Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Σάββατο, 20 Ιουνίου 2015

κεφάλαιο 54-ταφόπλακα

Δεν είναι  δύσκολο αυτό που μου ζητάει. Πρακτικά δηλαδή. Έχω μαζέψει ήδη μια βαλίτσα με τα βασικά. Άφησα επίτηδες έξω τα δώρα του και όσα ρούχα έχω αγοράσει με τα χρήματά του όπως τουαλέτες για δεξιώσεις, ακριβά παπούτσια και τσάντες για να είμαι ευπαρουσίαστη στις κοινωνικές μας υποχρεώσεις. Τα υπόλοιπα θα μου τα στείλει ελπίζω κάποια στιγμή. Κι εγώ θα πρέπει να του επιστρέψω το αμάξι.

Συναισθηματικά, ωστόσο, νιώθω κουρέλι. Τα πόδια μου είναι βαριά και με δυσκολία στηρίζουν το βάρος μου. Κάθε βήμα είναι ένας μικρός άθλος. Το μυαλό μου έχει πάρει φωτιά. Εκατομμύρια λέξεις και σκέψεις βασανίζουν τα εγκεφαλικά μου κύτταρα. Όσα έχουν διασωθεί μετά το χθεσινό σοκ. Θυμάμαι να μου κόβεται η ανάσα όταν αντίκρισα τα συμβόλαια. Πριν καλά καλά τα διαβάσω τα έχωσα στο συρτάρι και το έκλεισα με φόρα λες και με είχε πιάσει κάποιος να κάνω κάτι παράνομο. Κατέρρευσα στην καρέκλα του και πρέπει να έμεινα εκεί παγωμένη μέχρι που ήρθε η Κέιτλιν. Άργησα στο γραφείο, ήμουν αφηρημένη στη συνάντηση με τους Ιάπωνες και όταν γύρισα σπίτι συνέχισα να νιώθω λες και κάποιος με είχε γδάρει και μετά με είχε πασαλείψει με χοντρό αλάτι.

Ένα σωστό βασανιστήριο δηλαδή. Είναι αυτή η αίσθηση ότι ο μόνος άντρας που αγάπησες σε πρόδωσε για ένα κομμάτι γης χωρίς αξία μάλιστα. Νόμιζα ότι ζούσαμε ένα μεγάλο έρωτα. Η ανορθόδοξη γνωριμία μας, η έντονη συνεργασία μας, ο τρόπος που ήρθαμε κοντά, ο πάγος που έλιωσε και έγινε φωτιά… Κάποιος θα έλεγε ότι είναι πολύ ρομαντική η ιστορία μας. Αλλά η αλήθεια είναι ότι έπεσα θύμα. Θύμα του πιο βρώμικου άντρα. Ενός άντρα που, ντροπή μου που το λέω, αγαπώ ακόμα. Αλλά πάνω απ’ όλα βάζω τον εγωισμό μου. Δε θα του δώσω ευκαιρία να μου πει άλλα ψέματα. Μια κουβέντα να πει και θα τον πιστέψω. Το θέλω να τον πιστέψω αλλά πρέπει να με προστατεύσω από τον εαυτό μου. Από την απόλυτη εμπιστοσύνη που του είχα και την απόλυτη αγάπη που του έχω κι ας νόμιζα η ανόητη ότι μπορούσα έστω και για λίγο να τον μισήσω.

Κατεβαίνω στο γκαράζ και βάζω μέσα στο αμάξι τη βαλίτσα και μερικές άλλες τσάντες. Δεν τον ακούω. Όπου και να είναι, δεν κάνει θόρυβο. Προσπαθώ να μη σκέφτομαι όμως. Έχω πολλά στο νου μου. Πρέπει να βάλω προτεραιότητες. Αρχικά πρέπει να επικοινωνήσω με έναν δικηγόρο για να αναλάβει τη διεκδίκηση του μεριδίου μου και να προσβάλει τις διαδικασίες του Ντέιβιντ. Μετά θα πρέπει να μιλήσω στη μαμά μου ώστε να είναι προετοιμασμένη για το διαζύγιο. Δεν είναι ανάγκη να μάθει λεπτομέρειες. Θα της πω ότι απλώς δεν τα πηγαίναμε καλά. Μετά θα πρέπει να κανονίσω τη μεταφορά των πραγμάτων μου, να υπογράψω το διαζύγιο, να βάλω τον δικηγόρο μου να κανονίσει τυχόν οικονομικές διαφορές. Πριν από όλα όμως πρέπει να βρω πού θα μείνω. Το διαμέρισμά μου είναι νοικιασμένο και απόψε και για μερικές μέρες θα μείνω σε ένα ξενοδοχείο. Μετά θα πρέπει να νοικιάσω κάτι αλλά ίσως η κοπέλα που νοικιάζει το σπίτι μου να θέλει συγκάτοικο αν της μειώσω το νοίκι στο μισό και αν…

«Σε βολεύει ε;» ακούω μια φωνή πίσω μου και διακόπτω βίαια τις σκέψεις μου. Είναι εκείνος. Δε γυρίζω να τον κοιτάξω, από φόβο μήπως λυγίσω. Συνεχίζω να γεμίζω το πορτ μπαγκάζ. «Πήρες ό,τι είχες να πάρεις και λίγο πριν λήξει το συμβόλαιο την κάνεις» λέει σκληρά. Γυρνάω με φόρα και τον κοιτάω ρουθουνίζοντας.
«Τολμάς και βγαίνεις κι από πάνω!» φωνάζω. «Πίσω από την πλάτη μου μηχανορραφούσες! Κάνε υπομονή και σε δέκα λεπτά θα φύγω. Και μετά γύρνα πίσω στα ύπουλα σχέδιά σου!».
«Την έχω χεσμένη την περιουσία σου. Το ξέρεις;» μου λέει και σοκάρομαι που χυδαιολογεί. «Και το θεωρώ τόσο γελοίο τον λόγο που φεύγεις που πιστεύω ότι το κάνεις επίτηδες» καταλήγει. Τα μάτια του πετάνε φωτιές. Η ατμόσφαιρα μέσα στο γκαράζ είναι αποπνικτική. Ο χώρος μικραίνει απειλητικά γύρω μου.
«Επίτηδες γιατί;» καγχάζω. Τα ρημάδια τα πράγματα δε χωράνε στο πορτ μπαγκάζ.
«Εσύ το ήθελες το μικρό» ειρωνεύεται εκείνος θυμίζοντάς μου ότι εκείνος ήθελε να μου πάρει SUV.
«Έπρεπε να μου πάρεις πιο ακριβό, για να σου ήμουν πιο υποχρεωμένη! Αλλά και πάλι θα έβλεπα το παιχνίδι σου! Κάποια στιγμή θα το καταλάβαινα ότι μου έκλεψες τη γη και θα ζητούσες διαζύγιο!» λέω και τακτοποιώ τις τσάντες. Χωράνε κάπως. Κατεβάζω με φόρα την πίσω πόρτα αλλά δεν κλείνει. Κατάρα!
«Κοίτα με» σκίζει τη σιωπή με την διαταγή του και άθελά μου το κάνω. Με κοιτάει με ένα βλέμμα διαπεραστικό και νιώθω ότι κάτι μου διαφεύγει. Πώς τολμάει να είναι τόσο θυμωμένος;
«Τι θες;» ρωτάω και σταυρώνω τα χέρια στο στήθος.
«Κοίτα με προσεκτικά» λέει αργά, σχεδόν συλλαβιστά. «Κοίτα με και πες μου ότι πιστεύεις ότι σου έκλεψα τη γη και ήθελα να πάρω διαζύγιο γιατί τα είχα όλα σχεδιασμένα».
«Δε θα κάτσω να κάνω διάλογο μαζί σου ειδικά…»
«Πες το μου!» με διακόπτει απότομα και περιμένει απάντηση. Δεν θέλω να απαντήσω. Τα πιστεύω όλα αυτά αλλά τον φοβάμαι αυτή τη στιγμή. Το πρόσωπό του είναι χλωμό, η λογική δείχνει να τον έχει εγκαταλείψει.
«Πες μου ότι δέκα μήνες τώρα αυτό το συμπέρασμα έβγαλες» επιμένει με σφιχτά χείλη. «Πες μου ότι φεύγεις και δε σε νοιάζει, ότι δε με θες και ότι πιστεύεις ότι είμαι ένα κάθαρμα. Πες μου κάτι!» ουρλιάζει και κάνω ένα βήμα πίσω. Δεν τον έχω ξαναδεί έτσι.
«Γιατί; Γιατί θες να το ακούσεις ξανά;» κερδίζω χρόνο. Ξαφνικά νιώθω ηλίθια. Μήπως…Μπα όχι. Αποκλείεται.
«Πες μου ότι τελειώσαμε γιατί με θεωρείς τόσο ανέντιμο. Πες μου κάτι για να έχω να θυμάμαι τα βράδια που θα ακολουθήσουν και μπορεί να μου λείψεις. Τα βράδια που θα κοιμάμαι με άλλες γυναίκες για να σε ξεχάσω. Τις μέρες που θα εξαντλώ τον εαυτό μου στη δουλειά, τα απογεύματα που δε θα είσαι εδώ να με υποδεχτείς. Πες μου κάτι για να σε μισήσω, να σε βγάλω από μέσα μου όπως έκανες κι εσύ. Πες μου!» λέει και η φωνή του ραγίζει. Με κοροϊδεύει ως την τελευταία στιγμή, σκέφτομαι. Παίζει με το μυαλό μου. Χειραγωγεί τη σκέψη μου σαν να είμαι μαριονέτα. Πατάω το κουμπί και η γκαραζόπορτα ανοίγει. Φρέσκος αέρας εισβάλει στο χώρο. Μπαίνω στο αμάξι και δεν με σταματάει. Πλησιάζει στο παράθυρο περιμένοντας μια απάντηση. Όσα μου είπε με τάραξαν αλλά δεν πιστεύω λέξη.
«Τελειώσαμε, Ντέιβιντ» λέω χωρίς να τον κοιτάω και γκαζώνω προς την έξοδο.


9 σχόλια:

  1. Μετά από αυτά που της είπε δεν λύγισε...εγώ αν ήμουν στην θέση της και μόνο να τον έβλεπα στο γκαράζ εκείνη την ώρα θα είχα πέσει στα χέρια του!!!! Αν μου μιλούσε με τέτοιο πάθος κιόλας θα τον πίστευα ακόμα και ψέματα να μου έλεγε...!!! Τέλειο κεφάλαιο συγγραφέα!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Παρα ειναι εγωιστρια τοσο καιρο ηθελε να της ανοιξει την ψυχη του και τωρα που το εκανε αυτοι δεν λυγισε γιατι βρε τα κολοσυμβολαια ελεος ας του μιληση

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. πολυ σκληρη ηταν μαζι του και ειπε πως δεν διαβασε καλα τα χαρτια φαντασου η μεταβιβαση να ελεγε το δικο της ονομα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ξαφνικα ενιωσε ηλιθια?Μονο?
    Ποιος θα σου μιλησει τοσο ομορφα,θα σου δειξει με πραξεις ποσο αναγκη σε εχει στην ζωη του και εσυ αντι να καθισεις να συζητησεις μαζι του και να λυθει η παρεξηγηση(γιατι αυτό εχει συμβει) θα φυγεις ετσι απλα κανοντας τον σκουπιδι?
    Λυπάμαι ...Συγγραφεα μου κανε την να τον παρακαλα γονατιστη για συνχωρεση!Α, για να ηρεμησει ο Ντειβιντ γραψε ότι θα παει διακοπες στην Κρητη και θα γνωρισει μια θεα Κρητικια και θα την ξεχασει αμεσως την Ε
    .χιχιχι!Φιλια Καλλια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μη λέτε μαλακιες..η ελ είναι δυναμικός χαρακτήρας και στην τελική είναι χαρακτηριστικο των ανθρώπων πανω απο όλα να εμπιστεύονται τα ματια τους...αν τον παρακαλούσε η τον άκουγε με τη μια δεν θα χε νόημα..θα τελείωνε απότομα η ιστορια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. να δουμε πως θα τα βρουν αυτοι οι 2!!!με καυγα τα βρισκουν με καυγα χωριζουν

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Τον αγαπώ! Τέλος! Τώρα πάω να τσακωθώ με τον άντρα μου! Αχαχαχα! Georgia

    ΑπάντησηΔιαγραφή