Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2015

κεφάλαιο 10-άντρας μόνος ψάχνει...

Ο Φίλιπ την άφησε σπίτι της ή μάλλον στην πύλη της πανεπιστημιούπολης. Του είπε ότι το δωμάτιό της δεν απείχε πολύ και την πίστεψε. Ήταν φανερό φυσικά ότι ήθελε να τον αποφύγει, αλλά φαντάστηκε ό,τι στο χώρο του πανεπιστημίου θα ήταν ασφαλής. Δεν ήξερε αν έπρεπε να επιμείνει να τη συνοδεύσει και έτσι έβαλε μπρος και έφυγε όταν την είδε να ξεμακραίνει.

Την είχε φέρει σε δύσκολη θέση και δε λυπήθηκε γι’ αυτό. Ήταν σίγουρος ότι είχε φυτέψει μέσα της το ζιζάνιο. Αυτός ήταν ο τρόπος του να πείθει τους φίλους του, τις συντρόφους του, τους συνεργάτες του. Τους φύτευε ζιζάνια. Πετούσε λέξεις και ιδέες και ενώ στην αρχή φαινόταν παράλογος, αυτό δούλευε μέσα τους και κατάφερνε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Βέβαια η Σοφία δεν ήταν και η πιο συνηθισμένη περίπτωση ανθρώπου. Με IQ 144 σύμφωνα με τη σελίδα που είχε στο σάιτ του πανεπιστημίου και έναν τετράγωνο τρόπο σκέψης δεν ήταν αυτό που λες εύκολος στόχος. Πολλές φορές την είδε να αντιστέκεται. Έθιξε τον εγωισμό της, τη γυναικεία περηφάνια της, την επαγγελματική της εξέλιξη. Και αυτή δέχτηκε κάθε προσβολή απαντώντας με επιχειρήματα. Χωρίς κλάματα και υστερίες. Χωρίς προσβολές. Μόνο με τεκμηριωμένα επιχειρήματα. Εκτός βέβαια από τις λίγες φορές που έχασε τελείως τον έλεγχο και έκανε απλώς μερικές άκομψες γκριμάτσες.

Δε μετάνιωνε ιδιαίτερα. Τον εκνεύρισε φοβερά έτσι πώς είχε γίνει. Την είχε αφήσει γεμάτη ζωή και ζωντάνια και τη βρήκε σαν ζόμπι. Ατημέλητη, ντροπαλή. Ήταν αδύνατον να δεχτεί αυτό που έβλεπε. Ήθελε να την πιάσει από τους ώμους και να τη συνεφέρει τραντάζοντάς τη δυνατά. Περπατούσε με το κεφάλι χαμηλωμένο, σέρνοντας τα πόδια της, έκανε νευρικές κινήσεις, σχεδόν δεν είχε συγχρονισμό.

Έβγαλε φλας και μπήκε στο υπόγειο πάρκινγκ του κτιρίου στο οποίο έμενε. Είχε νοικιάσει για πέντε μήνες τον τελευταίο όροφο σε έναν ουρανοξύστη στο κέντρο της πόλης και δεν το είχε μετανιώσει. Ήταν μοναδική η θέα από αυτό το ύψος και οι υπηρεσίες ήταν κορυφαίες. Η ασφάλεια τον προστάτευε από παπαράτσι, καθάριζαν το σπίτι σχεδόν μαγικά και χωρίς να τον ενοχλούν, το ψυγείο γέμιζε και πάντα υπήρχε φαγητό για εκείνον. Αντιπαθούσε να ζει με προσωπικό γιατί ένιωθε λίγο αμήχανα και προτιμούσε να τρώει μόνος και να μην τον βλέπει κανείς να περιφέρεται με πιτζάμες. Ούτε καν οι σύντροφοί του. Σπάνια διανυκτέρευαν μαζί του και η ιδέα της συγκατοίκησης τον τρόμαζε. Έτσι χώριζε κάθε φορά. Μόλις άρχισαν να του λένε να περάσουν το βράδυ εκεί, μόλις ένιωθε την ανάσα τους στο κρεβάτι, εκνευριζόταν. Είχε συμβιβαστεί με την ιδέα ότι μάλλον δε θα έκανε οικογένεια, αλλά δεν τον πείραζε. Η δουλειά του τον γέμιζε.

Χαμογέλασε περνώντας την κάρτα από το σκάνερ που του έδινε πρόσβαση στο διαμέρισμα. Έκρινε την Σοφία για κάτι που έκανε κι αυτός. Είχαν βάλει τη δουλειά τους πάνω από την προσωπική τους ζωή. Απλώς αυτός χαιρόταν τη ζωή. Εκανε σεξ, έβγαινε, ταξίδευε. Εκείνη δεν έκανε τίποτα από αυτά και αυτό τον έκανε έξαλλο. Πώς μπορούσε να σπαταλάει έτσι τη νιότη της; Ένιωθε σχεδόν υποχρεωμένος να βοηθήσει και θα το έκανε. Άνοιξε τον υπολογιστή του και έκανε στα γρήγορα ένα ντους, προσπαθώντας να σκεφτεί πώς θα οργανώσει το χρόνο του. Πώς θα συνδύαζε τη δουλειά του και τη μεταμόρφωσή της; Θα έπρεπε να της αφιερώσει αρκετές ώρες. Αρχικά θα έπρεπε να την πείσει, να τη βομβαρδίσει με επιχειρήματα. Μετά θα έπρεπε να τη συνοδεύσει σε ψώνια και υπηρεσίες αισθητικής. Να τη βγάλει έξω, να την πάει για ποτό και φαγητό σε ωραία μέρη που ίσως την εμπνεύσουν. Και ένα ταξίδι…

Πώς θα ήταν άραγε να περνάει χρόνο μαζί της; Κάποτε ήταν φιλική, αλλά ήταν και μικρή. Τώρα ήταν γεμάτη πίκρα και συστολή. Λες και είχε κάποιο πρόβλημα μαζί του. Αλλά αποκλείεται. Εκείνος ένιωθε ότι της είχε φερθεί πολύ καλά. Δεν την αντιμετώπιζε ως μικρή όπως όλοι στην οικογένειά της. Μιλούσε μαζί της και τη συμβούλευε. Ήταν η αδερφή του φίλου του και την έβλεπε και σαν δική του αδερφή.

Έκατσε στον υπολογιστή του και άνοιξε τα μέιλ του για να δει αν του είχαν στείλει κάτι σημαντικό. Δούλεψε λιγάκι αλλά δεν κατάφερε να συγκεντρωθεί.  Ένιωθε… έξω από τα νερά του. Πρώτη φορά μια γυναίκα τού αντιστεκόταν τόσο σθεναρά. Τις φορές που την είχε δει τον κοιτούσε με τα δύο τεράστια γαλάζια μάτια της λες και δεν τον ήξερε. Κάπου πίσω από τα απαίσια ρούχα της και τα κοκάλινα γυαλιά της, έβλεπε μια όμορφη κοπέλα. Είχε πολύ καλή βάση. Είχε πολύ ωραίο σώμα, απ’ όσο μπορούσε να καταλάβει, αψεγάδιαστη ολόλευκη επιδερμίδα, σκούρα στιλπνά μαλλιά. Γυναίκες με πολύ λιγότερα είχαν καθιερωθεί ως σταρ, είχαν σταθεί πλάι του, είχαν κερδίσει το ενδιαφέρον του. Κι αυτή, που είχε τόσο χαρίσματα, κρυβόταν πίσω από τον εαυτό της. Τα μαλλιά της ήταν πάντα πιασμένα σε έναν πρόχειρο κότσο-κόμπο στην κορυφή του κεφαλιού της ή σε κοτσίδα, το τζιν της ήταν ένα νούμερο μεγαλύτερο, φορούσε πάντα αθλητικά παπούτσια και κουβαλούσε μια τσάντα πλάτης λες και ήταν μαθήτρια. Μα τι στο καλό;

Έκλεισε τα μάτια. Το είχε πάρει προσωπικά. Θα τη βοηθούσε όσο μπορούσε και μετά θα την άφηνε ελεύθερη να ζήσει τη ζωή που της άξιζε.



20 σχόλια:

  1. Μου αρεσουν οι σκεψεις των αντρων μας <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είμαστε ΟΛΟΪΔΙΕΣ. Και σε μένα ζήτησε κάποιος να μην φοράω τα γυαλιά μου γιατί κατά τη γνώμη του είμαι πιο όμορφη χωρίς αυτά , να βγαίνω πιο συχνά, να κάνω παρέα με άλλα άτομα κτλ κτλ κτλ. Και υποθέτω πως θα το κάνει το makeover η Σοφία γιατί και εγώ το έκανα. Έβαλα φακούς, ισιωνω τα μαλλιά μου ( γιατί και τα δικά μου σγουρά είναι ), άρχισα να βγαίνω πιο συχνά.... Αχχχχ όλα αυτά για τους παιδικούς μας έρωτες που κανένας μα ΚΑΝΕΝΑΣ άλλος δεν πρόκειται να πάρει τη θέση τους. ♡♡♡♡

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Απαντήσεις
    1. Μετά έδειχνε μεγαλύτερο ενδιαφέρον για μένα. Ώσπου άρχισε να την πέφτει στην κολλητή μου. Τότε τα πήρα στο κρανίο και άρχισα να κάνω παρέα με ένα αγόρι που του αρέσω. Ζήλεψε και με ρωτούσε "ποιος είναι αυτός?" . Δύο μέρες μετά ραγισα το πόδι μου και κυκλοφορουσα με πατερίτσες. Τότε έγινε πιο τρυφερός. Με αγκαλιαζε, με χάιδευε, μου έβαζε το πόδι πάνω στην καρέκλα και άλλα τέτοια. Έπαψε να κάνει παρέα με την κολλητή μου και έδειχνε και πάλι ενδιαφέρον για μένα. Μετά αρχίσαμε να βγαίνουμε. Γενικά περνούσαμε πολύ ωραία. Μια μέρα μου είπε ότι νιώθει άλλος άνθρωπος όταν είμαι μαζί του και πληγώθηκε που έκανα παρέα με το άλλο αγόρι. Για να συνοψίσω, αφού μετά του εεξήγησα γιατι εέκανα παρεα με το αλλο αγορι (του ειπα οτι ζηλεψα) μου λεει τρυφερα "εισαι πολυ χαζη, το ξερεις?" και με φίλησε και τα φτιάξαμε.♡♡♡♡ (ελπίζω να μην έγινα κουραστική)
      -Δήμητρα

      Διαγραφή
    2. Αυτο πρεπει να λεγεται ''εγκυβωτισμενη αφηγηση'' μια ιστορια μεσα σε μια αλλη!Τι ομορφο!Μου αρεσε πολυ η ιστορια σου!Τωρα ειστε ακομα μαζι?

      Διαγραφή
    3. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

      Διαγραφή
    4. Ναι, είμαστε ακόμα μαζί♡♡:-))))
      -Δήμητρα

      Διαγραφή
    5. Νομιζω θα βάλω θέμα να συζητήσουμε όλες πώς γνωρίσαμε το έτερον ήμισυ!! Loveeee

      Διαγραφή
    6. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

      Διαγραφή
    7. Βάλε, υπέροχη ιδέα! Τέλεια η ιστορία σου Μαρία! Να είστε ευτυχισμένοι.. Φανή

      Διαγραφή
    8. Δήμητρα ήθελα να πω.. :/ ;) Φανή

      Διαγραφή
    9. Ευχαριστώ πολύ Φανή!!! :-) :-) :-)♡
      -Δήμητρα

      Διαγραφή
    10. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

      Διαγραφή
  4. οποτε δεν θυμαται αυτο που εγινε στο παρελθον !!!!!! μακαρι να ηξερε πως τον βλεπει αυτη?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγω νομίζω οτι θυμάται τι έγινε εκείνο το βράδυ. Της είπε οτι αμφιβάλλει για το οτι ξέρει πως να ντυθεί και πως να φερθεί αν της άρεσει κάποιος. Άρα λογικά θυμάται. Απλά μάλλον δεν έχει καταλάβει πως το γεγονός οτι την απέρριψε τότε έχει επηρεάσει τον τρόπο ζωής της (ντύσιμο,συμπεριφορά κτλ) μέχρι και σήμερα.

      Διαγραφή
  5. χαρα που θα κανει αν της πει οτι την βλέπει σαν αδελφούλα...μμμ.....μεγάλη χαρά!!!Νάντια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Δεν ειμαι σιγουρη κατα ποσο θα την αφησει ησυχη στο τελος!!! χαχαχα

    ΑπάντησηΔιαγραφή