Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2015

κεφάλαιο 70-χρόνια πολλά, συνονόματη!

Έξι μήνες μετά…


Το ξέρω ότι είναι βλακεία που δουλεύω αλλά μου αρέσει. Κάποια στιγμή θα βρω κάποια θέση σε μια πετυχημένη εταιρεία, κάτι πιο παραγωγικό και μάχιμο, αλλά προς το παρόν μου αρέσει να δουλεύω στο καφέ. Η καθημερινή επαφή με τους ανθρώπους, η σχετικά εύκολη δουλειά, οι λίγες ευθύνες και οι μηχανικές κινήσεις είναι κάτι που με ηρεμεί. Δεν είμαι σε φάση να δουλέψω σε κάτι πιο ανταγωνιστικό μιας και η αυτοπεποίθησή μου είναι κομματιασμένη.

Μέσα σε αυτούς τους έξι μήνες έχουν γίνει τόσα πολλά… Ο Λιούις φυσικά ανάρρωσε πλήρως και επέστρεψε σπίτι του. Αποφάσισε να σταματήσει να δουλεύει τόσο πολύ και παρέδωσε τα ηνία σε ένα μικρό συμβούλιο που αποτελείται από τον Μαξ, την Ιλέιν και τον Ντέιβιντ. Τώρα απ’ όσο ξέρω κάνει καλοκαιρινές διακοπές στη νότια Γαλλία με τη γυναίκα του και είναι πιο ανανεωμένοι από ποτέ.

Η Ιλέιν και ο Μαξ έχουν αρχίσει να βγαίνουν! Η Ιλέιν, η οποία συνεχίζει να με επισκέπτεται τακτικά στο καινούργιο μου διαμέρισμα και να βγαίνει μαζί μου για ποτό και ψώνια, μου εκμυστηρεύτηκε ότι δεν το ξέρει κανείς γιατί φοβούνται ότι το περιβάλλον τους θα τους επηρεάσει. Εγώ της είπα ότι ελπίζω να είναι ευτυχισμένη και ότι βλέπω ότι ο Μαξ την αγαπάει πολύ. Είναι φοβερό το πόσο έχει αλλάξει η Ιλέιν μέσα σε αυτούς τους μήνες. Στρώθηκε στη δουλειά, αποφάσισε να σπουδάσει οικονομικά και στον ελεύθερο χρόνο της ασχολείται με το σχέδιο μόδας, στήνοντας μια μικρή επιχείρηση με χειροποίητες δημιουργίες. Έχει πέντε κοπέλες που δουλεύουν για εκείνη και πάνε ήδη πολύ καλά.

Η μητέρα μου είναι πολύ καλά και την έστειλα και αυτή διακοπές με την κυρία που την προσέχει στην Μαδρίτη για μερικές μέρες. Στην αρχή τής έκανε εντύπωση που ξόδεψα ένα τόσο μεγάλο ποσό για εκείνη, αλλά μόλις της εξήγησα την κατάσταση με το κτήμα, έμεινε εμβρόντητη. Δεν έχω πειράξει πάνω από μερικές εκατοντάδες λίρες. Νιώθω ότι αυτά τα χρήματα δεν είναι δικά μου. Η επένδυση είναι όλη του Ντέιβιντ και δε μου αξίζουν. Δεν αγόρασα σπίτι, παρόλο που ήθελα απεγνωσμένα ένα καλύτερο διαμέρισμα, δεν αγόρασα αμάξι παρόλο που ταλαιπωρούμαι με τα μέσα, δεν αγόρασα ρούχα και παπούτσια, δεν πήγα διακοπές στις Μπαχάμες. Το μόνο που έκανα ήταν ένα δώρο στον αδερφό μου και τις διακοπές στη μητέρα μου.

Κατά τα άλλα…ησυχία. Ο Κρις ήρθε για μερικές μέρες και πήγαμε για καφέ, η Ερικα βγαίνει με ένα εξαιρετικό παιδί και προβλέπω γρήγορη εξέλιξη στη σχέση τους και η Κάρι άλλαξε τμήμα και από ρεσεψιονίστ έγινε εκπρόσωπος τηλεφωνικής εξυπηρέτησης. Είναι ευχαριστημένη στην καινούργια της θέση και λέει ότι η αύξηση που πήρε της επέτρεψε να πάρει ένα μικρό δάνειο για να αγοράσει ένα αυτοκίνητο. Από μέσα μου χαίρομαι που η εταιρεία του Ντέιβιντ πάει καλά. Μαζί τη στήσαμε και νιώθω ότι είμαι κομμάτι της. Η Κάρι μού λέει ότι ο Ντέιβιντ έχει κλείσει πολλές συμφωνίες και ετοιμάζει παράρτημα στη Μέση Ανατολή. Δεν την ρωτάω περισσότερα γιατί πονάω να μαθαίνω νέα του.

Καμία επαφή έξι μήνες τώρα. Οι πρώτες βδομάδες κύλησαν μέσα στην μαύρη απελπισία. Κάθε μέρα ξυπνούσα με την ελπίδα ότι σήμερα θα μου στείλει και κάθε βράδυ κοιμόμουν δακρυσμένη. Μετά οι βδομάδες έγιναν μήνες και κάπου μέσα μου σταμάτησα να περιμένω. Σταμάτησα να κοιτάω το κινητό κάθε πέντε λεπτά, να το βάζω στο δυνατό παρόλο που ήμουν στη δουλειά, να κοιτάω τριγύρω μου στο δρόμο ελπίζοντας να τον δω. Σταμάτησα να πηγαίνω τάχαμ τυχαία σπίτι του για να τον συναντήσω, σταμάτησα να ψάχνω στο ίντερνετ για εκείνον. Σταμάτησα τα πάντα. Εκτός από το να ελπίζω.

Τώρα πια κοιτώ τις φωτογραφίες μας σπάνια. Η εικόνα του έχει αρχίσει και ξεθωριάζει στο μυαλό μου. Έχω πάρει την απόφαση να τον περιμένω, όπως του υποσχέθηκα και αυτό κάνω. Αρνούμαι ραντεβού, δεν κοιτάω δεύτερη φορά τους όμορφους άντρες που με χαζεύουν όλο νόημα στο καφέ. Δεν τολμάω καν να προχωρήσω τη ζωή μου. Νιώθω ότι θέλω να με βρει όπως με άφησε. Αν ποτέ πάρει την απόφαση.

Το διαζύγιο βγήκε. Πριν από μερικές μέρες και μετά από δύο επισκέψεις στη Ζόι για να υπογράψω, έλαβα ένα κίτρινο φάκελο με το όνομά μου απέξω. Χωρίς αποστολέα. Το άνοιξα ελπίζοντας ενδόμυχα ότι μου είχε στείλει εκείνος κάτι. Ένα ενθύμιο, ένα δώρο. Κάτι για να μου δώσει το σήμα ότι θα γυρίσει. Αλλά όχι. Ένας πάκος χαρτιά που έδινε τέλος στο γάμο μας. Δεν ξέρω πώς ένιωσα. Ανακούφιση ή ατελείωτο πόνο. Ήταν ένα κομμάτι της ζωής μου που πήρε τέλος. Το πιο ζωντανό, το πιο ανέμελο κομμάτι. Στα 25 μου χρόνια, οι δέκα μήνες που πέρασα μαζί του ήταν αυτοί που με καθόρισαν σαν γυναίκα, που ανέβασαν τον πήχυ στις επιθυμίες μου. Τώρα τα χαρτιά αυτά κοσμούν το τραπεζάκι μου. Εκεί τα ακούμπησα εκείνη τη μέρα και από τότε δεν έχω το κουράγιο να τα ξαναπιάσω. Σκουπίζω το τραπεζάκι γύρω από αυτά και ακουμπάω το φλιτζάνι του καφέ πάνω τους. Δε θέλω να τα αγγίξω λες και θα με μολύνουν.

Ποτέ δε θα καταλάβω πώς φτάσαμε ως εδώ. Ποτέ δε θα χωνέψω αυτή την απόλυτη αποτυχία. Εγώ φταίω φυσικά. Μόνο εγώ. Εκείνος με αγάπησε, δηλώνει. Τα έκανε όλα σωστά. Ένιωσε, πόνεσε για μένα. Το διαζύγιο είναι ένα αγκάθι μέσα μου αλλά κάποια στιγμή ίσως μάθω γιατί το ζήτησε αφού λέει ότι εννοούσε τους όρκους του. Εγώ τα σκότωσα όλα με τον ηλίθιο εγωισμό μου. Αναρωτιέμαι αν σε παρόμοια περίπτωση θα φερόμουν πάλι τόσο ηλίθια ή αν έχω αλλάξει πραγματικά. Φοβάμαι ότι ο Ντέιβιντ θολώνει τη λογική μου, φοβάμαι ότι είμαι τυφλή σε ό,τι έχει να κάνει με εκείνον επειδή τον αγαπώ τόσο πολύ.

Ακόμα τον αγαπώ. Δεν έχει αλλάξει αυτό. Ίσως πιο πολύ τώρα. Θυμάμαι μικρές λεπτομέρειες από την κοινή μας ζωή. Δεν είναι ότι είναι τόσο δυναμικός, τόσο όμορφος και πετυχημένος. Είναι ότι με φρόντιζε σαν πορσελάνινη κούκλα, ότι μου έφτιαχνε καφέ το πρωί και ότι με άφηνε να διαλέγω μουσική στο αμάξι του, ότι καθόταν με τις ώρες και με βοηθούσε να διαλέξω τι θα φορέσω στην έξοδό μας ενώ εκκρεμούσαν ένα σωρό επαγγελματικές του υποχρεώσεις.

Με σκοτώνει το ότι τον έχασα. Δεν το έχω εκλάβει ως προσωπική ήττα ή ότι έχασα το κελεπούρι. Έχασα τον άνθρωπό μου. Θα ήμουν μαζί του ακόμα και αν ήταν φτωχός, ένας άνθρωπος που δουλεύει για το μεροκάματο. Η ψυχή του είναι αυτή που είναι μοναδική. Δείχνει σκληρός αλλά είναι σαν μικρό παιδί, απλός και τρυφερός. Και εγώ έδωσα μια κλωτσιά και τα σκόρπισα όλα.


Όχι, δε θα κλάψω. Έχω τόσες μέρες και τα πάω πολύ καλά. Δεν κλαίω πια. Και τα βράδια δεν βλέπω εφιάλτες. Μου λείπει, Θεέ μου, μου λείπει πολύ. Αλλά του είπα ότι θα περιμένω. Και θα το κάνω. 

5 σχόλια:

  1. και η ζωη χωρις τον Ντειβιντ παραμενει ανιαρη και σκοτεινη... πως τα κανανε ετσι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αντε βραδιατικα παλι εκλαψα :"( ελπιζω να γυρισει ο ντειβιντ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αχ ποσο θα θελα ενα κεφαλαίο με τις σκεψεις του Ντειβιντ τωρα...σε τι φαση βρισκεται κτλ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. στεναχωρεθηκα παρα πολυ τωρα, αα ρε Ρεντ.. :|

    ΑπάντησηΔιαγραφή