Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Σάββατο, 18 Ιουλίου 2015

κεφάλαιο 71-ραφτείτε!

Η είδηση έπεσε σαν βόμβα. Τουλάχιστον εγώ έτσι το ένιωσα. Άνοιξα μια μέρα ένα περιοδικό που ένας πελάτης είχε ξεχάσει στο καφέ και είδα τη φωτογραφία του. Ήταν με μια κοπέλα. Δεν την κρατούσε από το χέρι, αλλά έδειχναν οικεία. Το κείμενο κάτω από το στιγμιότυπο έλεγε ότι ο Ντέιβιντ Ρεντ εθεάθη ξανά με τη μελαχρινή καλλονή σε δρόμους του Λονδίνου. Καμία αναφορά στην πρώην γυναίκα του. Λες και πέθανα.

Και τι καλλονή όμως. Δεν τους αδικώ αν με ξέχασαν. Αν με ξέχασε κι εκείνος. Η κοπέλα μοιάζει με μοντέλο. Ίσως να είναι κιόλας. Με μαύρα μακριά στιλπνά μαλλιά, τέλειο δέρμα και γεμάτα χείλη, ψηλόλιγνο σώμα και σέξι ντύσιμο, δείχνει να του ταιριάζει απόλυτα. Η Ιλέιν μού τηλεφωνεί το απόγευμα και με ρωτάει αν είδα τα δημοσιεύματα. Είναι τόσο γλυκιά που ανησυχεί. Της μεταφέρω ότι ελπίζω να είναι ευτυχισμένος και το εννοώ. Εγώ μπορεί να υποφέρω αλλά θέλω να είναι καλά. Ίσως δεν ήταν γραφτό μας. Ίσως αυτή η γυναίκα του δώσει όσα δεν του έδωσα εγώ. Εμπιστοσύνη.

Τις επόμενες μέρες πηγαίνω στη δουλειά με λιγότερο κέφι αλλά προς το τέλος της βδομάδας παίρνω τα πάνω μου. Δεν ωφελεί να κλαίω τη μοίρα μου. Ήταν αναπόφευκτο. Είναι νέος και υγιής άντρας και χρειάζεται μια γυναίκα πλάι του.
Το κινητό μου χτυπάει την Παρασκευή το μεσημέρι και απαντάω κεφάτη. Είναι ο Λιούις.
«Κορίτσι μου!» ακούω την εύθυμη φωνή του.
«Λιούις, γυρίσατε επιτέλους;» γελάω και με μιμείται.
«Ε δεν κάτσαμε και πολύ! Μερικές βδομαδούλες» λέει πονηρά.
«Ξεκουραστήκατε; Όλα καλά;» ρωτάω με ειλικρινές ενδιαφέρον.
«Ναι, ναι, όλα καλά! Και ευτυχώς όσο έλειψα η Ιλέιν δεν κατέστρεψε τίποτα!» λέει και γελάμε πάλι.
«Η Ιλέιν έχει στρωθεί στη δουλειά» σημειώνω.
«Να είναι καλά ο Μαξ που την ανέχεται και τη βοηθάει» λέει με νόημα ο Λιούις και διαπιστώνω ότι ξέρει. Κι ας νομίζει η Ιλέιν ότι το κρύβει. Είναι δυνατόν; Όλοι βλέπαμε πώς την κοιτάει ο Μαξ.
«Εμμμ…» ψελλίζω χωρίς να ξέρω τι να απαντήσω για να μην προδώσω τη φίλη μου.
«Λοιπόν, λοιπόν» λέει τελικά ο Λιούις και με σώζει από την αμηχανία. «Έλεγα να κάνω ένα μικρό πάρτι για όσους ανησύχησαν για την υγεία μου τώρα που είναι όλα καλά» μου λέει και χαμογελάω.
«Μικρό πάρτι; Δηλαδή 50 άτομα;» τον πειράζω. Ο Λιούις έχει ένα τεράστιο κύκλο καλών φίλων και συγγενών και ακόμα έναν πιο τεράστιο με συνεργάτες και συνέταιρους».
«Έλεγα γύρω στα 100» γελάει αθώα. «Θέλω πολύ να έρθεις κορίτσι μου» λέει τελικά και η φωνή του ξαφνικά ακούγεται πιο κοφτή. Φοβάται την απάντησή μου.
«Λιούις, δεν ξέρω. Εγώ…» λέω αδύναμα. Τι να του πω; Ότι ο Ντέιβιντ δε θέλει να με δει; Ότι δεν είμαι σίγουρη κι εγώ αν θέλω να τον δω με τη σύντροφό του;
«Θέλω να είσαι εκεί» λέει εκείνος αποφασιστικά και μου θυμίζει λιγάκι τον γιο του. Δε θα γλυτώσω εύκολα. «Στήριξες την οικογένειά μου όσο ήμουν άρρωστος και παρόλο που εσύ και ο γιος μου δεν είστε πια μαζί, συνεχίζω να σε θεωρώ πολύ δικό μου άνθρωπο» μου λέει και νιώθω τα δάκρυα έτοιμα να κυλήσουν από τα μάτια μου.
Πόση αγάπη μού δίνει αυτή η οικογένεια, σκέφτομαι.
«Σε ευχαριστώ, Λιούις, αλλά ίσως είναι λίγο νωρίς» του λέω. Πάνε έξι μήνες που έχω να τον δω, αλλά είμαι σίγουρη ότι δεν είμαι σε θέση να το διαχειριστώ αν τον δω με την καινούργια σχέση του. Γιατί να γυρνάω το μαχαίρι στην πληγή; Γιατί να ρίψω και αλάτι από πάνω; «Μπορούμε να συναντηθούμε οι δυο μας αν θες, για ένα δείπνο κάπου έξω. Αλλά δε θα νιώθω άνετα αν…Δεν ξέρω τι να σου πω» λέω όχι και πολύ εύγλωττα.
«Δεν θα του επιτρέψω να σε κάνει να νιώσεις άσχημα. Και φυσικά μπορείς να φέρεις κάποιον συνοδό, ένα φίλο ή φίλη».
«Λιούις, δε θέλω να σου χαλάσω χατίρι, αλλά μου είναι δύσκολο» επιμένω.
«Θα τα καταφέρεις. Κάν’το για χάρη μου» λέει εκείνος. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω, σκέφτομαι. Η οικογένεια Ρεντ δεν έχει μάθει να ακούει!
«Θα το σκεφτώ. Δεν σου το υπόσχομαι αλλά θα το σκεφτώ» λέω τελικά. Είναι ό,τι καλύτερο μπορώ να προσφέρω αυτή τη στιγμή.
«Θα σου στείλω και πρόσκληση! Θα είναι όλα πολύ επίσημα» λέει με ενθουσιασμό ο Λιούις. «Θα είναι δεξίωση και θα φοράμε σμόκιν και τουαλέτες! Θα είναι τέλεια!» μιλάει γρήγορα σαν μικρό παιδί. Γελάω.
«Δεν θα ξέρω τι θα βάλω!» γκρινιάζω και σκέφτομαι ότι θα πρέπει να αγοράσω ένα ωραίο φόρεμα.
«Ο,τι και να φορέσεις θα είσαι η πιο όμορφη!» μου λέει γλυκά. Ο Λιούις είναι τόσο τρυφερός. Είμαι σίγουρη ότι τα ίδια λέει και στη γυναίκα του και στην κόρη του. Εγώ όμως σκέφτομαι μια άλλη γυναίκα που σίγουρα θα είναι πιο όμορφη από μένα.

«Λιουις, θα το σκεφτώ» λέω ξανά και αφού με προειδοποιεί ότι αν δεν πάω θα μου θυμώσει, το κλείνουμε φιλικά. 

9 σχόλια:

  1. ελα τωρα που το κοβεις !!!!! θα μας αφησεις σε αγωνια ολο το ΣΚ να δουμε τι θα γινει στο παρτι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. τσαμπα χαρηκα μολις ειδα τον τιτλο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Να βάλει κάτι άσπρο!!Οι αναμνήσεις ειναι το πιο ύπουλο χτύπημα...Εκει,στον τόπο του εγκλήματος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ή μπορει να βακει κατι κοκκινο. Ξερετε τωρα... το χρωμα του παθους

      Διαγραφή
  4. Αρκετα με τον Ντειβιντ αν και φαν του.Πως εχει αντεξει μακρια της 6 μηνες?Αν λες φιλε οτι την αγαπας οτι και να σου κανε δεν την αφηνεις 6 μηνες να λιωνει...Να μην παει κι αυτη...Καλλια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Η Ελιζαμπέτα είναι κυρία πάνω απ όλα! Έκανε λάθη και τα παραδέχτηκε! Πλήρωσε το τίμημα! Έχασε την εμπιστοσύνη του αγαπημένου της... τιμωρήθηκε αρκετά.. πολύ περισσότερο απ ότι της άξιζε...και τώρα πρέπει να δείξει ανωτερότητα!.. προτείνω να πάει και να τους χαιρετήσει κιόλας! Να του πει ξανά τι νιώθει και να του ευχηθεί να είναι ευτυχισμένος! Εντάξει δεν θα αναφέρω ξανά πόσο τέλεια γράφεις!!! ♥ λατρεύω κάθε κεφάλαιο!
    Κρίστι Παππά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. 6 μηνες την αφησε να περιμενει στη μιζερια?παντως δεν νομιζω να βγαινει με αλλη κανενα κολπο θα ειναι αντε να γινει μια κουκλα και να παει να του δειξει

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Μας κάνει να περιμένουμε και μας έχεις γίνει εθιστική Αθηνά

    ΑπάντησηΔιαγραφή