Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2015

Βασίλισσα της Καρδιάς μου-Κεφάλαιο 1

Η Σοφία με δυσκολία σήκωσε το κεφάλι της από το μικροσκόπιο στο μικρό γραφείο που της είχε παραχωρήσει το πανεπιστήμιο για την έρευνά της. Περνούσε εκεί μέσα πάνω από δέκα ώρες καθημερινά, μελετώντας μικροοργανισμούς και με σιγουριά μπορούσε να πει ότι παρόλο που ήταν ένα αποπνικτικό δωμάτιο σε μια ξεχασμένη πτέρυγα, μόνο σε αυτό τον χώρο ένιωθε ότι αξίζει κάτι.

Από μικρή ήξερε με τι ήθελε να ασχοληθεί. Όταν τα παιδάκια έπαιζαν στους κήπους, εκείνη θαύμαζε τα φυτά και τα έντομα και προσπαθούσε να καταλάβει τι τους δίνει ζωή. Όταν οι φίλοι της της έλεγαν ότι μοιάζει πολύ με τη μητέρα της εκείνη προσπαθούσε να κατανοήσει με ποιον τρόπο τα χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου ταξίδευαν μέσα στο άπειρο και έφταναν στους απογόνους του. Η Βιολογία ήταν η μεγάλη της αγάπη και σε αυτή αφιέρωσε τη ζωή της.

Όχι ότι είχε και πολλά άλλα ερεθίσματα και λόγους να ξεστρατίσει. Η ζωή της ήταν πάντα μοναχική, γεμάτη απογοητεύσεις. Ένας ανεκπλήρωτος έρωτας, ένα ασταθές οικογενειακό περιβάλλον, δύο τρεις φίλοι που αποδείχτηκαν σκάρτοι. Αλλά η επιστήμη της ήταν πάντα εκεί. Και μόνο αυτή της απέδιδε το σεβασμό που της άξιζε. Διαβάζοντας σκληρά και αφιερώνοντας ώρες στην έρευνα, είχε φτάσει πλέον σε ένα επίπεδο να θεωρείται μια πολλά υποσχόμενη νέα επιστήμονας και το διδακτορικό της αποτελούσε σημείο αναφοράς για την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα. Όλα πήγαιναν καλά. Στα επαγγελματικά της τουλάχιστον.

Άκουσε τη φωνή του επιβλέποντός της να διαλύει τις σκέψεις της και χαμογέλασε. Ο δρ Λόιντ ήταν ένας ασπρομάλλης καθηγητής με μεγάλη επιρροή στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Ήταν αυστηρός, αλλά και δίκαιος, και στα μάτια της φάνταζε πάντα σαν τον πατέρα που θα ήθελε να έχει. Σοβαρός και μετρημένος, αλλά και ζεστός μαζί της όταν του άφηνε περιθώριο.
«Έτσι θα εμφανιστείς στον άνθρωπο; Θα νομίζει ότι σε έχουμε φυλακισμένη!» τη μάλωσε ήπια και της γέλασε. Η Σοφία κοίταξε τη λευκή ρόμπα της και τα χέρια της αυτόματα ίσιωσαν λίγο τα ακατάστατα μαλλιά της. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν την είχε απασχολήσει η εξωτερική της εμφάνιση. ‘Η μάλλον όχι ποτέ. Αλλά η τελευταία φορά που είχε επιχειρήσει να δείξει πιο όμορφη ήταν μια παταγώδης καταστροφή και είχε αποφασίσει να μην το ξανακάνει για κανέναν.
«Μα νόμιζα ότι με έχετε» του απάντησε με το συνηθισμένο φλέγμα της.
«Έχουμε πει ότι όταν αδειάσει μεγαλύτερο γραφείο θα είσαι η πρώτη που θα πας» απάντησε ο δρ Λόιντ χωρίς περιστροφές, πιάνοντας αμέσως το υπονοούμενο. «Αλλά μέχρι τότε, σε παρακαλώ, προσπάθησε να κάνεις λίγη καλή εντύπωση στον χορηγό μας».
«Τι καλή εντύπωση να κάνω;» διαμαρτυρήθηκε. «Θα τον χαιρετίσω ευγενικά και τέλος. Δε θα θέλει να μιλήσει σε μένα. Ποτέ δε θέλουν αυτοί οι τύποι. Εσάς θα θέλει» είπε και πάτησε το διακόπτη ενός μηχανήματος. «Και στην τελική, αφού την έχει δώσει ήδη τη χρηματοδότηση, γιατί να κάνουμε κωλοτούμπες; Εγώ είμαι επιστήμονας, όχι…διασκεδάστρια μεγιστάνων».
«Από αυτή τη χορηγία θα ωφεληθεί όλος ο τομέας του πανεπιστημίου και η δική σου έρευνα. Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να έχουμε χρηματοδότηση για έρευνα που δεν έχει αποδειχτεί ακόμα η χρησιμότητά της. Αν δε θες να είσαι ευγενική για σένα, κάντο για όλους τους υπόλοιπους» την επανέφερε στην τάξη με άμεσο τρόπο ο καθηγητής της.
«Και τι δουλειά έχει να έρθει εδώ; Πώς του ήρθε να δει τις εγκαταστάσεις; Αυτοί στέλνουν πάντα κάποιον από τις δημόσιες σχέσεις τους και αυτοί απλώς υπογράφουν τα τσεκ» ξεφύσησε η Σοφία. Ειλικρινά βαριόταν όλο αυτό το πανηγύρι της υποδοχής του χορηγού με τιμές αρχηγού κράτους. Μακάρι να μην είχε ανάγκη τα χρήματα, μακάρι όλα τα πανεπιστήμια να είχαν οικονομική αυτάρκεια για έρευνα.
«Χαμογέλα και απάντα τις ερωτήσεις του. Μη μας περάσει για μισάνθρωπους» της είπε. Η Σοφία γέλασε. Συχνά της έλεγε ότι ήταν αντικοινωνική αλλά δεν την ένοιαζε. Είχε μάθει να μην εμπιστεύεται τους ανθρώπους και κυρίως τους άντρες.
«Είναι ανάγκη να με δει;» επέμεινε.
«Θεέ μου, τα είπαμε αυτά!» αντέδρασε ο δρ Λόιντ. «Θέλει να δει την ομάδα της θαλάσσιας Βιολογίας και είστε μόνο τρεις. Τι να του πω; Ότι είσαι στην τουαλέτα;».
«Καλά, θα μείνω» είπε παραιτημένη η Σοφία. «Αλλά ελπίζω να μη κάτσει πολύ. Θα του δείξω λίγο τα εργαλεία μας, θα πιω και λίγη σαμπάνια και τέλος. Έχω αφήσει κάτι στο τρυβλίο και πρέπει να δουλέψω».
«Είναι Παρασκευή απόγευμα. Δεν έχεις κανονίσει;»
«Έχω ραντεβού με το πλαγκτόν» έκανε χιούμορ η Σοφία χωρίς ενοχές. Δεν την ένοιαζε που δεν είχε κάποιον στη ζωή της. Δεν είχε γνωρίσει κάποιον να τη συναρπάσει. Δε θα ένιωθε άσχημα γι’ αυτό. Πάντα πίστευε ότι αξίζει να περιμένεις για κάτι καλό και να μην αναλώνεσαι σε μέτριες σχέσεις.
«Ο Πίτερ δείχνει καλό παιδί» της είπε ο δρ Λόιντ και κοκκίνισε. Η Σοφία γούρλωσε τα μάτια. Προξενιό; Αλήθεια; Ο καθηγητής της;
«Ο Πίτερ είναι ακόμα πιο μοναχικός και από μένα!» γέλασε και σηκώθηκε να περπατήσει για να ξεμουδιάσει. Ο Πίτερ έκανε διδακτορικό στη μοριακή βιολογία και ήταν πάντα πολύ απορροφημένος στις σκέψεις του. «Άλλωστε δεν ψάχνομαι για σχέση» ξεκαθάρισε όσο πιο ήρεμα μπορούσε. Είχε βαρεθεί να το επαναλαμβάνει σε όλους τους αδιάκριτους που ρωτούσαν. Ακόμα και στους δικούς της. Ο πατέρας της ήθελε εγγόνια και ο αδερφός της ανησυχούσε ότι θα μείνει στο ράφι. «Η Μαρί Κιουρί ήταν παντρεμένη» της έλεγε συχνά και εκείνη του απαντούσε ότι η Μαρί Κιουρί ήταν χημικός και γελούσαν. Αλλά δεν είχε πάντα όρεξη για πλάκα. Καμιά φορά θύμωνε με τις παρεμβάσεις του.
«Τι να πω…» είπε ο δρ Λόιντ και ξεφύσηξε. Κατευθύνθηκε προς την πόρτα και λίγο πριν αποχωρήσει την κοίταξε λιγάκι. «Κάνε μια προσπάθεια» είπε ήπια. «Χρειαζόμαστε χρηματοδότηση για την έρευνά σου. Χαμογέλα λιγάκι».


7 σχόλια:

  1. Καλή μας αρχή!!!!

    -Δήμητρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Διαβάζω καιρό τώρα τις ιστορίες σου και είναι όλες μα όλες καταπληκτικές, αλλά σχολιάζω πρώτη φορα, γιατι είμαι ντροπαλούλα :-P Εύχομαι να πέρασες υπέροχα στις διακοπές σου και να γέμισες τις μπαταρίες σου, ώστε να επιστρέψεις με ακόμα πιο τέλειες ιστορίες ;-)
    ΥΓ: η πρωταγωνίστρια είναι συνονόματη μου :-D προβλέπω να ταυτιζόμαι εντελώς με αυτή την ιστορία :-P (οχι οτι με τις άλλες δεν ταυτίστηκα, αλλά λέμε τώρα :-P )
    Καλή αρχή!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σοφία, λατρεύω το όνομά σου! Η ιστορία είναι αφιερωμένη στην ξαδέρφη μου, που ειναι συνονόματη σου, και της έχω αδυναμία! Ελπίζω να σου αρέσει αυτή η ιστορία! Φιλιάααα

      Διαγραφή
  3. Πολυ αγαπημένη μου συγγραφεα...απο τοτε π ανακαλυψα το blog σου δεν εχω ξεκολλησει τα ματια μου απο πανω του!!!εχεις γινει ενα κομματι στην καθημερινοτητα μου...και οι ιστοριες με ταξιδευουν σε ενα κοσμο που ονειρευομαι παντα...ειμαι λιγο μικρουλα μαλλον σχετικα με τις υπολ οι πες αναγνωστριες σου αλλα νομιζω πως αντιπροσωπευεις και την εφηβεία!!! Εκτος του χαρισματος που σου εδωσε ο θεος με αγγιζεις τοσο πολυ πραγματικά!! το αγαπημενο μου κομματι ειναι οταν ανταλλασουν τα ζευγαρια των ιστοριων σου αυτες τις φράσεις με τα υπονοουμενα εκει πραγματικα πεθαινω!!!θα ηθελα τοσο να σε γνωρισω απο κοντα...και ειναι πολυ τυχερο το αγορι σου που σε εχει!!!ευχομαι να μας συντροφευειε με τις ιστοριες σου για πολυυυ καιρο ακομα...εισαι και η διαφυγη απο το βαρετο διάβασμα στο σχολειο μου χαχαχα...συγνωμη για το τοσο μεγαλο μηνυμα αλλα αν δεν τα έγραφα ολα αυτα που δεν στα λεω τοσο καιρο θα σκασω!!να εισαι παντα καλα...καλο μηνα και καλες ιστορίε.. αν εχεις χρονο ελπιζω να απαντήσεις στο μηνυμα αν παλι οχι ενα γλυκο βραδυ σου ευχομαι...

    -η μικρη σου αναγνωστρια
    Μαριάννα★

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαριάννα μου,

      σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια!! Προώθησα το μήνυμά σου στο αγόρι μου για να δει τι θησαυρό έχει! χαχαχα
      Ελπίζω να σου αρέσει και η καινούργια ιστορία, αλλά να μην παραμελείς και το διάβασμά σου! Λίγες μέρες μένουν μέχρι να ανοίξουν τα σχολεία ε;
      Αλήθεια, πότε πέρασε το καλοκαίρι; Χαμπάρι δεν πήρα!

      φιλιαααα

      Διαγραφή
  4. Αντε καλη μας αρχη !!!! Και ειμαι σιγουρη οτι θα μας καθηλησεις για αλλη μια φορα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μμμμ! Μετά από έναν έρωτα σαν τέχνη να κι ο ...έρωτας μετ' επιστήμης!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή