Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 21 Ιουλίου 2015

Κεφάλαιο 72-Μου χαρίζετε αυτό τον χορό; -Οχι. -Ε καλά, τον παίρνω μόνος μου.

Είναι ανώφελο και το ξέρω αλλά κανείς δεν μπορεί να με αποτρέψει από το να δώσω τον καλύτερο εαυτό μου. Θα έρθω αντιμέτωπη με ένα φρικτό θέαμα, τον Ντέιβιντ και την καινούργια του σχέση. Πρέπει να δείχνω εκθαμβωτική, ώστε να μην καταλάβει κανείς ότι νιώθω λες και το σώμα και η ψυχή μου είναι παγιδευμένα μέσα στον πάγο.

Έχω απλώσει πάνω στο κρεβάτι μου δύο τουαλέτες και μερικά πιο απλά φορέματα, καλλυντικά, κοσμήματα, αξεσουάρ και στο πάτωμα τρία ζευγάρια παπούτσια. Τη μία τουαλέτα την αγόρασα χθες από παρόρμηση και την άλλη τη δανείστηκα από την Κάρι. Και οι δύο είναι μοναδικές και δυσκολεύομαι να διαλέξω. Επίσης δεν ξέρω τι παπούτσια να φορέσω, αν θα βάλω ψεύτικες βλεφαρίδες ή αν θα βάψω τα νύχια μου βαθύ κόκκινο. Νιώθω την ανάγκη να τα κάνω όλα, να τα βάλω όλα, να στολιστώ σαν παγώνι και να κρύψω την αλήθεια. Τελικά επικρατεί η λογική και διαλέγω ένα πιο μετρημένο λουκ.

Καλώ ένα ταξί για να με πάει στην οικεία Ρεντ αν και η Ιλέιν επέμενε να έρθει να με πάρει. Αρνήθηκα επίμονα γιατί ήθελα να μείνω μόνη μου και να αυτοσυγκεντρωθώ πριν διαβώ το κατώφλι τους. Δίνω τη διεύθυνση στον οδηγό και χαζεύω έξω από το παράθυρο το καλοκαιρινό Λονδίνο γεμάτο τουρίστες. Χαμογελάω με την ανεμελιά τους και σκέφτομαι ότι κι εγώ κάποτε ήμουν ανέμελη. Τώρα δε θυμάμαι καν πώς είναι να νιώθεις ευτυχισμένος.

Επιθεωρώ δέκα φορές την εμφάνισή μου με τη βοήθεια του καθρέπτη που κρύβω στο τσαντάκι μου. Το μακιγιάζ μου είναι τέλειο. Έχω απλώσει ένα λεπτό στρώμα πούδρας, ένα ροζ-μπρονζέ ρουζ και μπόλικη μάσκαρα στις βλεφαρίδες μου. Για τα χείλη διάλεξα ένα σκούρο κόκκινο κραγιόν, που σε συνδυασμό με το αυστηρό σινιόν και τη χωρίστρα στα μαλλιά μου, μου δίνει μια εξωτική νότα. Η τουαλέτα μου είναι χρυσή και με πούλιες, πολύ εντυπωσιακή και με βαθύ ντεκολτέ. Τα παπούτσια μου, ένα ζευγάρι χρυσά σανδάλια με ψηλό τακούνι, με κάνουν να δείχνουν ακόμα πιο ψηλή από όσο είμαι και νιώθω μια παράξενη αίσθηση αυτοπεποίθησης. Το αποτέλεσμα είναι σέξι αλλά και σεμνό ταυτόχρονα, πιστεύω σε καλή αναλογία.

Είμαι έτοιμη, επαναλαμβάνω νοερά, αλλά δεν πατάω το κουδούνι. Ο φύλακας με έχει αφήσει να περάσω και τώρα στέκομαι έξω από την εξώπορτα προσπαθώντας να βρω μια δικαιολογία για να μην μπω. Αλλά δεν υπάρχει. Ντύθηκα και ήρθα. Δεν γίνεται να φύγω τώρα. Πρέπει να το περάσω. Πρέπει να κλείσει και αυτό το κεφάλαιο.

Πατάω το κουδούνι και βλέπω τον δείχτη μου πάνω στο μπουτόν να τρέμει. Φοβάμαι τόσο πολύ που θέλω να κλάψω σαν παιδάκι που του έπεσε το παγωτό. Η οικονόμος των Ρεντ ανοίγει γρήγορα και με χαιρετάει εγκάρδια με οδηγεί στο σαλόνι. Ο Λιούις με βλέπει από μακριά και με πλησιάζει μαζί με τη γυναίκα του. Με φιλάνε και με αγκαλιάζουν.
«Χαιρόμαστε τόσο που ήρθες!» μου λένε και μου δείχνουν την Ιλέιν, που βρίσκεται στην άλλη άκρη και μιλάει με τον Μαξ. Είναι πολύ όμορφη, όπως πάντα. Φοράει ένα μακρύ ροζ φόρεμα, αρκετά στενό και αποκαλυπτικό αλλά το υποστηρίζει τέλεια.

Κοιτάω τριγύρω μου φευγαλέα. Μέσα στο σαλόνι, καθώς και στον πίσω κήπο υπάρχουν πάνω από 60 άτομα που πίνουν σαμπάνια και τρώνε τα καναπεδάκια που έχουν σερβιριστεί. Όλοι περνάνε καλά, υπάρχει ευχάριστο κλίμα και η μουσική που παίζει ένας κύριος στο πιάνο δίνει μια μοναδικά ρομαντική νότα στην βραδιά.
«Αυτό είναι για εσάς» τους λέω και τους δίνω ένα μικρό κουτί. Με μαλώνουν αλλά τους λέω ότι έπρεπε. Τους έχω αγοράσει ένα αστείο δώρο αλλά ενθουσιάζονται. Ξέρω ότι τους αρέσει να κάνουν παζλ και κανόνισα να φτιάξουν μια μεγάλη φωτογραφία τους από τις διακοπές τους στη Γαλλία την οποία μου έδωσε κρυφά η Ιλέιν σε παζλ. Με φιλάνε ξανά και μου μεταφέρουν λίγο από τον ενθουσιασμό τους.

Παίρνω ένα ποτήρι με σαμπάνια από έναν σερβιτόρο και πλησιάζω την Ιλέιν. Μιλάει με τον Μαξ κάπως έντονα αλλά σταματούν όταν με βλέπουν.
«Μη διακόπτετε εξαιτίας μου» τους λέω ανάλαφρα και γελάμε. Ο Μαξ με φιλάει και η Ιλέιν σφυρίζει επιδοκιμαστικά.
«Θα του βγει το μάτι» λέει όλο νόημα και ανασηκώνω τους ώμους.
«Δεν τον βλέπω πουθενά» λέω τελικά. Είναι χαζό να κρύβομαι.
«Κι εμείς έχουμε καιρό να τον δούμε» μου λέει ο Μαξ φανερά λυπημένος. «Έχουμε χαθεί και ελπίζω απόψε να μιλήσουμε λίγο γιατί δεν πάει άλλο».
«Εγώ πάλι ελπίζω να μη μιλήσουμε» λέω και γελάμε όλοι. Είναι πολύ καλό που τους έχω εδώ μαζί μου.

Μιλάμε για ένα σωρό θέματα, για την εταιρεία, για τον καιρό και την πολιτική. Η Ιλέιν φεύγει για να φέρει άλλο ένα ποτήρι σαμπάνια στον Μαξ και μιλάω μαζί του για λίγο. Μου λέει ότι περνάει πολύ ωραία με την Ιλέιν αλλά δεν ξέρει αν νιώθει κι εκείνη το ίδιο. Εγώ γνωρίζω ότι είναι τρελή για χάρη του, αλλά δεν μπορώ να του πω κάτι. Αυτά είναι δικά τους. Το μόνο που του λέω είναι ότι αξίζει να συνεχίσει να τη διεκδικεί. Η Ιλέιν επιστρέφει και τους αφήνω μόνους για λίγο. Μιλάω με μερικούς φίλους της οικογένειας Ρεντ, με κάποιους παλιούς συνεργάτες. Είναι όλοι φιλικοί και κανείς δεν αναρωτιέται τι κάνω εκεί, παρόλο που έχω χωρίσει με τον Ντέιβιντ.

Η ώρα περνάει βασανιστικά. Χώνομαι σε ένα από τα μπάνια και κωλυσιεργώ ελέγχοντας το μακιγιάζ μου. Η αναμονή με σκοτώνει. Μπήκα με αέρα, κινούμαι με αυτοπεποίθηση στο χώρο, γελάω και λικνίζομαι ευχάριστα όταν χορεύω με κάποιον. Αλλά έχουν περάσει δύο ώρες και ο Ντέιβιντ δεν έχει έρθει. Έχω αρχίζει να κουράζομαι και η αυτοπεποίθησή μου ξεφουσκώνει αργά σαν μπαλόνι με ήλιο. Δεν ξέρω τι θέλω πιο πολύ. Να τον δω ή να μην τον δω; Αν είναι να έρθει με εκείνη, δε θα θέλω να το βιώσω όλο αυτό.

Επιστρέφω στο σαλόνι και βλέπω τον Κρις Φορτράιτ, έναν οικογενειακό φίλο των Ρεντ, να με χαιρετάει ζωηρά. Ο Κρις είναι ένα χρόνο πιο μεγάλος από μένα και μεγάλωσε κοντά με την Ιλέιν μιας και οι γονείς τους είναι χρόνια φίλοι. Είναι πλακατζής, κοινωνικός και πάντα με φλερτάρει ανοιχτά, αλλά πολύ άκακα. Δεν είναι άσχημος. Είναι γύρω στο 1,80, ξανθός και με έντονα μπλε μάτια, αλλά το πρόσωπό του είναι πολύ γλυκό για τα γούστα μου. Με σέρνει κυριολεκτικά στην αυτοσχέδια πίστα και χορεύουμε ένα απαλό μπλουζ που παίζει ο πιανίστας, ανάμεσα σε έξι εφτά άλλα ζευγάρι όλων των ηλικιών. Μου λέει εν τάχει τα νέα του: για το καινούργιο του αμάξι, για ένα παιχνίδι γκολφ όπου κέρδισε έναν πρωταθλητή, για τη δουλειά του σε μια κορυφαία ναυτιλιακή και ένα σωρό άλλα νέα που δε με ενδιαφέρουν αλλά ο τρόπος που τα λέει έχει πλάκα. Γελάω με ενθουσιασμό και εκείνος με ρωτάει τα δικά μου νέα. Του λέω μερικά περιστατικά από το καφέ και δείχνει απορημένος που δουλεύω εκεί αλλά το κρύβει ευγενικά. Είναι διακριτικός ο Κρις και το εκτιμώ αυτό στους ανθρώπους. Γελάμε με κάτι που μου σχολιάζει για ένα ζευγάρι δίπλα μας, αλλά η πρόσκαιρη χαλάρωση δεν διαρκεί πολύ.

«Μπορώ;» ακούω μια βραχνή φωνή πίσω από την πλάτη μου και μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, ο Κρις χάνεται από μπροστά μου με μια ελαφρά υπόκλιση και βρίσκομαι στην αγκαλιά του Ντέιβιντ…

4 σχόλια:

  1. Αχ, τι μας κάνεις βραδιάτικα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κοτα ο αλλος την εκανε σε δευτερολεπτα!Αντρες. .πιφ...γιανα δουμε ο Ντειβιντ τι θελει.. Ζηλεψε ναι..φφοβαμαι ομως την αντιδραση του .Καλλια

    ΑπάντησηΔιαγραφή