Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2015

κεφάλαιο 66-καλό ΣΚ, κοριτσάκια μου!

Δεν έχω ξαναδεί την Ιλέιν τόσο τρομοκρατημένη. Έτρεξα στο νοσοκομείο όσο πιο γρήγορα μπορούσα όταν με πήρε κλαίγοντας και μου είπε ότι ο Λιούις έπαθε οξεία παγκρεατίτιδα. Στην αρχή δεν κατάλαβα γιατί αυτό είναι σοβαρό. Σκέφτηκα ότι με ιατρική παρακολούθηση και με κάποια αντιβίωση θα περνάει. Αλλά μάλλον δεν κατάλαβα καλά, γιατί απ’ ό,τι μου είπε η Ιλέιν, η παγκερατίτιδα δεν είναι κάτι επιπόλαιο. Ο πατέρας τους είχε χρόνια πέτρες στη χολή και δεν είχε μπει ποτέ στον κόπο να ασχοληθεί λόγω φόρτου εργασίας με αποτέλεσμα η κρίση που έπαθε να απειλεί τώρα τη ζωή του.
«Όλα θα πάνε καλά» της λέω και της σφίγγω το χέρι. Το μόνο που κάνει είναι να κλαίει. Ο Μαξ είναι μαζί της, και φαίνεται να τα έχει κι αυτός χαμένα. Μέσα σε όλη αυτή την τρέλα βλέπω μπροστά μου κάτι που νομίζω ότι η Ιλέν αγνοεί. Ότι ο Μαξ είναι πολύ ερωτευμένος μαζί της.
«Μας είπαν ότι μπορεί να υπάρχει νέκρωση οργάνου και σε αυτή την περίπτωση μπορεί να μην τα καταφέρει» λέει η Ιλέιν και ο Μαξ τής προσφέρει ένα μαντίλι. Εκείνη το παίρνει και σκουπίζει τα μάτια της. Με κοιτάει λυπημένη. «Συγγνώμη που σε κουβάλησα άρον άρον» μου λέει. Η ώρα είναι δύο μετά τα μεσάνυχτα και είμαι κουρασμένη. Σήμερα δούλευα τη βραδινή βάρδια στο καφέ και μόλις γύρισα σπίτι, ουσιαστικά μόλις είχα προλάβει να κάνω ντους όταν με πήρε η Ιλέιν. Αλλά δε με πειράζει.
«Ο Ντέιβιντ το ξέρει;» ρωτάω. Ξέρω ότι η μητέρα τους είναι μέσα στο δωμάτιο, αλλά δεν έχω δει τον Ντέιβιντ από την ώρα που ήρθα. Δεν ξέρω καν αν θα θέλει να με δει. Δεν απαντάει στα μηνύματά μου εδώ και μέρες. Είναι ξεκάθαρος σε αυτό και νιώθω ότι είναι πολύ οικογενειακή η στιγμή για να επέμβω έτσι. Ακόμα και αν με κάλεσε η Ιλέιν.
«Προσγειώθηκε πριν από μερικά λεπτά. Ήταν στο Ντουμπάι και έρχεται κατευθείαν εδώ.
«Ιλέιν, ίσως είναι καλύτερα να…».
«Όχι, μείνε» μου λέει κοφτά ο Μαξ χωρίς να με κοιτάει. Το βλέμμα του είναι καρφωμένο στα χέρια της Ιλέιν. «Δεν ξέρω πώς είναι τα πράγματα μεταξύ σας αλλά ακόμα και αν θυμώσει που είσαι εδώ, καλό θα του κάνει. Θα εστιάσει σε σένα, και όχι στον πατέρα του» λέει και χαμογελάει πικρά. Γελάμε και οι τρεις. Η Ιλέιν σκουπίζει ξανά τα δάκρυά της.
«Θα μείνω τότε» λέω και ανασηκώνω τους ώμους τάχαμ δραματικά. «Θα λειτουργήσω ως….κυματοθραύστης!».

Οι νοσοκόμες μπαίνουν και βγαίνουν στην ιδιωτική σουίτα. Το ίδιο και οι γιατροί. Φαίνονται σκεπτικοί και δεν μας ενημερώνουν αν και η Ιλέιν τους ρωτάει. «Δεν έχουμε νεότερα» επαναλαμβάνουν όλοι και μάλλον το εννοούν.
«Πρέπει να περιμένουμε» λέει ο Μαξ και η Ιλέιν γνέφει. Αυτή είναι η κατάσταση. Πρέπει να περιμένουμε. Απλά, από προσωπική πείρα με το θέμα της μητέρας μου, ξέρω ότι αυτή η αναμονή σκοτώνει.

