Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2015

κεφάλαιο 64-κάν'το με πάθος κι ας είναι λάθος

«Κάτι δεν καταλαβαίνω» λέει η Ζόι λίγη ώρα μετά. Έχουμε μεταφερθεί στο γραφείο της και κοιτάμε τα χαρτιά ξανά και ξανά. Εγώ βρίσκομαι σε απίστευτη σύγχυση και δεν μπορώ να μιλήσω καν. Την αφήνω να μονολογεί χωρίς να επεμβαίνει επειδή πολύ απλά δεν έχω κάτι να απαντήσω. «Είναι δική σου η υπογραφή. Σωστά;» με ρωτάει για τρίτη φορά και γνέφω. «Μήπως την πλαστογράφησε;»
«Θυμάμαι ότι μια φορά με έβαλε να υπογράψω κάτι, αλλά δεν πρόσεξα» λέω τελικά. Μόλις θυμήθηκα εκείνη τη μέρα που νόμιζα ότι υπέγραφα κάτι άλλο. Τη μέρα που νόμιζα ότι υπέγραφα την αποδοχή κληρονομιάς.
«Απ’ ό,τι φαίνεται, σε έβαλε να υπογράψεις το συμβόλαιο όπου σου παραχωρεί όλο το κτήμα, οπότε δεν υπάρχει πρόβλημα. Το συμβόλαιο είναι πολύ σφιχτό» με κοιτάει και στερεώνει τον κοκάλινο σκελετό στη βάση της μύτης της. «Είναι όλα δικά σου και δεν έχει κανένα δικαίωμα».

Την κοιτάω σταθερά και γνέφω. Ένας κόμπος έχει φράξει το λαιμό μου και δυσκολεύομαι να μιλήσω. Είναι αυτή η αίσθηση ότι έχω κάνει μια βλακεία. Μια τεράστια βλακεία.
«Ναι, αλλά το διαζύγιο…» ψελλίζω. Η Ζόι αφήνει τα συμβόλαια κάτω και πίνει λίγο τσάι. Θα πρέπει να έχει πιει ήδη δύο λίτρα.
«Δεν ξέρω ποια είναι η σχέση σας και τι ακριβώς παίζει» μου λέει και ανακάθεται. «Αλλά το κτήμα είναι δικό σου. Νομίζω ότι εκτός από το να σε εκπροσωπήσω στο διαζύγιο δεν μπορώ να σε βοηθήσω άλλο, εφόσον μάλιστα το προγαμιαίο συμβόλαιο είναι τόσο ξεκάθαρο» μου λέει παγερά και μετά από μερικά διαδικαστικά, αφήνω το γραφείο της και βγαίνω στον ψυχρό βρετανικό αέρα χωρίς την παραμικρή ιδέα για το επόμενο βήμα μου.

Σκέφτομαι ότι ίσως πρέπει να μιλήσω στον Χάρντι αλλά μετά από την επίθεσή του ντρέπομαι. Γιατί το έκανε αυτό ο Ντέιβιντ; Φαντάζομαι ότι ήταν το ηθικό, το πρέπον, αλλά γιατί με άφησε να πιστεύω ότι έκλεψε το κτήμα από μένα; Μάλλον επειδή δεν του άφησες περιθώριο να σου εξηγήσει, λέει μια φωνή μέσα μου. Μάλλον είμαι τρελή, όπως είπε ο Χάρντι. Γιατί εντάξει, το καταλαβαίνω να θέλει διαζύγιο. Δεν με αγάπησε ποτέ όσο εγώ. Αλλά δεν μου έκλεψε την περιουσία μου. Και τώρα, με ελάχιστα πιο καθαρό μυαλό, συνειδητοποιώ ότι ο Ντέιβιντ είναι πιο έντιμος από όσο νόμιζα.

Γυρνάω σπίτι μετά από έναν τεράστιο περίπατο, φορτωμένη με 2 λίτρα παγωτό και πατατάκια. Βαριέμαι να μαγειρέψω και εκτός από σνακ δεν έχω όρεξη για κάτι άλλο. Κοιτάω το κινητό μου, αλλά δεν ξέρω τι να κάνω. Να του στείλω μήνυμα; Να τον πάρω και να του πω κάτι; Αλλά τι;

Κατά τις έξι το απόγευμα, με παίρνει τηλέφωνο η Εβελιν, μια κοπέλα που δουλεύαμε μαζί στην εταιρεία. Μου λέει ότι το αφεντικό μας απέλυσε άλλα τρία άτομα από την ομάδα μου. Η Εβελιν κλαίει και προσπαθώ να την ηρεμήσω. Δείχνει πραγματικά απελπισμένη. Μου λέει ότι έχει βουίξει η εταιρεία ότι ο Μπερντ είναι μπλεγμένος σε ένα πολιτικό σκάνδαλο και για να μπορέσει να βουλώσει στόματα πρέπει να απολύσει προσωπικό για να κερδίσει πόρους. Έχει τρενάρει όλα τα πρότζεκτ και πηγαινοέρχονται κάτι παράξενες φάτσες στην εταιρεία. Έφυγα πρώτη γιατί ήμουν η πιο υψηλόμισθη.

Θυμάμαι τη συζήτηση που είχε την ώρα που μπήκα στο γραφείο του. Μιλούσε κοφτά. Όταν με απέλυσε και μετά από τη συζήτηση με τον Κρις, σκέφτηκα ότι τον είχε βάλει ο Ντέιβιντ. Μάλλον δεν έγινε έτσι όμως. Άλλος έδινε διαταγές. Όχι ο Ντέιβιντ. Ο Ντέιβιντ δεν έβαλε ποτέ να με απολύσουν. Για το αμάξι μου εξήγησε. Και για το διαμέρισμα…μάλλον η ιδιοκτήτρια όντως το χρειάζεται. Την είδα χθες στο δρόμο και την άκουσα να λέει σε κάποιον ότι σκοπεύει να αλλάξει ταπετσαρία και κάτι τέτοια. Αλλά μέχρι πριν από λίγη ώρα ήμουν τυφλή. Δεν έβλεπα και δεν άκουγα τίποτα πέρα από τον εγωισμό μου. Ακούω την Εβελιν να μου εξηγεί το μπέρδεμα και σκέφτομαι ότι αν χτυπήσω το κεφάλι μου στο τοίχο ίσως και ανακουφιστώ. Πόσα να αντέξω σε μια μέρα; Πόσο ηλίθια στάθηκα; Του χρέωσα κάθε κακοτυχία μου, κάθε αναποδιά. Και αυτός δεν έκανε τίποτα για να υπερασπίσει τον εαυτό του. Με άκουγε καρτερικά να τον κατηγορώ.
Ξαπλώνω στο κρεβάτι και κλαίω απαρηγόρητη για ώρα. Το διαζύγιο το δέχομαι. Αλλά δεν ήταν ανέντιμος απέναντί μου. Αυτό ήταν που με πόνεσε πιο πολύ και τώρα με ανακουφίζει. Γιατί δεν έκανα λάθος που τον αγάπησα. Δεν ήταν, δεν είναι κάθαρμα. Απλώς δε με θέλει αρκετά για να ζήσει μαζί μου για πάντα, όπως ονειρευόμουν εγώ.

Είμαι εγωίστρια ως το κόκαλο και δεν παραδέχομαι ποτέ τα λάθη μου. Σε αυτή την περίπτωση όμως πρέπει να ρίξω τα μούτρα μου. Πρέπει να ζητήσω συγγνώμη. Να του πω ένα ευχαριστώ και να του εξηγήσω ότι η λογική μου θόλωσε, προσέχοντας να μην εκθέσω τα συναισθήματά μου. Όχι ότι η αγάπη είναι δικαιολογία. Απλώς όταν αγαπάς, σκέφτομαι, είναι ακόμα πιο δύσκολο να δεις καθαρά. Μετά θα βάλω μια τελεία σε όλο αυτό και θα συνεχίσω τη ζωή μου. Θα βρω μια δουλειά, ένα καινούργιο διαμέρισμα και θα ξεκινήσω από το μηδέν.

Θέλω να μιλήσουμε πληκτρολογώ ένα μικρό μήνυμα και του το στέλνω πριν το σκεφτώ καλά και ο εγωισμός μου πρυτανεύσει ως συνήθως.

Δεν απαντάει αμέσως και με πνίγει ο πόνος. Τον σκέφτομαι αγκαλιά με κάποια καλλονή, να γελάνε μαζί με το μήνυμά μου.

Δε νομίζω ότι έχουμε να πούμε κάτι στέλνει αυστηρά εκείνος. Κοιτάω την οθόνη ρουφώντας το κοφτό μήνυμα. Πρέπει να προσπαθήσω κι άλλο. Έχω σφάλει. Πολύ και ανεπανόρθωτα. Αλλά αν επιμείνω ίσως τον πείσω.

Εγώ νομίζω ότι έχουμε. Πες μου μέρος και ώρα γράφω αποφασισμένη και περιμένω. Ένα, δύο, τρία, πέντε λεπτά. Πού να είναι άραγε; Στην Αγγλία; Στο εξωτερικό; Δουλεύει ή ξεκουράζεται;

Επικοινώνησα με τον Χάρντι. Ξέρω τι έγινε. Όλα καλά. Δε χρειάζεται να μου πεις τίποτα. Καλή ζωή απαντάει. Σφίγγω τις γροθιές μου. Άκου καλή ζωή. Δε με αφήνει καν να του ζητήσω συγγνώμη. Το κάνει για να μη με φέρει σε δύσκολη θέση επειδή ξέρει πόσο δυσκολεύομαι να παραδεχτώ την ήττα μου ή απλά αδιαφορεί τόσο πολύ;

Έχω δικαίωμα να απολογηθώ πριν καταδικαστώ. Περιμένω του γράφω σε μια ύστατη προσπάθεια να τον πείσω. Η απάντησή του είναι άμεση.

Είμαι εκτός. Όταν γυρίσω ίσως τα πούμε.

Δεν ξέρω τι να απαντήσω. Κοιτάω την οθόνη σαν χαζή και κουκουλώνομαι. Δεν μπορεί, κάποια λύση θα υπάρχει σε όλο αυτό το μπλέξιμο. Τον έχω χάσει, αλλά θέλω να του εξηγήσω. Κι ας είναι μόνο για να τον ξαναδώ.




6 σχόλια:

  1. χαλια τα'χεις κανει βρε κοριτσι μου... μακαρι να την ακουσει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Teleia . katalabe to lathos ths alla kati mou leei oti tha thn talaiporhsei poli o nteivid alla h kopela mas exei dynami tha ton kerdisei filia teleio kefalaio. Eimai poli xaroumenh gera. Team elizampeta

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το φαγε το κεφαλι της τωρα.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Epitelous....Elpizw mono na min einai pollu arga....Elpizw na min tin exei ksexasei....Elpizw............na ta ksanabroun , giati tha zisoun mia zwi dustuxismenoi an einai xwria..... (ax!!! Ti istoria kai auti....)★☆★

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αχ βρε Ελίζαμπεθ τώρα το χτυπας το κεφαλακι σου
    Φιλια σωτηρια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ναι αυτή έχει δικαίωμα να εξηγήσει πριν καταδικαστεί αλλά τον ίδιο τον κρέμασε τόσες και τοσες φορές χωρίς να τον αφήσει να πει κουβεντα. Είμαστε βρε παιδί μου εμείς οι γυναίκες άλλο πράγμα. Πφφφφ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή