Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 30 Ιουνίου 2015

κεφάλαιο 60-Αμαν αμάν

«Είσαι πάντα ευπρόσδεκτη στο σπίτι μας, κορίτσι μου. Ο,τι χρειαστείς είμαστε εδώ για σένα» λέει ο Λιούις στο τηλέφωνο λίγο πριν κλείσει. Το τηλεφώνημά του με ευχαρίστησε πολύ. Δεν ήθελα να χαλάσει η σχέση μας. Η Ιλέιν με είχε διαβεβαιώσει ότι οι Ρεντ συνεχίζουν να με αγαπάνε πολύ, αλλά δεν ήθελα να το πιστέψω. Μάλλον επειδή ένας συγκεκριμένος ο Ρεντ δε με αγάπησε ποτέ. Άραγε οι γονείς του ξέρουν ότι μου έκλεψε την περιουσία μου; Μικρή σημασία έχει. Παιδί τους είναι. Αυτόν θα πιστέψουν.

Βγαίνω από το διαμέρισμα τρέχοντας γιατί θα βγω με τον Κρις. Θέλει να βρεθούμε γιατί φεύγει για Νέα Υόρκη πάλι και εντάξει, ένας καφές είναι. Τι θα γίνει; Θα έρθει και η Ερικα για να μην νιώθω άβολα. Φτάνω σε μια μικρή παμπ κοντά στο Σόχο και τον βρίσκω να με περιμένει σε μια γωνία. Με φιλάει ενθουσιασμένος. Με μαλώνει που αδυνάτισα. Τόσο πολύ φαίνεται; Η Ερικα φτάνει λίγο μετά και πιάνουμε μια ανάλαφρη συζήτηση. Σύντομα ξεχνάω όσα με βασανίζουν και είμαι πάλι 24 ετών.
«Και πού είναι ο άντρας σου τώρα;» με ρωτάει ο Κρις. Έμαθε ότι παντρεύτηκα και μου έστειλε και δώρο. Του αναγνωρίζω ότι φέρθηκε εντάξει σε αυτό το θέμα.
«Είμαστε….σε διάσταση» λέω πρώτη φορά δημόσια. Ακόμα και η Ερικα, η οποία το έχει καταλάβει, ξαφνιάζεται με τη δήλωσή μου.
«Λυπάμαι πολύ που το ακούω» λέει ο Κρις και η παλάμη της Ερικα καλύπτει τη δική μου.
«Τώρα πρέπει να βρω σπίτι και δουλειά και όλα είναι απαίσια» γελάω αλλά θέλω να κλάψω.
«Για το σπίτι, μπορείς να μείνεις στο διαμέρισμά μου, όταν φύγω. Θα κάνω καιρό να επιστρέψω. Θα έχεις δύο συγκατοίκους αλλά είναι καλά παιδιά. Θα σου κάνω υπενοικίαση!» λέει ο Κρις ενθουσιασμένος και χαμογελώ. Δεν το περίμενα αυτό.
«Μακάρι να μπορούσα να βοηθήσω αλλά φιλοξενούμενη είμαι κι εγώ» λέει η Ερικα και σουφρώνει τα χείλη. «Μπορώ όμως να σε βοηθήσω να βρεις κάποια δουλειά και ό,τι άλλο θες…» λέει και κατεβάζει τα μάτια.
«Εντάξει, δεν έχω φτάσει ως εκεί» γελάω και της τσιμπάω το μάγουλο. «Λεφτά έχω ακόμα» λέω και γελάμε και οι τρεις μαζί. Παραγγέλνουμε τρεις μπύρες ακόμα και λέμε τα νέα μας αποφεύγοντας το θέμα του επικείμενου διαζυγίου μου, ώσπου η Ερικα κατευθύνεται στο μπαρ για να μιλήσει με τον μπάρμαν, ο οποίος της κέρασε ένα κοκτέιλ. Σκέφτομαι ότι πρέπει να είναι ωραίο να είσαι τόσο ανάλαφρος, όλη η ζωή σου να είναι μπροστά σου και να φλερτάρεις ξέγνοιαστος. Νιώθω λες και γέρασα 10 χρόνια με αυτή την υπόθεση. Τόση αγάπη χαμένη, τόσο φροντίδα…
«Δεν υπάρχει ελπίδα;» με ρωτάει σοβαρά ο Κρις μόλις μένουμε μόνοι και σοβαρεύει αμέσως.
«Καμία» του λέω και νιώθω τα δάκρυα να απειλούν την αξιοπρέπειά μου.
«Πάντα το ήξερα ότι εσείς οι δύο θα τα βρείτε» με αιφνιδιάζει και τον κοιτώ σαστισμένη. «Ο τρόπος που σε κοιτούσε, οι τσακωμοί σας…μόνο για εκείνον μιλούσες. Ένιωθα συχνά το τρίτο πρόσωπο» λέει και συνεχίζω να νιώθω μπερδεμένη. Είναι δυνατόν να ένιωθε έτσι;