Τα λεπτά περνούν μέσα σε μια βαριά σιωπή. Το μόνο που διακόπτει αυτή την ατμόσφαιρα είναι η τρυφερή φωνή του Μαξ, που πιέζει την Ιλέιν να φάει κάτι. Εκείνη του λέει ότι δεν πεινάει. Προσπαθώ να την πείσω κι εγώ αλλά δε θέλει. Είναι άσπρη σαν το πανί. Μπαίνω στο ίντερνετ από το κινητό μου και διαβάζω για την παγκρεατίτιδα. Είναι σοβαρό πρόβλημα, αλλά πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι. Είμαστε στο καλύτερο νοσοκομείο της χώρας και ο Λιούις…ο Λιούις είναι μαχητής. Δάκρυα αρχίζουν να κυλούν στα μάτια μου. Η Ιλέιν και ο Μαξ με κοιτάνε απορημένοι. Αλλά μόνο εγώ ξέρω πόσο πολύ με έχει στηρίξει ο Λιούις τόσα χρόνια. Είναι σαν δεύτερος πατέρας μου. Με βοηθούσε πάντα όσο κανείς, ακόμα και μετά τη διάλυση της σχέσης μου με τον Ντέιβιντ. Δεν με έβγαλε από τη ζωή του. Με έψαξε, με αναζήτησε. Κι εγώ απομακρύνθηκα όπως ένιωθα ότι ήταν το πρέπον αλλά η ιδέα ότι μπορεί να φύγει χωρίς να τον αποχαιρετίσω με τρελαίνει. Μου έχει προσφέρει τόσο πολλά, απλόχερα και με αγνή αγάπη. Απλώς και μόνο επειδή ήταν φίλος του πατέρα μου. Ο Λιούις είναι ένας άνθρωπος με υψηλό ήθος. Ένας άντρας, άξιος πατέρας του γιου του, σκέφτομαι και καινούργια δάκρυα αναβλύζουν από τα μάτια μου. Για την κατάσταση με τον Λιούις και για την κατάσταση με τον Ντέιβιντ. Για όσα έχασα επειδή είμαι ηλίθια. Αν δεν τον είχα κατηγορήσει για όλα, αν απλά είχα αποδεχτεί το διαζύγιο και την επιθυμία του να φύγει από τη ζωή μου, τότε θα μπορούσα να διατηρήσω μια σχέση μαζί τους. Αλλά εγώ όχι. Έπρεπε να ρίξω το φταίξιμο στον Ντέιβιντ, να του χρεώσω κάθε ατυχία μου. Τα πάντα. Μόνο και μόνο επειδή με τρόμαζε η ανεπάρκειά μου.
«Να ‘τος» ακούω ξαφνικά τον Μαξ και βλέπω μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου τον Ντέιβιντ να εισβάλει στην πτέρυγα τρέχοντας. Γνέφει στην Ιλέιν και στον Μαξ και κυριολεκτικά μπουκάρει στο δωμάτιο του πατέρα του. Οι νοσοκόμες έρχονται σε λίγα λεπτά και προσπαθούν να τον βγάλουν έξω αλλά μάταια. «Είναι η μητέρα σας μέσα, δε μπορεί να είναι πάνω από ένα άτομα μέσα» του λένε. Τους απαντάει κοφτά, ακούω τη φωνή του ραγισμένη. Η μητέρα του κλαίει κι αυτή. Δεν μπορώ να βοηθήσω. Είμαι…ξένη πια.

