Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Σάββατο, 27 Ιουνίου 2015

κεφάλαιο 58-ημιμαραθώνιος

Κοιτάω το ταβάνι και προσπαθώ να βρω κάτι έξυπνο να κάνω ώστε να βρω πιο εύκολα δουλειά. Εδώ και ένα μήνα στέλνω βιογραφικά και δεν απαντάει κανείς. Και πρέπει να βιαστώ, γιατί, αν είναι ποτέ δυνατόν, η σπιτονοικοκυρά μου με ενημέρωσε ότι θέλει το διαμέρισμα για ιδιοκατοίκηση. Της είπα ότι δεν είναι λογικό μετά από ένα μήνα να το θέλει πίσω και μου είπε ότι την προστατεύει ο νόμος. Ευτυχώς μου έδωσε ένα μήνα. Ελπίζω να έχω βρει δουλειά μέχρι τότε γιατί τα αποθέματά μου μειώνονται. Θα πρέπει να ρωτήσω τον δικηγόρο που δεν έχω βρει ακόμα αν επιτρέπεται να με πετάξει έξω τόσο σύντομα. Δεν ξέρω τι έχει πάθει μαζί μου το σύμπαν. Συνομωσία εναντίον μου. Δεν εξηγείται αλλιώς.

Σε λιγότερο από ένα μήνα έχουμε επέτειο. Σκέφτομαι ότι πρώτη φορά στην ιστορία η πρώτη επέτειος ενός γάμου θα έχει τόση βαρύτητα και μάλιστα αρνητική για ένα ζευγάρι. Για εμάς σηματοδοτεί τη λήξη του συμβολαίου και την έκδοση του διαζυγίου. Θα πρέπει να υπογράψω τα χαρτιά και μετά δε θα υπάρχει λόγος να τον ξαναδώ. Μόνο ίσως στο δικαστήριο για την εκδίκαση της υπόθεσής μας. Και ενώ μπροστά μου έχω πολύ χρόνο να το συνηθίσω, η ιδέα του να τον ξαναδώ κάνει τα γόνατά μου να λυγίζουν.

Πάνε πια τέσσερις βδομάδες και κάτι και ο θυμός μου δεν έχει καταλαγιάσει. Ούτε ο θυμός ούτε τα άλλα συναισθήματα, που δεν θέλω να τα κατονομάσω αυτή τη στιγμή. Η ζωή συνεχίζεται όμως. Βγήκα με την Ιλέιν χθες και προσπάθησα να τη ρωτήσω μερικά πράγματα αλλά δεν απάντησε. Το μόνο που μου είπε είναι ότι ο Ντέιβιντ ταξιδεύει πολύ, οπότε πιστεύω ότι και γι’αυτόν η ζωή συνεχίζεται. Ε φυσικά. Δεν έχω μόνο εγώ αυτό το προνόμιο. Αλλά νιώθω ότι δεν έχω ξεσπάσει ακόμα. Είμαι τόσο βαθιά απελπισμένη, θλιμμένη και απογοητευμένη… Σκέφτομαι να γραφτώ σε ένα απαιτητικό άθλημα, να κάνω spinning ή krav maga για να μπορέσω να διοχετεύσω την ενέργεια που προκύπτει από όλα αυτά τα συναισθήματα.

Σηκώνομαι από τον καναπέ και πηγαίνω στο δωμάτιό μου. Φοράω ένα μαύρο κολάν γυμναστικής και ένα μαύρο φούτερ με επένδυση. Έξω κάνει κρύο αλλά θέλω να τρέξω λιγάκι. Σπίτι κάθομαι όλη μέρα αγκαλιά με το τηλεκοντρόλ και ένα σακουλάκι πατατάκια. Πρέπει να πάρω λίγο αέρα. Λίγο πριν βγω από το σπίτι κοιτώ φευγαλέα το είδωλό μου στον καθρέπτη του σαλονιού. Δεν τον έχω κρεμάσει ακόμα. Τίποτα δεν έχω κάνει. Ούτε τα κουτιά δεν έχω ανοίξει.

Η γυναίκα που με κοιτάζει είναι πιο λεπτή από εμένα, πιο κουρασμένη. Έχει μαύρους κύκλους και δείχνει καταπονημένη. Δεν την αδικώ. Έχει περάσει πολλά. Έχω περάσει πολλά. Έχω χάσει σίγουρα δύο κιλά με όλο αυτό. Δύο κιλά που μου έχουν δείξει.

Βγαίνω στο δρόμο και υποδέχομαι με χαρά τον παγωμένο αέρα. Οι γιορτές έχουν περάσει ευτυχώς, και όλα είναι ξεστολισμένα πια. Τρέχω τα πρώτα δύο χιλιόμετρα μέσα στην πόλη και καταλήγω στο Χάιντ Παρκ, που είναι ανοιχτό ως τα μεσάνυχτα ευτυχώς για κάτι τρελούς σαν και εμένα. Τρέχω άλλο ένα χιλιόμετρο σύμφωνα με την εφαρμογή στο κινητό μου και νιώθω την κούραση να αμβλύνει τον πόνο στην καρδιά μου. Δε σκέφτομαι τίποτα. Μόνο τρέχω. Με πάθος και ορμή λες και δεν υπάρχει αύριο.

Τρέχω σε ένα σκοτεινό δρομάκι λίγα μέτρα πίσω από μια άλλη κοπέλα. Αναρωτιέμαι τι καημό έχει κι αυτή και τρέχει τέτοια ώρα. Αν έχει κάποιον σπίτι να την περιμένει και να την αγαπάει γιατί να μην είναι αυτή τη στιγμή εκεί; Γιατί να επιλέγει το τρέξιμο;

Νιώθω ένα σκούντημα στο μπράτσο και βλέπω με την άκρη του ματιού μου μια σκοτεινή αντρική φιγούρα να με προσπερνάει.
«Συγγνώμη» ψελλίζει και ένα παγωμένο αεράκι ηλεκτρίζει το σώμα μου.
«Ντέιβιντ!» φωνάζω από πίσω του αλλά ο άντρας δε σταματάει. Συνεχίζει να τρέχει, αυξάνοντας ταχύτητα.

Η αρχοντική κορμοστασιά, το δυναμικό τρέξιμο, η φόρμα με το λογότυπο στον μηρό, το φούτερ με την παράξενη κουκούλα. Αυτός είναι, σκέφτομαι. Έχει χαθεί από μπροστά μου και εγώ σταματώ σε μια άκρη ασθμαίνοντας. Δε σταμάτησε όμως. Με άκουσε; 

Βρίσκω την ανάσα μου με κόπο και σέρνω τα βήματά μου προς το σπίτι μου. Δεν ξέρω αν τον είδα ή αν ήταν ένα φάντασμα, μια ψευδαίσθηση σαν αυτές που έχεις όταν είσαι στην έρημο και βλέπεις μπροστά σου νερά να ρέουν. Ο,τι και να είναι, το καρδιοχτύπι μου είναι αυτό που με ανησυχεί.


7 σχόλια:

  1. Τι να της πω τωρα ειλικρινα την λυπαμαι που υποφερει μακρια του αλλα αυτην φταιει που εφυγε χωρις να ζητησει εξηγησεις

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. paidia aytos htan bazo stoixima thn parakoloythei kathorizei thn zoh ths kai thelei na dei thn epidrash toy pano ths . filia teleio kefalaio eva

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Και εγώ όταν θέλω να εκτονώσω τα νεύρα μου πάω για τρέξιμο,δεν με αφήνει να σκέφτομαι!!!! Την καταλαβαίνω την Ελίζαμπεθ πολύ στενό μαρκάρισμα την έχει κάνει!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. θελει να την διωξει και απο το σπιτι τωρα δουλεια δεν βρισκει εξαιτιας του θελω να δω τι θα κανει μολις το καταλαβει

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Η αληθεια ειναι οτι εχω αρχίσει βα την λυπάμαι αλλα ηθελες τα και παθες τα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ρε παιδια ελεος! νταξει κι εγω τον λατρευω τον ντειβιντ και πιστευω ότι εχει χιλια δικια αλλα υμαρτον! κουραστηκα πια! την εχει ξεκανει τη γυναικα! δενν της αξιζει κατι τετοιο και συγγνωμη αλλα δεν μπορω να διαβαζω σχολια τυπου: "τα ηθελε και τα επαθε" και "καλα της κανει". συγγνωμη λατρεμένες μου αλλα θα διαφωνησω καθετα!
    Καλλιοπη........Υ.Γ. πολύ ωραιο το κεφαλαιο αγαπημενη συγγραφεα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. O David mallon ekane dunamiko come-back....goustarwwwww....egw pantws tha sumfwnisw pali me 《eirinaki.love》...Me tin eukairia, ti einai to《spinning》kai ti to《krav maga》??? Opoios kserei as mou apantisei...Ligaki asxeti I erwtisi mou , alla 《little》eimai, apories exw....Maaaa eisai kai esu bre suggrafea mas, ksereis na ektokseueis tin agonia mas sta upsi...Yperoxo kefalaio opws panta PHYSIKA...Den sikwnw koubenta gia auto to thema....KISSES!!!!♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή