Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

κεφάλαιο 59-σηκωμένη η ουρίτσα...

Πριν προλάβω να ελέγξω τα νεύρα μου, πιάνω το κινητό μου στο χέρι και πληκτρολογώ ένα «να το βάλεις εκεί που ξέρεις». Μετά το σβήνω, γιατί θυμάμαι ότι πάνω από όλα είμαι μια κυρία, έστω και εξοργισμένη. Πληκτρολογώ ένα πιο ήπιο «δε σε έχω ανάγκη» και του το στέλνω. Έχω σβήσει το κινητό του από τη μνήμη του κινητού αλλά όχι και από τη δική μου.

Παρακολουθώ τον Σαμ, τον οδηγό του Ντέιβιντ, να μπαίνει στο αμάξι μου, να βάζει μπρος και να απομακρύνεται. Μου τηλεφώνησε χθες και με ενημέρωσε ότι ο κύριος Ρεντ «επιθυμεί το αυτοκίνητο για μικρό χρονικό διάστημα». Ναι, καλά, ξέρω. Μου το παίρνει πίσω. Ο γύφτος.

Άρα, για να ανακεφαλαιώσουμε, έχω μείνει χωρίς δουλειά, σπίτι και αμάξι. Και ο τραπεζικός λογαριασμός μου έχει αρχίσει να συρρικνώνεται. Κάθε μέρα και πιο πολύ. Άντε τώρα να ψάχνω ένα μικρό αμάξι και να πληρώνω πάλι τους μεταφορείς. Μείον 5.000 λίρες σίγουρα.

Πώς είναι δυνατόν να κάνει κάτι τέτοιο; Όχι ότι σκόπευα να το κρατήσω. Θα αγόραζα ένα αυτοκίνητο μόλις έβρισκα καλή δουλειά και θα το επέστρεφα μόνη μου. Αλλά να το πάρει πίσω; Λες και είναι τράπεζα και κάνει κατάσχεση επειδή δεν πληρώνω το δάνειό μου; Πληρώνω και μάλιστα πικρά. Κάθε φορά που σκέφτομαι εκείνα τα ελάχιστα δευτερόλεπτα που τον είδα στο σκοτεινό πάρκο. Ένα φευγαλέο άγγιγμα στο μπράτσο και όλο μου το κορμί έπαθε να λειτουργεί κανονικά. Ένα μούδιασμα απλώθηκε παντού και το μυαλό μου θόλωσε. Ακόμα και τώρα, δεν ξέρω πώς ένιωσα. Μόνο θυμάμαι ότι έκλεισα τα μάτια και μύρισα την αύρα που άφησε πίσω του ενώ έτρεχε λες και τον κυνηγούσε κάποιο φίδι. Μάλλον έτσι θα ένιωθε. Σαν φίδι θα με βλέπει. Ίσως αυτή είναι η άμυνά του για να μη νιώθει ενοχές.

Τις τελευταίες μέρες όλα πάνε στραβά. Εκτός από τα μεγάλα προβλήματα έχω και πολλά μικρότερα. Από την αφηρημάδα μου, καίω το φαγητό μου σχεδόν κάθε φορά. Χτύπησα το πόδι μου χθες στο τρέξιμο και έχει πρηστεί λιγάκι, έχασα κάπου στο σπίτι ένα μικρό δαχτυλίδι που μου άρεσε πολύ και πραγματικά δε βλέπω φως στο τούνελ. Ίσως η καλύτερη λύση είναι να γυρίσω στο Μάντσεστερ. Να ηρεμήσω λίγο κοντά στη μητέρα μου και να ανασυνταχθώ. Και εντωμεταξύ να βρω ένα δικηγόρο. Σε δύο βδομάδες βγαίνει το διαζύγιο. Πόσο άσχημα νιώθω, Θεέ μου.

Ανεβαίνω στο διαμέρισμά μου και κάθομαι στο κρεβάτι μου. Προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη αλλά το στομάχι μου είναι δεμένο σαν κόμπος και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Δεν έχω λάβει απάντηση από κανένα βιογραφικό που έχω στείλει. Και τώρα θα πρέπει να πηγαίνω στις συνεντεύξεις με το μετρό. Πόσες αλλαγές και σε πόσο μικρό χρονικό διάστημα. Μάλλον είχα κακομάθει, ούσα κυρία Ρεντ. Καιρός να επιστρέψω σε φοιτητικά πρότυπα. Συγκατοίκηση με άλλα τέσσερα κορίτσια, κοινό μπάνιο, μπίρες σε παμπ και βόλτες στα πάρκα. Όχι ότι δε μου αρέσουν όλα αυτά. Ισα ίσα. Μου αρέσει ο πιο νεανικός τρόπος ζωής. Να είμαι μόνη δε μου αρέσει. Αυτό συνειδητοποίησα αυτές τις μέρες. Δεν μπορώ λεπτό να είμαι μόνη. Σκάω, ασφυκτιώ.

Δεν απαντάει στο μήνυμά μου. Έχει περάσει μισή ώρα. Αυτό με εξοργίζει. Βέβαια δεν υπήρχε κάποιο ερώτημα για να απαντήσει αλλά μπορούσε να στείλει κάτι. Ούτε να με βρίσει δε θέλει. Τόσο πολύ αδιαφορεί. Εκτός και αν έχει σβήσει το νούμερό μου ή έχει αλλάξει αυτός νούμερο. Αλλά δεν το πιστεύω. Βγαίνει κι από πάνω ο κύριος. Το παίζει θιγμένος. Ο κλέφτης περιουσιών και ονείρων.

Κανονίζω να βγω με την Ερικα, η οποία είναι Λονδίνο αυτές τις μέρες. Θα πιούμε κοκτέιλ και θα χορέψουμε. Αυτό είναι το μόνο που μπορώ να κάνω αν δεν θέλω να τρελαθώ. Η ώρα είναι δύο το μεσημέρι και το ραντεβού μας είναι στις δέκα. Πώς θα σκοτώσω οκτώ ώρες; Έχω τρελαθεί στα σταυρόλεξα. Ο Κρις επιμένει να βρεθούμε, αλλά εγώ του λέω συνέχεια όχι. Πιστεύω ότι είναι λίγο κακόγουστο δεδομένων των περιστάσεων. Έχει έρθει για δύο βδομάδες Λονδίνο και μου είπε να βγούμε είτε με παρέα είτε μόνοι. Ο,τι θέλω. Δείχνει πολύ φιλικός, και είμαι σίγουρη ότι είναι ειλικρινής, αλλά δε θέλω να βγούμε. Αν μας πάρει κανα μάτι…Δε θέλω να λέει. Όχι ότι με νοιάζει η γνώμη του. Το κάθαρμα.

Την επόμενη φορά που θα τον δω θα του δείξω έμπρακτα πόσο αδιαφορώ για εκείνον.



8 σχόλια:

  1. ναι αδιαφορη τοσο πολυ για αυτον που ολες η σκεψεις ειναι γυρω απο αυτον
    συγγραεφεα της καρδιας μας αμα μπορεις ξανα να βαλε απο την πλευρα του

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ θεωρώ οτι στο συγκεκριμένο σημείο δεν πρεπει να μπουν οι σκέψεις του Ντειβιντ γιατι θα χαλάσει το οποιο σασπένς υπαρχει απο τα προηγούμενα κεφαλαία... Επισεις οταν ξέρεις συνεχεια τι σκέφτεται ο ένας και τι ο αλλος δεν μπορεις να ταυτιστείς με τον πρωταγωνιστή....

      Διαγραφή
  2. καλα της πηρε και το αμαξι?τι αλλο θα της παρει δεν εχει αφησει και τπτ μονο να βγει με καμια αλλη για να την πληγωσει

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΕΓΩ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΑΕΙ ΣΤΟ ΜΝΜ ΑΛΛΑ ΘΑ ΕΜΦΑΝΙΣΤΕΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ "ΔΕ ΣΕ ΕΧΩ ΑΝΑΓΚΗ"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εγώ έχω να πω οτι μόλις το μαθει θα του δώσει ενα χερι ξύλο και καλά θα του κανει..γτ είναι απαράδεκτο να χρησιμοποιει την "οικονομική δυναμη" που έχει για να την πικάρει... Καλό βράδυ συγγραφέα(να σκεφτείς σοβαρά μήπως πρεπει να εκδώσεις βιβλιο,το χεις)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Aaaa arxise na mas leipei o David....Ammm etsi einai kura mou otan xaneis kati tote arxizeis na to ektimas kai na to skeutesai.(gamwto pali ebala sunaisthima) Telos pantwn, exw arxisei na tin lupamai...As parei epitelous tin katastasi sta xeria tis , ti kathetai kai mou lunei stauroleksa....Par'ton kai bouta ton na mathei ti tha pei gunaika.....Giati mallon ton teleutaio kairo exei ksexasei o kurios David pws einai na koimatai me gunaika.;-)...H' mipws sumbainei to antitheto???(Aaaxxx agxwthika twra)°°°

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. μηπως ο Ντειβιντ επιχειρησει να τις παρει και τα εσωρουχα ετσι που το παει;!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ποποπο! καθολου δεν μαρεσουν οι εξεληξεις. τς τς τς! ανυπομωνω για συναντηση των δυο
    Καλλιοπη

    ΑπάντησηΔιαγραφή