Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015

κεφάλαιο 73-τα ξεμπερδέματα

«Ελπίζω να μη σου έκοψα την τύχη» λέει ξερά. Κοιτάω το στέρνο του, δεν τολμάω να κοιτάξω πιο ψηλά, να διερευνήσω το βλέμμα του. Μυρίζει υπέροχα, και το άρωμα είναι καινούργιο. Δώρο άραγε; Σταμάτησε να φοράει αυτό που του είχα πάρει εγώ;
«Καμία τύχη. Σου είπα ότι θα περιμένω» απαντάω τελικά γνωρίζοντας ότι είναι επικίνδυνο αυτό που λέω. Του δίνω ξανά το όπλο για να με σκοτώσει. Κοιτάω πίσω από τον ώμο του σαρώνοντας την αίθουσα. Τίποτα. Παράξενο. Χαλαρώνω στην αγκαλιά του και ακολουθώ το δυναμικό βήμα του. Είναι απόλαυση να χορεύω μαζί του. Πάντα ήταν.
«Τόσους μήνες μακριά και δεν βρήκες άλλον άντρα;» ρωτάει δύσπιστα και με κοιτάει. Απομακρύνω το βλέμμα γιατί νιώθω γυμνή.
«Σου είπα ότι θα περιμένω» επιμένω. «Μην δείχνεις τόσο σοκαρισμένος. Δεν έχουμε όλοι τη δική σου ευκολία στη σύναψη…σχέσεων» δεν κρατάω την πικρία μου.
«Πάλι βγάζεις αυθαίρετα συμπεράσματα» με αιφνιδιάζει. «Και εκεί που λέω ότι μπορεί να άλλαξες…» με σφίγγει πάνω του. Πολύ. Λατρεύω να είμαι στην αγκαλιά του.
«Μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις λένε οι Κινέζοι» απαντάω τάχαμ εύθυμα.
«Η εικόνα δε λέει ότι η Αντίλα είναι η κόρη αυτού του εκνευριστικού εμίρη που είναι δυστυχώς καλός πελάτης μου. Η εικόνα δε λέει ότι μου ζήτησε να της κάνω μπέμπι σίτινγκ όσο ψάχνει ανώνυμα να βρει πού θα σπουδάσει η μικρή κακομαθημένη» λέει ήρεμα πιάνοντας αμέσως το νόημα, και κάθε λέξη του συντονίζεται με την μελωδία που παίζει ο πιανίστας. Είναι σαν να τραγουδάει.
«Και μπορεί να κυκλοφορεί έτσι ντυμένη η κόρη του εμίρη;» ρωτάω χωρίς πολλή σκέψη.
«Η κόρη του εμίρη μπορεί να φοράει ό,τι θέλει, γιατί πολύ απλά δεν την έχει δει κανείς» λέει και ακούω το χαμόγελο στη φωνή του. Φαντάζομαι την κοπέλα καλυμμένη όλη της τη ζωή και ξαφνικά να βγάζει τη μαντίλα και να κυκλοφορεί ελεύθερη.
«Τώρα που είδες το πρόσωπό της πρέπει να την παντρευτείς κιόλας;» τον ειρωνεύομαι.
«Ω Θεέ μου!» γελάει ξαφνικά. «Εμείς φτάσαμε εδώ που φτάσαμε και σε αγαπούσα! Φαντάσου να παντρευτώ μια γυναίκα που δεν την αντέχω ούτε για ένα λεπτό».
«Με αγαπούσες;» ρωτάω πριν προλάβω να το μαζέψω.
«Νόμιζα ότι κατάλαβες το μήνυμα της βέρας» απαντάει ήρεμα. Πολύ ήρεμα. Λιώνω μέσα στην αγκαλιά του. Ευτυχώς που με σφίγγει πάνω του. «Σε παντρεύτηκα απόλυτα ερωτευμένος μαζί σου».
«Πολύ όμορφο αυτό που είπες» ψελλίζω και κάνω μια μικρή φιγούρα για να καταφέρω να πάρω αέρα.
«Δεν νομίζω ότι είχα επιλογή» λέει εύθυμα. Τον κοιτάω παραξενεμένη.
«Γιατί χαμογελάς σαν χαζό;» τον πειράζω.
«Μου έλειψε να σε κρατάω. Με πλήγωσες πολύ» λέει και συννεφιάζει το βλέμμα του «αλλά είναι μεγάλη τιμή για έναν άντρα να έχει αγκαλιά του μια γυναίκα όμορφη σαν κι εσένα».
«Σταμάτα τις κολακείες» λέω αδύναμα. Δεν ξέρω πού το πάει, αλλά μου αρέσει. Μακάρι να μην τελειώσει ποτέ αυτό το τραγούδι.
«Σε κοιτάνε όλοι» λέει απλά.
«Κοιτάνε εμάς, γιατί τους φαίνεται παράξενο που χορεύουμε» τον διορθώνω. Σκύβει και με φιλάει φευγαλέα στα χείλη και χάνω το βήμα μου. Τον πατάω και χαμογελάει. Η ανάσα μου κόβεται.
«Ας τους δώσουμε τότε και κάτι άλλο για να συζητάνε» συμπληρώνει.
«Ντέιβιντ, μη δίνουμε λάθος εντυπώσεις» λέω αυστηρά. Τι θα λένε οι γονείς του για εμένα; Δε θέλω να έχουν ψεύτικες ελπίδες.
«Τι λάθος εντυπώσεις δηλαδή;» με ρωτάει συνοφρυωμένος, με ειλικρινή απορία.
«Εγώ…να…» λέω αλλά δεν αντέχω άλλο την πίεση. Ακουμπάω το μέτωπό μου στο στέρνο του και δακρύζω. Συνεχίζω να χορεύω και το τραγούδι αλλάζει. Αλλά δεν αλλάζουμε παρτενέρ. «Γιατί βιάστηκες για το διαζύγιο;» τον ρωτάω φοβισμένη, αλλά θέλω να μάθω.
«Για να σε παντρευτώ ξανά» λέει και αποτραβιέμαι από την αγκαλιά του σαν να με χτύπησε ρεύμα. Τον κοιτάω σοκαρισμένη. Μου δίνει μερικά δευτερόλεπτα, και με αγκαλιάζει ξανά. Χορεύουμε πάλι. «Ήθελα να παντρευτούμε επειδή θέλεις όχι επειδή σε ανάγκασα γιατί φοβόμουν ότι δε θα δεχτείς. Ήθελα να φορέσεις το νυφικό που ονειρεύεσαι, να οργανώσουμε τον γάμο μαζί, να τα κάνουμε όλα από την αρχή και σωστά» καταλήγει. Με πιάνει από το χέρι και με απομακρύνει από την πίστα. Κοιτάω φευγαλέα τον κόσμο τριγύρω αλλά δε μας προσέχει κανείς. Ευτυχώς δεν έχουμε γίνει ρεζίλι. Βγαίνουμε στον κήπο και πάμε σε ένα υπαίθριο κιόσκι κοντά στην πισίνα. Είμαστε μόνοι μετά από πολύ καιρό.
«Ντέιβιντ, είμαι τόσο ηλίθια. Συγγνώμη για όλα» λέω όταν βρίσκω τη φωνή μου. Χαϊδεύει τα μαλλιά μου αλλά τίποτα άλλο. Μου αφήνει χώρο να συνειδητοποιήσω την αλήθεια.
«Μιας και ξέρω από πρώτο χέρι πόσο έξυπνη είσαι, να υποθέσω ότι…κάτι είχε θολώσει την κρίση σου;» με ρωτάει ντροπαλά. Είναι δυνατόν να μην το έχει καταλάβει ακόμα;
«Δεν είναι δικαιολογία…αυτό» λέω τελικά.
«Ποιο;» με πειράζει.
«Γιατί με πιέζεις;» αντιδρώ. «Ξέρεις ότι σε αγαπούσα. Ξέρεις ότι ήμουν τρελή για σένα. Ξέρεις ότι αντέδρασα υπερβολικά επειδή φοβήθηκα ότι θα με αφήσεις. Ποτέ δεν πίστεψα ότι ένας άντρας σαν κι εσένα…»
«Είσαι τρελή!» γελάει ξαφνικά. «Ήρθα απόψε τόσο αργά επειδή φοβόμουν να σε ξαναδώ» μου εκμυστηρεύεται και τον κοιτάω. Μεγάλο λάθος. Είναι τόσο όμορφος, τόσο τέλειος, τόσο σέξι. Με αποδιοργανώνει με το μαύρο σμόκιν του, με τα αρρενωπά χαρακτηριστικά του. «Το σώμα μου αντιδράει ενστικτωδώς…στην παρουσία σου» γελάει και με το βλέμμα του μου δείχνει χαμηλά. Χαμογελάω και εγώ. «Είμαι σαν ξαναμμένος έφηβος από τη στιγμή που σε γνώρισα».
«Και όταν δουλεύαμε μαζί;» ανασηκώνω τα φρύδια.
«Αμέσως μου άρεσες, σε ερωτεύτηκα αργότερα όμως» παραδέχεται. «Εσύ;» τολμάει.
«Το ίδιο» χαμογελώ ντροπαλά. «Απλά είχα σχέση και…».
«Α ναι. Ο Κρις. Τον είχα ξεχάσει αυτόν» λέει ξερά.
«Εγώ δεν έχω ξεχάσει τα χαρέμια σου» γελάω.
«Αφού δεν μπορούσα να έχω εσένα…»
«Τι σημασία έχουν όλα αυτά; Τα έκανα μαντάρα» παραδέχομαι.
«Κι εγώ. Δεν έπρεπε να μείνω έξι μήνες μακριά σου. Αλλά είμαι εγωιστής και με πλήγωσες πολύ και προσπάθησα να σε ξεχάσω αλλά ήταν αδύνατο» λέει και η καρδιά μου πετάει.
«Έτσι το λες…»
«Κυκλοφόρησαν οι καταραμένες οι φωτογραφίες και αμέσως σκέφτηκα ότι θα βγάλεις λάθος συμπεράσματα. Έξι μήνες χωρισμένοι και σκέφτομαι ακόμα μήπως λυπηθείς. Κάτι λέει αυτό. Σωστά;» με ρωτάει. Δεν τολμώ να ελπίζω. Δεν απαντάω. «Έξι μήνες χωρισμένοι και δε σταμάτησα λεπτό να σε σκέφτομαι, να σε ψάχνω στο άδειο κρεβάτι μου».
«Γιατί δεν με έψαξες πιο νωρίς;» παραπονιέμαι.
«Με πλήγωσες, Ελιζαμπέτα, με πλήγωσες πολύ» παραδέχεται βαριά αλλά το μόνο που προσέχω είναι το όνομά μου στα χείλη του. Είμαι ξανά Ελιζαμπέτα.
«Το ξέρω, αλλά…»
«Έπρεπε να ηρεμήσω, να μου περάσει ο θυμός. Αν σε έπιανα στα χέρια μου θα σε έπνιγα. Θα καταλήγαμε να κάνουμε σεξ όλη μέρα και μετά να τσακωνόμαστε. Είχα απίστευτη πικρία, παράπονο, εκνευρισμό».
«Τώρα;» τολμώ να ρωτήσω. Με παίρνει αγκαλιά και μου φιλάει το κεφάλι τρυφερά.
«Σε αγαπάω» μου λέει βραχνά και με σφίγγει δυνατά. «Σε αγαπάω. Πολύ. Βαθιά. Αθεράπευτα» λέει και κάθε λέξη σφηνώνεται στην καρδιά μου. «Σε περίπτωση που δεν το άκουσες ή δεν το κατάλαβες, ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ» φωνάζει μέσα στη σιγαλιά της νύχτας. «Δεν έχω πάψει να σε αγαπώ λεπτό και ελπίζω να με αγαπάς κι εσύ λιγάκι».
«Πολύ» λέω και ξεσπάω σε κλάματα. «Και αν μου δώσεις μια ευκαιρία, δε θα αμφιβάλλω ποτέ για σένα, θα σου έχω εμπιστοσύνη και θα…»
«Δηλαδή δε θα ζηλεύεις; Λατρεύω να ζηλεύεις!» μου γελάει και γελάω και εγώ. Και κλαίω ταυτόχρονα. Μια δεύτερη ευκαιρία στην ευτυχία. Είμαι τόσο τυχερή.
«Μην ανησυχείς γι αυτό!» αναδεύομαι στην αγκαλιά του. Με φιλάει στα χείλη απαλά στην αρχή και μετά με πάθος.
«Γύρνα σπίτι μας» μου λέει παρακλητικά. «Η Φρίντα κοιμάται κάθε βράδυ δίπλα στις παντόφλες σου».
«Και τις έψαχνα…» τον πειράζω.
«Πες μου ότι θα έρθεις πίσω» επιμένει.
«Θα έρθω» τον αγκαλιάζω.
«Και στη δουλειά» λέει επιτακτικά και τον κοιτώ παραξενεμένη. «Είσαι η πιο ικανή συνεργάτιδα που είχα ποτέ. Έχω κάνει ένα σωρό βλακείες. Σε χρειάζομαι πολύ» λέει.
«Θα μας κάνει κακό αν είμαστε όλη τη μέρα μαζί!».
«Θα είμαστε σε άλλα γραφεία, και θα βλεπόμαστε όσο θες» προτείνει. «Αλλά γύρνα πίσω!».
«Εντάξει, αλλά δε θα είμαι βοηθός σου»
«Ο,τι θες εσύ!» γελάει.
«Ντέιβιντ, θα τα κάνουμε όλα σωστά αυτή τη φορά;» τον ρωτάω φοβισμένη. Η ευτυχία που νιώθω μπορεί να εξατμιστεί.
«Όλα, αγάπη μου! Σου το υπόσχομαι» με σφίγγει πάνω του. Κλείνω τα μάτια μου και ανασαίνω το άρωμά του.
«Γιατί άλλαξες άρωμα;»
«Το απαίσιο σκυλί μου έσπασε το μπουκάλι που μου είχες αγοράσει» λέει εκνευρισμένος.
«Σε αγαπώ πολύ» του λέω και τον βλέπω να συγκινείται, αλλά το καλύπτει.

«Αυτή η φορά θα είναι η τυχερή μας» μου απαντάει και τον πιστεύω.


6 σχόλια:

  1. αντε στο καλο με αυτη την ιστορια εχω ριξει πολυ κλαμα χαρηκα που τα ξανα βρηκαν και θα ζησουν ευτιχισμενη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ενταξει απλα εχω βαλαντωσει στο κλαμα! :') ειμαι παρα πολυ χαρουνενη και γι'αυτους τους δυο! Ωωωωωω ηλιθια δακρυα! Δεν ξερεις πως νιωθω τωρα συγγραφεα μας... σ'ευχαριστουμε για την υπεροχη ιστορια!! Ειναι σαν ονειρο ολο αυτο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ω ναι! Είμαι και επισήμως τρελή και παλαβη με αυτή την ιστορία!... έκλαψα ρεεε... πως το κάνεις αυτό κάθε φορά; ήταν το πιο όμορφο κεφάλαιο που έχω διαβάσει.... ακόμη κι η Φρίντα ήταν στενοχωρημενη με το χωρισμό τους!!! ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ περιμένω με τρελή αγωνία το επόμενο κεφάλαιο!
    Κρίστι Παππά!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Χθες εκατσα και διαβασα απο την αρχη ολη την ιστορια μεχρι το χθεσινο και μονο ενα πραγμα εχω να πω ειναι τελειοοοο πραγματικα τελειοοοοοοοοοο !

    ΑπάντησηΔιαγραφή