Βγαίνει μετά από περίπου δέκα λεπτά, με βλέμμα σκοτεινό και τα χέρια σφιγμένα σε μπουνιές.
«Έχουμε τίποτα καινούργιο;» ρωτάει την Ιλέιν και τη χαϊδεύει τρυφερά στο κεφάλι. Εκείνη γνέφει αρνητικά. Προφανώς τον έχουν ενημερώσει ήδη τηλεφωνικά. Γνωρίζει την κατάσταση. «Πότε θα ξέρουμε;».
«Σε μερικές ώρες» απαντάει ο Μαξ. Ο Ντέιβιντ δε σηκώνει το κεφάλι του προς το φίλο του. Περπατάει νευρικά στο διάδρομο και τρίβει το σαγόνι του. Δε φαίνεται να με έχει προσέξει και δεν ξέρω πώς να αντιδράσω. Με αγνοεί; Επίτηδες; Τον παρακολουθώ να περπατάει. Έχω πολύ καιρό να τον δω και μου είναι αφόρητο να μην τον αγγίξω. Θέλω να τον χαϊδέψω, να τον αγκαλιάσω. Μοιάζει με φοβισμένο πουλί. Δεν τον έχω ξαναδεί έτσι. Τόσο αδύναμο. Συνειδητοποιώ ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα μέσα μου. Τον αγαπώ το ίδιο, απελπισμένα και ολοκληρωτικά. Και τώρα είναι μπροστά μου και δεν μπορώ ούτε καν να τον κοιτάξω από ντροπή.
«Μπορείς να φύγεις» τον ακούω ξαφνικά να λέει και ξέρω πού απευθύνεται αν και δε με κοιτάει. «Αυτή είναι μια οικογενειακή στιγμή» με αποτελειώνει και κάνω να σηκωθώ. Το χέρι της Ιλέιν με σφίγγει δυνατά.
«Η Ελίζαμπεθ είναι οικογένεια» του λέει εκείνη αυστηρά. Ο Ντέιβιντ καγχάζει αλλά δεν απαντάει. Απλώς περπατάει. Φοράει το κοστούμι του ακόμα. Και μια γραβάτα που του είχα πάρει εγώ όταν ακόμα δούλευα για εκείνον ως βοηθός του. «Πολύ έξαλλη είναι αλλά θα τη φοράω» μού είχε πει τότε. Και όντως τη φορούσε συχνά. Και σήμερα. Άραγε θυμάται ότι του την πήρα εγώ;
«Ντέιβιντ, πάμε να περπατήσουμε λιγάκι;» λέω αδύναμα αλλά γνέφει αρνητικά.
«Ρε φίλε, πήγαινε να πάρεις λίγο αέρα. Είσαι έτοιμος να πάθεις εγκεφαλικό. Δε βοηθάς κανέναν έτσι όπως είσαι» τον μαλώνει ο Μαξ. Ο Ντέιβιντ δεν απαντάει. Μετά από λίγη σκέψη αρχίζει να περπατάει προς το ασανσέρ. Διστάζω για λίγο κι τρέχω ξοπίσω του.

Μένουμε μόνοι στο ασανσέρ και νιώθω την ένταση να ξεχειλίζει από μέσα του.
«Όλα θα πάνε καλά» του λέω ήρεμα και εκείνος δεν απαντάει. Είναι φανερό ότι δυσανασχετεί που είμαι εκεί. «Λυπάμαι για όλο αυτό τόσο πολύ…» του λέω και δακρύζω αλλά δεν αντιδράει. Είναι σαν τοίχος. Για μένα; Για τον πατέρα του; Δεν ξέρω τι του φταίει πιο πολύ.
«Ελίζαμπεθ, δεν μπορώ να ασχοληθώ με όλο αυτό τώρα» μου λέει και μου δείχνει με το δείκτη του μία εμένα και μία τον εαυτό του σαν να απαντάει σε αυτό που αναρωτήθηκα.
«Δεν ήρθα για αυτό» του λέω. «Ήρθα για την οικογένειά σου, που τη θεωρώ και δική μου».
«Έχουμε πάρει διαζύγιο» με αποστομώνει. Θέλω να του πω ότι δεν έχει βγει ακόμα αλλά δεν είναι επί του παρόντος.
«Δεν μπορείς να με ανεχτείς ούτε ένα λεπτό πια;» τον ρωτάω απελπισμένη. Θέλω να τον αγγίξω αλλά φοβάμαι.
«Φοβάμαι τον εαυτό μου» λέει όταν οι πόρτες του ασανσέρ ανοίγουν στο ισόγειο. Βγαίνει έξω από το κτίριο και κάθεται σε ένα παγκάκι. Ανασαίνει βαριά. «Είμαι τόσο θυμωμένος μαζί σου, τόσο πικραμένος. Δε θέλω να σε βλέπω. Φοβάμαι τι μπορώ να σου πω» παραδέχεται.
«Μετά από όσα σου έχω πει φοβάσαι μήπως με αδικήσεις;» του λέω και γελάω νευρικά προσπαθώντας να τον ηρεμήσω. Δεν απαντάει αλλά βλέπω τους μυς του να χαλαρώνουν. «Ο,τι και να μου πεις, ποτέ δε θα με αδικήσεις περισσότερο από όσο σε αδίκησα εγώ» του λέω.
«Ισχύει» λέει τελικά και κοιτάει το κινητό του.
«Όταν θα βγει ο Λιούις» του λέω ενθαρρυντικά «θα βρεις λίγο χρόνο να με κατσαδιάσεις;».
«Δε θέλω να σε κατσαδιάσω. Δε θέλω τίποτα. Θέλω μόνο να τελειώνει όλο αυτό και να ηρεμήσω» μου λέει κλείνοντας κάθε παράθυρο επικοινωνίας. Το αξίζω. Και χειρότερα.
«Ε τότε ας μιλήσω εγώ» λέω απλά. «Θα ήθελα να σου ζητήσω συγγνώμη που σε κατηγόρησα τόσο άδικα και να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ που…με έκανες τόσο πλούσια» προσθέτω ανάλαφρα.
«Παρακαλώ» λέει ξερά. Και τίποτα άλλο.
«Δεν περιμένω να με συγχωρήσεις, αλλά παρόλο που ο γάμος μας διαλύθηκε θα ήθελα να ελπίζω ότι εμείς οι δύο μπορούμε να γίνουμε φ…»
«Μη!» φωνάζει απότομα και σηκώνεται. Δύο νοσοκόμες μας κοιτούν με περιέργεια. «Μην το πεις! Μην μου πεις ότι θέλεις να γίνουμε φίλοι!»
«Μα γιατί;»
«Δεν μπορώ να είμαι φίλος σου, Ελίζαμπεθ! Ούτε κι εσύ δική μου. Έχουν γίνει τόσα πολλά, έχουμε νιώσει τόσα πολλά» λέει και σταματάει απότομα. «Δε θα είμαστε φίλοι» καταλήγει απότομα.
«Ας μην είμαστε εχθροί τουλάχιστον» προσφέρω και γελάει.
«Προτιμώ να μην είμαστε τίποτα» επιμένει.
«Μου αξίζει όλο αυτό» παραδέχομαι.
«Και βγάλε επιτέλους τη βέρα» λέει και κοιτώ το δάχτυλό μου. Δεν μου κάνει η καρδιά να τη βγάλω. Δεν μπορώ. Νιώθω την ανάγκη να τη φοράω πάντα.
«Αν θέλεις πίσω τη βέρα και το μονόπετρο θα τα βγάλω» του λέω με θράσος. Με κοιτάει δολοφονικά. Ξέρει ότι ξέρω ότι δε θα μου τα ζητούσε ποτέ πίσω κι ας κάνουν μια περιουσία.
«Δεν έπρεπε να σε παντρευτώ καθόλου» μου λέει και νιώθω την καρδιά μου να σπάει σε μυριάδες κομμάτια μπροστά του.
«Κανείς δεν πρέπει να παντρεύεται χωρίς αγάπη» λέω και γελάει.
«Βγάλε τη βέρα σου» λέει ξανά, ακόμα πιο επιθετικά. Το μάτι του γυαλίζει και φοβάμαι. Βγάζω αργά τη βέρα και το μονόπετρο. Το δάχτυλό μου το νιώθω γυμνό. Νιώθω βαθιά μέσα μου σαν να εκδόθηκε το διαζύγιο αυτή τη στιγμή. Σαν να μην τον παντρεύτηκα ποτέ. Μου λείπει ήδη.
Του τείνω τα δαχτυλίδια αλλά δεν κάνει κίνηση να τα πάρει. Με κοιτάει πικραμένος, πραγματικά ρημαγμένος. Μισώ τον εαυτό μου για αυτό που του έκανα.
«Τυφλή ως την τελευταία στιγμή» μου λέει πικρά, κοιτώντας με στα μάτια. Δεν καταλαβαίνω τι εννοεί. «Αν…αν λες ότι κάτι ένιωσες, φύγε» μου λέει και χάνεται στο εσωτερικό του νοσοκομείου. Μένω έξω μόνη μου, κρατώντας σφιχτά τα δαχτυλίδια μου. Επιθεωρώ το πανέμορφο μονόπετρό μου και σκέφτομαι ότι στόλιζε το χέρι μου όπως ο Ντέιβιντ έκανε τη ζωή μου πιο όμορφη. Και η βέρα μου, τόσο απλή και τόσο εντυπωσιακή. Ένα κίτρινο ενοχλητικό φως φωτίζει το παγκάκι όπου καθόταν εκείνος και τώρα εγώ. Σκέφτομαι πόσα έχασα μέχρι που κάτι τραβάει το βλέμμα μου. Μια μικρή χάραξη στο εσωτερικό της βέρας. Κάτι που δεν είδα διαβάσει ποτέ, κάτι που δεν είχα δει. Μια απλή λέξη.

Αλήθεια…




For real…(έτσι το φαντάστηκα, αγγλιστί. Η μετάφραση στα ελληνικά χάνει λίγο)


18 σχόλια:

  1. Ειναι πολυ σκληρος μαζι της οχι οτι δεν της αξιζει αλλα μια ευκαρια να του εξηγηση της αξιζει
    Καλο Σαββατοκυριακο ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολυ ωραιο χορταστικο κεφαλαιο. Κριμα πουδεν θα μπορεσω να μαθω το τελος γτ θα παω το σαββατο κατασκηνωση και μετα χωριο και ξερετε δεν υπαρχει wifi. Οποτε σασ ευχομαι ενα υπεροχο καλοκαιρι. Τα λεμε τον σεπτεμβρη!!
    Πολλα φιλια σε εσενα συγγραφεα μ,στην ευα και σεολες
    Καλλιοπη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλά να περάσεις στις διακοπές σου και να έχεις ένα όμορφο και δροσερό καλοκαίρι!!!!

      Διαγραφή
    2. Kalo kalokairi kalliopi mou poso loipame pou dn tha se exoume parea mas na mas kaneis treles alla teleies perigraphes prosopon kai na mas enthousiazeis me ta sxoliasou . pantis sou eyxomai na peraseis yperoxo kai na to eyxaristithis . me agaph eya filiaaa. Parepimpontos teleio kefalaio alla nomizo paidia tis dinei eykairies polles malista apla ton apogoitevei kata lathos mallon . dioti ama diavasete ta teleytaia kefalaia leei kati tou typou akoma synexizeis etsi h mexri to telos etsi skeftesai .filia kalliopi mou kai se olous tous allous kalo kalokairi

      Διαγραφή
  3. Αχ τέλειο!!!!!! Το έπιασα το "for real" και είναι φανταστική η εξέλιξη,όπως και με τον Μαξ και την Ιλέιν!!!! Αχ συγγραφέα δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μα πόσο πολύ μου άρεσε το κεφάλαιο αυτό!!!! Μπράβο τέλειο τέλειο τέλειο!!!!ΤΈΛΕΙΟ!!!!! Αν και θα ήθελα να ξέρω τι σκέφτεται ο Ντέιβιντ και πως νιώθει!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ακομα και τωρα ειναι τυφλη! Γιατι δε θελει να καταλαβει το ποσο πολυ την αγαπαει?? Ματωνει η καρδια μου να του βλεπω ετσι... ειναι τοσο αδικο... :(

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Teleiooooooooo.....nothing else to say....☆☆☆☆

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Φοβερο κεφαλαιο. Μηπως την αδικη λιγο παραπανω ο Ντειβιντ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Na rothso kati afto to kefalaio htan gia thn paraskevi

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Νομίζω θα μεταφραζόταν πιο ωραία ''Στα αληθεια''

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Χθες το βράδυ ξεκίνησα να διαβάζω την ιστορία σου..πραγματικα έχω εντυπωσιαστεί όσο δεν περίμενα ποτε...έχω ερωτευτεί τον Ντέιβιντ οδο δεν πάει! Σε ευχαριτουμε που μας κανεις να ονειρευόμαστε και ελπίζουμε να ημασταν στην θέση της Ελίζαμπεθ.... Απλα σε ευχαριστώ προσωπικα γιατί με κανεις να ξεφευγω απο τις τόσες δυσκολίες στην ζωή μου και ερωτευομαι την ιστορία σου...
    Ελπίζω να τα ξαναβρούν γιατί είμαι που είμαι στεναχωρημενη με τα δικά μου δεν αντεχω να μην είναι έστω αυτοι μαζί...αυτά απο εμενα
    Να ξέρεις πρόσθεσες αλλη μια τεραστια θαυμάστρια σου στην λίστα σου...
    Γιατί θα έδινα τυν ζωή μου να με αγαπάει ενας άντρας έτσι...=(

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σου το ευχομαι να βρεις καποιον...
      Διαβασε κ τις προηγούμενες ιστορίες κ πες μας ποιος ειναι ο αγαπημένος σου πρωταγωνιστής...
      Φιλιααααα

      Διαγραφή
    2. Εννοείται πως θα τηε διαβάζω και θα σου πω!!

      Διαγραφή