Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

κεφάλαιο 62-Η Ελίζαμπεθ κατηγορεί τον Ντέιβιντ για το ελληνικό χρέος...

Γυρνάω στο διαμέρισμά μου με την αίσθηση του ανολοκλήρωτου να με βαραίνει σαν αμαρτία. Είναι αυτό το αίσθημα που έχεις όταν μετά από πολύωρο διάβασμα δεν καταφέρνεις να γράψεις καλά, όταν μετά από είκοσι πρόβες η παράσταση ακυρώνεται, όταν τα έχεις όλα έτοιμα αλλά η ζωή σε προλαβαίνει.

Βγάζω το φόρεμά μου και το ρίχνω στο πλυντήριο. Παρόλο που στις παμπ δεν επιτρέπεται το κάπνισμα, νιώθω ότι μυρίζω αυτή τη χαρακτηριστική τσίκνα της μπίρας και δεν την αντέχω. Βγάζω τα παπούτσια τελευταία και μένω με τα εσώρουχα μέχρι να μπω για ένα γρήγορο ντους. Όσα μου είπε ο Κρις και η Ερικα στριφογυρίζουν στο μυαλό μου, αλλά πιο πολύ στριφογυρίζει εκείνος. Όλες οι απολαύσεις έχουν και μια σκοτεινή πλευρά, σκέφτομαι. Η σοκολάτα παχαίνει, το αλκοόλ εθίζει, ο τζόγος σε καταστρέφει. Κατά αναλογία και ο Ντέιβιντ έπρεπε να είναι κάθαρμα. Μου φαίνεται τελείως απίθανο ένας τόσο εντυπωσιακός και χαρισματικός άνθρωπος να μην έχει μειονεκτήματα. Ήμουν τυφλή που ήλπιζα ότι δεν έχει. Τώρα ξέρω. Είναι κάθαρμα. Ένα κάθαρμα που έχει βαλθεί να μου καταστρέψει τη ζωή. Αλλά δε θα τον αφήσω.

Βγαίνω από το ντους και χώνομαι στο ροζ μπουρνούζι που είχα αγοράσει λίγο πριν το γάμο μας. Ξεβάφομαι προσεκτικά γιατί η μάσκαρα έχει μουτζουρώσει το πρόσωπό μου και στεγνώνω τα μαλλιά μου τέλεια για να μην ξυπνήσω το πρωί και είναι φριζαρισμένα. Ανοίγω την τηλεόραση και χαζεύω τις σαχλαμάρες που έχει συνήθως τόσο αργά. Νιώθω την καρδιά μου να σφίγγεται όταν ακούω το κουδούνι μου να χτυπάει νευρικά. Ποιος μπορεί να είναι τέτοια ώρα, αναρωτιέμαι κοιτώντας το ρολόι. Είναι περασμένες δύο. Ίσως είναι κάποιος φίλος της κόρης της ιδιοκτήτριας. Κάποιος που δεν ξέρει ότι δε μένει πια εδώ. ‘Η ότι δεν έχει επιστρέψει. Κοιτάω την οθόνη του θυροτηλέφωνου. Είναι ο Ντέιβιντ. Σκέφτομαι μερικά δευτερόλεπτα αν πρέπει να του ανοίξω. Εκείνος συνεχίζει να χτυπάει. Δεν μπορώ να σκεφτώ καθαρά έτσι και του ανοίγω. Μένω στον τρίτο όροφο αλλά μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα κοπανάει με γροθιές την ξύλινη πόρτα του διαμερίσματος. Δεν έχω προλάβει να αλλάξω καν. Ανοίγω φοβισμένη, δεν ξέρω αν είναι καλά. Μπορεί να έχει πιει ή να έχει έρθει να μου κάνει κακό.

Εισβάλλει επιθεωρώντας σαν κυνηγόσκυλο τον άδειο χώρο και τα αμπαλαρισμένα πράγματα. Δε στέκεται καθόλου κι εγώ δεν κλείνω την πόρτα μέχρι να τον δω να ηρεμεί. Περνάνε μερικά δευτερόλεπτα μέχρι να γυρίσει προς το μέρος μου και να μου κάνει νόημα να κλείσω.
«Μισό λεπτό να αλλάξω» λέω και τρέχω στο δωμάτιό μου. Κλειδώνω την πόρτα πίσω μου για καλό και για κακό και βάζω καθαρά εσώρουχα και μια παλιά φόρμα. Δεν υπάρχει λόγος να περιποιηθώ τον εαυτό μου.

Τον βρίσκω να κάθεται στον καναπέ χαζεύοντας ένα ντοκιμαντέρ για καρχαρίες.
«Αναγνωρίζεις κάποιον συγγενή σου;» τον ρωτάω και ένας μορφασμός αλλοιώνει τα όμορφα χαρακτηριστικά του. Δεν αντιδράει όμως. Σκέφτομαι ότι ίσως πρέπει να του προσφέρω κάτι αλλά δεν το κάνω. Δεν είναι καλεσμένος μου. Είναι ένας εισβολέας.
«Τι θες εδώ;» τον ρωτάω μετά από μια παρατεταμένη σιωπή. Δεν κάθομαι. Απλά στέκομαι. Σχεδόν δείχνει να μην προσέχει την παρουσία μου. Τι στο καλό ήρθε να κάνει, πραγματικά δεν έχω ιδέα. Τουλάχιστον δε δείχνει απειλητικός πια.
«Ήρθα να σου θυμίσω ότι μέχρι την έκδοση του διαζυγίου δε σου επιτρέπω να διασύρεις το όνομά μου» λέει και ένα ειλικρινές, πλούσιο γέλιο βγαίνει από μέσα μου. Το σώμα μου τραντάζεται από κύματα γέλιου που πάνε και έρχονται. Έχω καιρό να γελάσω τόσο πολύ και τόσο βαθιά. Το απολαμβάνω. Με κοιτάει ξαφνικά και το γέλιο μου κόβεται. Τα μάτια του είναι ασυνήθιστα σκοτεινά και με τρομάζει η όψη του.
«Αν θες να επιστρέψεις στον πρώην σου» συνεχίζει ακάθεκτος, «μπορείς να το κάνεις, αλλά να είσαι πιο διακριτική».

Του γυρίζω την πλάτη και κατευθύνομαι στην κουζίνα. Στρώνω νευρικά κάτι πετσετάκια και βρίζω σιωπηρά τον εαυτό μου που τα πιάτα μου είναι πλυμένα και δεν έχω να κάνω κάτι. Τελικά βάζω νερό να βράσει.
«Όσο διακριτικός είσαι εσύ;» καγχάζω και βάζω μπροστά του ένα φλιτζάνι με τσάι. Δε με νοιάζει αν θα το πιει, αλλά οι καλοί μου τρόποι δε μου επιτρέπουν να τον αφήσω έτσι. Αγνοεί το φλιτζάνι και με κοιτάει με απορία.
«Η σερβιτόρα μόνο που δεν άνοιξε τα πόδια της μπροστά σου και τουλάχιστον δύο άγνωστες σε πλησίαζαν με άγριες διαθέσεις» λέω ήπια, προσπαθώντας να ελέγξω το θυμό που νιώθω ακόμα.
«Αφού με παρατηρούσες τόσο προσεκτικά» λέει χαμογελώντας αυτάρεσκα «θα είδες ότι δεν ανταποκρίθηκα».
«Ούτε εγώ» λέω.
«Τον αγκάλιαζες και έκλαιγες στην αγκαλιά του! Τι στο διάολο;» φωνάζει ξαφνικά και το φλιτζάνι που κρατάω κλυδωνίζεται. «Τα ξαναβρήκατε κιόλας;» αγριεύει.
«Έχεις πλάκα, Ντέιβιντ» λέω και ακουμπάω το φλιτζάνι μου δίπλα στο δικό του. Δεν εμπιστεύομαι τα χέρια μου. «Δε σου οφείλω καμία εξήγηση. Μπορώ να βγαίνω με όποιον θέλω».
«Όχι όσο φοράς τη βέρα μου!» φωνάζει εκείνος και σηκώνεται από τον καναπέ με μια σβέλτη κίνηση. Στέκεται δίπλα στο παράθυρο και χαζεύει το δρόμο. Κοιτάω το δάχτυλό μου και κοκκινίζω. Δε μου είχε περάσει ούτε στιγμή από το μυαλό να βγάλω τη βέρα και το μονόπετρό μου. Πώς είναι δυνατόν; Τι ντροπή…
«Να τη βγάλω τότε» λέω και κάνω να αφαιρέσω το δαχτυλίδι αλλά τα χέρια μου είναι πρησμένα και δε βγαίνει εύκολα. Ωραία, σκέφτομαι. Θα νομίζει ότι το κάνω επίτηδες.
«Η βέρα λέει για τη σχέση μας όσα δεν σου έχω πει ποτέ, οπότε σε συμβουλεύω να μην την ξεφορτωθείς έτσι εύκολα» λέει βραχνά, χωρίς να με κοιτάει. Πριν προλάβω να τον ρωτήσω τι στο καλό σημαίνει αυτή η αινιγματική δήλωση γυρνάει και με κοιτάει φανερά ταραγμένος. «Θα τα ξαναβρείς με τον Κρις;»
«Όχι, φυσικά» του λέω αμέσως. «Απλώς μου πρότεινε να μείνω σπίτι του και…»
«Πώς;» σηκώνει πάλι τον τόνο της φωνής του και κάνω ένα βήμα πίσω. Μου θυμίζει παιδί που του πήραν το παιχνίδι του. Ένα παιχνίδι που δεν το θέλει, αλλά δε θέλει και να το χάσει.
«Πρέπει να φύγω από εδώ και είναι η μόνη λύση μιας και δεν έχω δουλειά και…» ψελλίζω.
«Γιατί να φύγεις από εδώ; Ακόμα δεν ήρθες! Εσύ ήθελες να είσαι ανεξάρτητη. Θα πας σπίτι του να μείνεις; Θα περιμένει ανταλλάγματα από σένα» μου λέει σαν πολυβόλο.
«Δεν μου άφησες επιλογές» απαντάω εκνευρισμένη και με κοιτάει μπερδεμένος. «Δεν έχω δουλειά και σπίτι, ούτε αμάξι» συμπληρώνω. «Η απελπισία σε κάνει να δέχεσαι τη βοήθεια από όπου τη βρεις» παραδέχομαι την ήττα μου.
«Και εγώ τι σχέση έχω με όλο αυτό;» ρωτάει με ανασηκωμένα τα φρύδια και τον χειροκροτώ.
«Σχεδόν με έπεισες!» γελάω υστερικά. «Σχεδόν με έπεισες ότι δεν έχεις σχέση με την απόλυσή μου και την τάχαμ ιδιοκατοίκηση!» συνεχίζω να γελάω. Ο Ντέιβιντ με κοιτάει παγωμένος.
«Εξήγησέ μου» με παροτρύνει σαν χαζός και του λέω εν τάχει όσα θα ξέρει από πρώτο χέρι.
«Οπότε θεωρείς ότι εγώ έβαλα να σε απολύσουν και ότι εγώ έπεισα τη σπιτονοικοκυρά σου να σε διώξει;» λέει αργά.
«Σίγουρα πάντως πήρες το αμάξι πίσω. Αυτή ήταν μεγάλη γυφτιά» του λέω και κάνω μια γκριμάτσα αποδοκιμασίας. «Λες και δε θα σου το γυρνούσα πίσω!»
«Για να συνοψίσουμε» λέει και μπλέκει τα δάχτυλά του «σου έκλεψα την περιουσία, ζήτησα διαζύγιο κρυφά επειδή σε βαρέθηκα, έβαλα να σε απολύσουν και να σε πετάξουν από το σπίτι σου και σου πήρα πίσω το αμάξι» λέει και χαμογελάει πικρά.
«Ξέρω» χαμογελώ κι εγώ. «Κι εμένα μου ακούγεται αστείο, αλλά μάλλον είναι αλήθεια» του λέω. Με κοιτάει σταθερά αλλά δεν κατεβάζω το βλέμμα.
«Δεν μπορώ να σου αλλάξω τη γνώμη» μου λέει τελικά. «Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ότι το αμάξι θα σου επιστραφεί σε τρεις εργάσιμες μέρες» λέει και γνέφω αρνητικά.
«Δεν το θέλω» λέω.
«Βούιξε ο τόπος ότι η εταιρεία κάνει ανάκληση το μοντέλο σου επειδή έχει πρόβλημα στα φρένα. Η αντιπροσωπεία με ενημέρωσε ότι δεν το είχες πάει και ανέλαβα να το κάνω εγώ μην πας και στουκάρεις πουθενά και χαθεί ένα τέτοιο σπουδαίο μυαλό» με ειρωνεύεται. Ανοίγω το στόμα μου να απαντήσω κάτι αλλά με διακόπτει με μια χειρονομία. «Ο Σαμ νόμιζε ότι σε έχω ενημερώσει εγώ, εγώ νόμιζα ότι θα σου το πει ο Σαμ. Προφανώς κάπου χάθηκε η μπάλα και νόμισες ότι εγώ απλώς σου πήρα το αυτοκίνητο. Τώρα κατάλαβα τι σήμαινε το μήνυμα που μου έστειλες. Νόμιζα ότι είχες εκνευριστεί που το συγκεκριμένο μοντέλο έβγαλε πρόβλημα. Σε τρεις εργάσιμες θα το έχεις πίσω πάντως» λέει και δείχνει κουρασμένος από αυτή τη συζήτηση. Κι εγώ.
«Δεν το θέλω» πεισμώνω αν και η εξήγησή του δείχνει αληθοφανής. Μπορώ να το εξακριβώσω με ένα απλό τηλεφώνημα ή ψάχνοντας στο ίντερνετ.
«Δε θα σε πιέσω» λέει και ανασηκώνει τους ώμους.
«Οι άλλες κατηγορίες συνεχίζουν να σε βαραίνουν» του θυμίζω και χαμογελάω για ένα κλάσμα δευτερολέπτου.
«Η μόνη κατηγορία που με βαραίνει είναι ότι νόμιζα ότι ο γάμος μας μπορεί να έχει μέλλον» λέει πικρά και εκνευρίζομαι με το ύφος του.
«Πώς θα είχε μέλλον; Αφού μου έλεγες ψέματα και ήθελες να με εκμεταλλευτείς!» φωνάζω κι εγώ και δάκρυα κυλούν από τα ηλίθια μάτια μου.
«Εγώ ποτέ δεν…»
«Κι εγώ η ηλίθια νόμιζα ότι μπορούσαμε να μείνουμε μαζί μετά τον χρόνο και εσύ πήγες και έβγαλες διαζύγιο!»
«Μα το έκανα για…»
«Μη με διακόπτεις!» φωνάζω και κλείνει το στόμα του. «Ήμουν ηλίθια που σε πίστεψα γιατί ο λύκος δεν αλλάζει τριχιά, Ντέιβιντ! Ήμουν ηλίθια που σε αγάπησα έστω και για ένα δευτερόλεπτο!» λέω και κλείνω το στόμα μου αμέσως. Αλλά είναι αργά. Έχω ήδη ξεστομίσει αυτό που δεν έπρεπε. Βλέπω το βλέμμα του να παγώνει, να λιώνει και να παγώνει ξανά. Έχει τα πιο εκφραστικά μάτια.
«Με αγαπούσες;» με ρωτάει σχεδόν τρυφερά και νιώθω την επιθυμία να τον χτυπήσω. Πώς τολμάει και ενδιαφέρεται γι’ αυτό τώρα; Για να με ταπεινώσει;
«Βάλε με κι εμένα στη λίστα των κατακτήσεών σου» του πετάω.
«Παρατατικός;» επιμένει και γνέφω θετικά. «Θα προτιμούσα ενεστώτα» λέει παραπονιάρικα.
«Πώς μπορείς και ζητάς κάτι τέτοιο; Με πρόδωσες για ένα κομμάτι γη» του πετάω και με αγνοεί. Με δυο μεγάλες δρασκελιές έρχεται ακριβώς μπροστά μου. Η μύτη μου σχεδόν αγγίζει το στέρνο του. Οι παλάμες μου με τρώνε να τον αγγίξω. Το άρωμά του διαπερνάει κάθε πόρο του κορμιού μου. Είναι βασανιστικό το πόσο τον θέλω.
«Δε βλέπεις μπροστά σου» μου λέει και το στόμα του πλησιάζει το δικό μου, αργά και βασανιστικά. Ενστικτωδώς γλείφω τα χείλη μου, περιμένοντας το φιλί του. Η ανάσα του μου χαϊδεύει το πρόσωπο. «Μην πας να μείνεις εκεί» μου λέει επιτακτικά ψιθυρίζοντας στο αφτί μου.
«Να μη με έδιωχνες από εδώ» λέω σαν υπνωτισμένη και ακούω το χαμόγελο στη φωνή του.
«Δεν έκανα τίποτα» επιμένει και με τον δείχτη του στερεώνει μια τούφα πίσω απ΄το αφτί μου. Κλείνω τα μάτια. Είναι δυνατόν να τον θέλω μετά από όσα έχουν γίνει;
«Μέχρι να βγει το διαζύγιο μην κάνεις τίποτα και με κανέναν» μου λέει αυταρχικά.
«Δεν έχεις κανένα δικαίωμα να μου ζητάς κάτι τέτοιο» ψιθυρίζω.
«Είμαι ακόμη ο άντρας σου», μου θυμίζει και ανατριχιάζω με τον τρόπο που το λέει. Είναι τόσο σέξι…
«Ε και…;» τον προκαλώ αδύναμα, αλλά το έχω χάσει το παιχνίδι. Ο αντίχειράς του χαϊδεύει το κάτω χείλος μου αργά. Με αποδιοργανώνει.
«Είσαι δική μου» μου ψιθυρίζει φιλώντας με απαλά, σχεδόν ανεπαίσθητα, σκορπώντας τα κομμάτια μου στους πέντε ανέμους. «Εσύ κι εγώ είμαστε ένα».

Κάπου μέσα μου βρίσκω τη δύναμη και τον σπρώχνω. Μου κλέβει ένα τελευταίο φιλί και βάζει το παλτό του. Πριν φύγει μου θυμίζει το ραντεβού με τον δικηγόρο. Αυτός θα λείπει μου λέει. Έχει υπογράψει ήδη, μου λέει. Αυτό το ξέρω, του απαντάω. Συνεχίζει να με κοιτάει πικραμένος, λες και ξέρει κάτι που δεν ξέρω.
«Περίμενα ότι θα έχεις συνέλθει, αλλά εσύ…» ανεμίζει το χέρι του. «Είμαι πολύ απογοητευμένος. Σήμερα έκλεισες κάθε πόρτα» έχει το θράσος να πει.
«Τα λέμε στα δικαστήρια» του πετάω.
«Ναι, ναι, φυσικά» λέει κουνώντας το κεφάλι αδιάφορα και κλείνει την πόρτα πίσω του.


Βάζω άλλο λίγο τσάι στο φλιτζάνι μου και κάθομαι στον καναπέ. Άλλο ένα βράδυ που δε θα κοιμηθώ….

10 σχόλια:

  1. Νομίζω πως ολα αυτα τα κανει ο Κρις για ν τους χωρισει... με ολα αυτα που τις γεμισε τα αυτιά κτλ για να καταληξει σπίτι του και να την στρεψει εναντίον του. Αν και οι αρχικεες σκεψεις του Ντειβιντ με μπερδεψαν πιστεύω πως δεν εχει καμιά σχεση μ αυτό !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αμαν βρε αγορι μου ριξε της εκει δυο σφαλιαρες να συνεθλει μηπως και δει περα απο την μυτη της ..... Τωρα βρηκες να εισαι ευγενικος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Aaaaaaa sumfwnw apolutws!!!!! Agoraki mou otan tin blepeis oti liwnei gia esena, giati sikwnese kai feugeis ???? Ma ti rwtaw....andras eisai kai esu....otan pligwnetai ligaki o egwismos sou feugeis...Den peirazei omws...otan tin deis stin aggalia tou Kris tha pareis kai esu to mathima sou....Ammmm I alli I treli...anoikse ta matakia sou koritsaki mou kai min bgazeis authereta sumperasmata pou den odigoun pouthena.Suggrafea nomizw oti uparxei kapoio lathos me tin wra sto blog giati twra I wra einai: 11:22 p.m enw ta duo proigoumena sxolia graftikan prin apo to diko mou.Koitakse to...an kai den einai kati to simantiko...aplws egw perdeuomai...elpizw na diavaseis to sxolio mou kai na min eipa blakeia sxetika me tin wra.....Y.g ::teleio kefalaio!!!!♡♡♡

      Διαγραφή
  3. Καλα ο τιτλος ολα τα λεφτα!.. Εχω καιρο να σχολιασω κ χω να πω πως ο διαβολος ειναι κατα τη γνωμη μου ο καλυτερος ηρωας που εχεις δημιουργησει μεχρι στιγμης.. Η κουκλα μας πρεπει να παρει την κατασταση στα χερια της ο Ντειβιντ δεν το εχει με τα λογια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ο Ντειβιντ ειπε για εκδικηση τωρα λεει πως δεν εκανε τιποτα μηπως οντως το εκανε ο Κρις γιατι νομιζε πως η Ελιζαμπεθ τον χωρισε για αυτον?αλλα πως να απολυθηκε εξαιτιας του?το σχολιο με τον καρχαρια ηταν ολα τα λεφτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Βρε λετε ολα αυτα τα εμποδια να τα εστησε ο πρωην της για να πεσει στην αναγκη του και να την εχει ξανα κοντα της;Αλλα εχει τοση δυναμη;Παντως συναρπαστικο κεφάλαιο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. πως τα εχουν κανει ετσι??? α ρε Ελιζαμπετα! αν καθοσουν να τον ακουσεις εστω και για 1 λεπτο τα πραγματα δε ειχαν γινει ετσι! δε θα ειχαμε φτασει ως εδω... τουλαχιστον του ειπε πως τον αγαπησε.. κατι ειναι κι αυτο! υπεροχο κεφαλαιο! πολυ δυνατο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. αχ αχ αχ θελουν και οι δυο ένα γερο χαστουκι. νταξει δηλαδή η δικια μας τον χαβα της ( πρικοθυρα τον εκανε) κι ο ντειβιντ την βασανιζει! βρε αδερφε αφου βλέπεις καίγεται, αφου την πλησιασες 'προχωρα" το κι εσυ........τς τς τς! θα με σκασουν αυτοι οι δυο!
    Καλλιοπη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Τέλειο κεφάλαιο!!!!! Πολύ δυναμικοί και οι δύο και δεν πρόκειται να κάνει κανείς πίσω εύκολα...Είμαι περίεργη να δω πως θα καταλήξουν!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ο τίτλος σου όλα τα λεφτά έτσι; Χαχαχαχαχαχαχα :Ρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή