Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015

κεφάλαιο 74-λοβ ιζ ιν δι έαρ

«Αυτή είναι ζωή» αναστενάζω ενώ λικνίζομαι αργά πάνω στην αιώρα μου. Ο Ντέιβιντ μόλις έχει βγει από το νερό, φοράει το μαγιό του και με κάνει να αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν ένας άντρας να είναι τόσο απελπιστικά όμορφος. Με κοιτάει χαμογελαστός χωρίς να ξέρει τι σκέφτομαι.
«Καλοκαίρι χωρίς Καραϊβική δεν είναι καλοκαίρι» γελάει. Είμαστε στις νήσους Κέιμαν, ένα βρετανικό υπερπόντιο έδαφος, σε μια μικρή καμπάνα σε ένα από τα πιο εξωτικά και απομονωμένα νησιά του συμπλέγματος. Είμαστε ήδη τέσσερις μέρες εδώ και έχουμε δει μόνο δυο τρία άτομα.
«Έχω χάσει τόσα πολλά» γουργουρίζω και αναδεύομαι. Έχω μαυρίσει αρκετά και λατρεύω την απόχρωση του δέρματός μου. Και εκείνος το ίδιο αν κρίνω από το αχόρταγο βλέμμα του.
Ένα μήνα τώρα που είμαστε ξανά μαζί, είμαστε απόλυτα ευτυχισμένοι. Μιλάμε πολύ και φροντίζουμε να είμαστε ξεκάθαροι σχετικά με τις επιθυμίες μας ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, αλλά ταυτόχρονα διασκεδάζουμε, γελάμε και κάνουμε έρωτα κάθε φορά σαν να είναι η πρώτη. Η ένταση της αγάπης του Ντέιβιντ με έχει εκπλήξει. Η ανάγκη του να με κάνει ξανά ευτυχισμένη, να λειάνει τις σκληρές γωνίες και να εξασφαλίσει ένα ήρεμο μέλλον μού δείχνει πόσο πολύ θέλει να είμαστε καλά μαζί. Αλλά κι εγώ από τη σειρά μου προσπαθώ να μη σκέφτομαι αρνητικά και να πιστεύω στις καλές προθέσεις του χωρίς να αμφισβητώ το ότι με αγαπάει και ότι θέλει το καλύτερο.

«Θα τα αναπληρώσουμε όλα» μου λέει και μου δίνει το μπωλ με τα φρούτα. Το παίρνω και τρώω λίγο πεπόνι. Είναι υπέροχα ζουμερό και νόστιμο.
«Όταν γυρίσουμε θα ξεκινήσω αμέσως δουλειά στην εταιρεία» του λέω. Σήμερα το σκέφτηκα. Παραιτήθηκα από το καφέ και δεν ζήτησα τον μισθό μου γιατί έμεινα τόσο λίγο. Ανυπομονώ να ξεκινήσω να δουλεύω πάλι μαζί του. Συζητήσαμε και λίγο τις αρμοδιότητές μου και είμαι πολύ αισιόδοξη ότι οι ιδέες μου και η εργατικότητά μου θα εκτοξεύσουν την εταιρεία του.
«Με κάνεις πολύ χαρούμενο» λέει απλά και κάθεται σε μια σεζ λονγκ πλάι μου. Συνήθως περνάμε το πρωινό στην παραλία, μετά γευματίζουμε στην καμπάνα και το απόγευμα παίζουμε χαρτιά, επιτραπέζια ή κάνουμε σερφ. Το πρόγραμμά μας είναι απλό αλλά αυτό χρειαζόμαστε. Ποιοτικό χρόνο μαζί και όχι συναρπαστικές δραστηριότερες.
«Και πήρα και μια άλλη απόφαση» λέω ήρεμα. Έχω την προσοχή του. «Το κοίτασμα είναι μικρό και η πλατφόρμα θα βγάζει πετρέλαιο για περίπου 2 χρόνια. Σκέφτομαι μόλις τελειώσει όλο αυτό, και με τα χρήματα που θα έχω συγκεντρώσει να φτιάξω στο κτήμα μου ένα απομονωμένο ίδρυμα για κακοποιημένες γυναίκες που αρχικά θέλουν να κρυφτούν από τον άντρα τους μέχρι σταδιακά να σταθούν στα πόδια τους και να ανεξαρτητοποιηθούν».
«Είσαι σίγουρη;» με ρωτάει μετά από μια μακρά σιωπή. «Δε θες να κάνεις χρήση των χρημάτων αυτών καθόλου; Δεν είναι πολλά αλλά είναι λίγα εκατομμύρια» λέει.
«Είναι λεφτά που δε θα μπορούσα να βγάλω αν εσύ δεν βοηθούσες. Αν εσύ δεν είχες ακούσει τον πατέρα μου να μιλάει για πιθανό κοίτασμα, αν δεν είχες επενδύσει στην πλατφόρμα. Δεν μου ανήκουν αυτά τα χρήματα».
«Εγώ ήθελα να είσαι ανεξάρτητη, να μη χρειάζεται ποτέ να κάνεις επιλογές από οικονομική αβεβαιότητα» μου λέει.
«Το ξέρω και σε ευχαριστώ, αλλά είμαι σίγουρη».
«Νομίζω ότι σε αγαπώ δέκα φορές πιο πολύ τώρα» λέει και νιώθω το χέρι του να σφίγγει το δικό μου. Τον κοιτώ παραξενεμένη.
«Μπορείς να δείξεις την ευγνωμοσύνη σου με έναν γενναιόδωρο μισθό» του λέω τελικά και γελάμε.
«Θα δούμε» κάνει μια αστεία γκριμάτσα και σηκώνεται απότομα. Με αρπάζει στην αγκαλιά του και με οδηγεί στο νερό ενώ εγώ διαμαρτύρομαι τσιρίζοντας. Καθόμαστε στην άμμο με τα πόδια μας να βρέχονται από το κύμα. Συζητάμε για την Ιλέιν και τον Μαξ, τις μέρες που περάσαμε χώρια, τους γονείς μας.
«Μου έλειψες πολύ τους έξι μήνες που είχες φύγει. Νιώθω ότι δε θα σε χορτάσω ποτέ»  μου χαϊδεύει τα μαλλιά.
«Εγώ πάντως δεν πάω πουθενά πάλι» του λέω αποφασιστικά. Δε θέλω να έχει ανασφάλειες. Αρκετά τον πλήγωσα.
«Δε σκόπευα να σε αφήσω να φύγεις!» μου λέει με ένα ύφος που δείχνει ότι σοβαρολογεί. Με πλησιάζει και με φιλάει τρυφερά. «Σε λατρεύω» μου ψιθυρίζει στο αφτί και χαμογελάω γιατί ξέρω τι θέλει.
«Προσπαθείς να με ρίξεις;» τον πειράζω.
«Δε με θέλεις;» με ρωτάει τάχαμ τρομαγμένος. Γελάω με το ύφος του.

«Ωωωω, δεν έχεις ιδέα!» του λέω και τυλίγω τα χέρια μου πίσω από το λαιμό του ανταποδίδοντας το καυτό φιλί του.



4 σχόλια:

  1. ειμαι παρα πολυ χαρουμενη γι'αυτους!!! επιτελους! :'D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. και εγω αμα εβλεπα τον Ντέιβιντ απο την θαλασσα θα ελιωνα εκει που θα καθομουν αχχαχαχαχαχαχαχαχαχαχ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. OH MY GOD!!! Yummy David... (Jaw dropping to the floor, salivating...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μια ερωτηση μονο εχει πολυ συνεχεια ακομα η ιστορια? Η οπου να ναι φθανει στο τελος του?

    ΑπάντησηΔιαγραφή