«Δεν ήξερα πώς ένιωθα…Ο,τι έγινε έγινε αφού εμείς…» ψελλίζω αλλά με σταματάει.
«Δε με νοιάζει πια, Ελίζαμπεθ. Έχω απομακρυνθεί από όλο αυτό και νιώθω πιο ήρεμος. Λυπάμαι που έφυγα σαν τον κλέφτη και δε με τιμάει η συμπεριφορά μου. Αλλά λυπάμαι διπλά που σε βλέπω σαν τρομαγμένο πουλί. Εσύ ήσουν δυναμική. Πώς είναι δυνατόν να σου έκανε τόσο κακό;» με ρωτάει και τα δάκρυά μου κυλούν πια.
«Κρις, δε θέλω…»
«Μη μου πεις τίποτα αν δε θες. Ίσως δεν είμαι και το πιο κατάλληλο άτομο για αυτό. Αλλά αν θες κάτι, μπορώ να βοηθήσω. Άφησε με να βοηθήσω. Για χάρη όλων αυτών που περάσαμε μαζί και για τα λάθη που έκανα, άσε με να βοηθήσω όπως μπορώ. Ας κρατήσουμε επαφές και αν το έχεις ανάγκη, μείνε σπίτι μου. Δεν είναι ντροπή να δέχεσαι τη βοήθεια ενός φίλου» μου λέει.
«Σε ωρίμασε η Νέα Υόρκη!» του λέω και γελάω και κλαίω μαζί.
«Άργησα λίγο αλλά τα κατάφερα» γελάει και αυτός και με αγκαλιάζει. Αφήνομαι στην αγκαλιά του και κλαίω αγνοώντας τα αδιάκριτα βλέμματα. Η καλοσύνη των ξένων, σκέφτομαι.
Μιλάμε λιγάκι ακόμα ώσπου η Ερικα γυρνάει από το μπαρ κρατώντας θριαμβευτικά ένα χαρτί στο χέρι της.
«Πήρα το τηλέφωνό του!» μου λέει ενθουσιασμένη.
«Να δω τι θα το κάνεις» γελάω εγώ. «Αυτός μένει εδώ και εσύ…παντού!»
«Δεν θέλω να τον παντρευτώ» γελάει η Ερικα και της βγάζω τη γλώσσα. Φυσικά! Δεν υπάρχει λόγος να σκέφτεται το επόμενο βήμα.…
«Χαίρομαι που δεν βγήκαν μαχαίρια» λέει εκείνη τελικά όταν βολεύεται δίπλα μου και εγώ και ο Κρις την κοιτάμε μπερδεμένοι.
«Τι εννοείς; Εμείς και η Ελίζαμπεθ έχουμε πολύ πολιτισμένη σχέση» απαντάει θιγμένος ο Κρις. Η Ερικα μάς κοιτάει διαδοχικά, μπερδεμένη. Ανοίγει το στόμα αλλά δεν καταφέρνει να πει κάτι.
«Τι είναι;» την παροτρύνω.
Το χρώμα χάνεται από το πρόσωπό της, σαν να είδε φάντασμα.
«Ο Ντέιβιντ…μπήκε πριν από λίγο στην παμπ…Δεν τον είδατε;» μας λέει και κοκαλώνω.



7 σχόλια:

  1. Επιτελους θα συναντιθουν !!!! Λες να την ειδε που την αγκαλιασε ο κρις

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. όχι να μην φύγει! να κάτσει εκεί που κάθεται και να τον κάνει να ζηλέψει για τον κρις .επισης συγγραφέα της καρδιάς μας σε εκλειπαρω στο επομενο να βρεθουν!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. επιτελους θα συναντηθουν!!!θελω δυναμικο διαλογο με ατακες και απο τους 2

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Paizei na tin parakolouthei o David.....OOOO....makari na tin parakolouthei...auto simainei oti tin noiazetai akoma....(eutuxws suggrafea pou exoume tis istories sou kai mas kanoun na ksexname gia ligo ta problimata mas)THANK YOU!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. δικιο εχει ο τιτλος: αμαν αμαν! αχ κατι μου λεει ότι τα πραγματα θα γινουν χειροτερα..συγγραφεα μου είναι η πρωτη φορα που θελω σαν τρελη να με διαψεύσεις
    καλλιοπη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Τ Ε Λ Ε Ι Ο ! ! ! Αντε να αναψουν τα αιματα!Να δούμε λιγο παθος κρυμμένο πίσω απο τις λέξεις τους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή