιάφορα ένα περιοδικό μπροστά της. Είχε γυρίσει αργά στο διαμέρισμά της και τρόμαξε όταν χτύπησε το κινητό της. Κανείς δεν την έπαιρνε τόσο αργά.
«Δεν είπα κάτι τέτοιο, αλλά είχα κανονίσει μερικά πράγματα. Μερικά ραντεβού…είχα αλλάξει το πρόγραμμά μου» είπε αυστηρά εκείνος. Η Σοφία έκανε μια γκριμάτσα κι ας μην την έβλεπε.
«Σου έχω ξεκαθαρίσει ότι δεν έχω χρόνο, πόσω μάλλον για να τον περνάω ψάχνοντας τη σωστή απόχρωση ανταύγειας που θα φωτίσει το βλέμμα μου» ειρωνεύτηκε. «Αν άλλαξες το πρόγραμμά σου για κάτι στο οποίο δε συναίνεσα, είναι δικό σου λάθος και λυπάμαι που είσαι τόσο επιπόλαιος».
«Μπορείς να κανονίσεις μερικά απογεύματα αφότου γυρίσεις να πάμε στα μαγαζιά;» επέμεινε ο ξεροκέφαλος άνθρωπος. Η Σοφία ξεσύσηξε. Μα γιατί δεν την άκουγε;
«Φίλιπ, αν θέλω μπορώ να πάω και μόνη μου. Και στο κομμωτήριο και στο σαλόνι αισθητικής και στο σπα. Δεν θέλω παρέα».
«Αν δεν συνεργαστείς, θα κόψω τη χρηματοδότηση του προγράμματος και θα ενημερώσω το δρα Λόιντ για τη συμμετοχή σου σε αυτό» της απάντησε σκληρά. Η Σοφία έμεινε παγωμένη στη θέση της. Δεν το είχε σκεφτεί αυτό. Της φαινόταν αποφασισμένος να τη βοηθήσει και έδειχνε να επιμένει σταθερά, αλλά δεν περίμενε ποτέ ότι θα την εκβίαζε τόσο στυγνά. Αν του είχε εξηγήσει κάτι ήταν το πόσο αγαπούσε τη δουλειά της και πόσο εκτιμούσε τη συλλογική προσπάθεια όλων των ερευνητών στο τμήμα της. Η χορηγία του Φίλιπ είχε ήδη δρομολογήσει πολλές και σημαντικές αλλαγές στο τμήμα. Είχαν παραγγείλει εξοπλισμό, είχαν καταθέσει πρόταση για επέκταση της πτέρυγας και δημιουργίας νέων γραφείων (ένα μάλιστα θα ήταν και δικό της και θα ήταν άνετο και φωτεινό), είχαν χρήματα για τις υποτροφίες όλων των διδακτορικών και μεταδιδακτορικών σπουδαστών καθώς και για επισκέπτες καθηγητές και ερευνητές από άλλα πανεπιστήμια. Σε τρεις τέσσερις μήνες τίποτα δε θα ήταν ίδιο για το τμήμα της βιολογίας του πανεπιστήμιου της. Και όλα χάρη σε εκείνον. Τα παιδιά συχνά έλεγαν ότι τους έσωσε και άλλα τέτοια. Και τώρα…είχε στα χέρια της το μέλλον όλης της έρευνας, καθώς και των απολαβών των φίλων της.
«Είσαι αισχρός εκβιαστής» του πέταξε μέσα από τα σφιγμένα δόντια της. Δεν το πίστευε ότι την έφερνε σε τέτοια θέση. Πότε είχε γίνει τόσο σκληρός;
«Εγώ θα το έλεγα απλά αποτελεσματικός» είπε εκείνος και άκουσε το χαμόγελο στη φωνή του. Τον φαντάστηκε ξαπλωμένο σε ένα μαύρο δερμάτινο καναπέ, με ένα ποτήρι καλό σκωτσέζικο ουίσκι στο χέρι. Με το κάτω μέρος της πιτζάμας του μόνο, και το γυμνό στέρνο του να λάμπει από το φως του φεγγαριού που θα έλουζε το πολυτελές σαλόνι του. Σταμάτησε απότομα τις σκέψεις της, αναψοκοκκινισμένη, γιατί εκείνος έβηξε.
«Είσαι απίστευτος» του είπε και προσευχόταν να σταματήσει να επιμένει.
«Τώρα που θα είσαι στη γενέτειρά μου» της είπε αποφασιστικά «θέλω να σκεφτείς. Να σκεφτείς καλά. Θέλω τη μέρα που θα γυρίσεις να μου δώσεις μία απάντηση. Αν θα συνεργαστείς με αυτό που έχω στο μυαλό μου ή όχι» είπε κοφτά, σαν ρομπότ που πυροβολεί αδιάκριτα.
«Αλλιώς;» τον ρώτησε τρομαγμένη.
«Αλλιώς θα κλείσω την κάνουλα και θα μείνετε χωρίς χορηγό» είπε ήρεμα, αλλά η Σοφία καταλάβαινε ότι το εννοούσε και δεν μπλόφαρε.
«Δε θα δεχτώ για μερικά λεφτά να με κάνεις ό,τι θες. Ξέρεις τι επάγγελμα είναι αυτό που περιγράφεις και εγώ είμαι βιολόγος. Δε σπούδασα τόσα χρόνια για να παριστάνω την γκομενίτσα. Και αν θες να ξέρεις μπορώ να σε καταγγείλω για παρενόχληση αν συνεχίσεις» του είπε σκληρά. Οι μάσκες είχαν πέσει. Το ίδιο και το γάντι. Δεν υπήρχε γυρισμός.
«Θα αλλάξουμε λίγο τα μαλλιά σου και θα πάρουμε μερικά ρούχα. Θα βγούμε σε ωραία μέρη και θα σε βοηθήσω να κοινωνικοποιηθείς. Αυτό δε σε κάνει πόρνη» της είπε εκείνος. «Και αν θες, κάνε καταγγελία για παρενόχληση. Θα εκδικαστεί πολύ γρήγορα» γέλασε.
«Σήμερα θες αυτό. Αύριο; Μπορεί να θες κάτι άλλο» του είπε κι εκείνη με τη σειρά της, προκαλώντας τον. Το γέλιο του την εκνεύρισε πολύ.
«Ω μην ανησυχείς γι’ αυτό. Σε βλέπω σαν αδερφή μου» της είπε. Η Σοφία έγινε έξαλλη. Σαν αδερφή του. Βέβαια…
«Οι αδερφοί δε θέλουν να βλέπουν τις αδερφές του να υποφέρουν» του είπε.
«Για ψώνια θα πάμε. Όχι για καταναγκαστικά έργα. Δες το σαν βόλτα, σαν διασκέδαση».
«Φίλιπ, δε θέλω».
«Δεν έχεις επιλογή».
«Πάντα έχω».
«Τη μέρα που επιστρέφεις περιμένω τηλέφωνο. Σκέψου το. Στο χέρι σου είναι το μέλλον σου, της ομάδας σου, της ανθρωπότητας».


3 σχόλια:

  1. Την πιεζει πολυ και φοβαμαι οτι θα σκασει :/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. αααααα δεν μου αρεσει! ειπαμε να επιμενει να είναι ευγενικος κτλπ αλλα της εχει σπασει τα νευρα! εγω (καθως είμαι απίστευτα εγωιστρια) θα του ελεγα όχι! και δεν φτανουν όλα αυτά...την βλεπει και σαν αερφη του. συγχηστηκα παλι! παρολαυτα πολύ ωραια κεφαλαιο!
    Καλλιοπη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Χρόνια Πολλά στην ηρωίδα μας Σοφία αλλά και σε όλες τις εορταζουσες ♡♡
    -Δήμητρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή