Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 16 Ιουνίου 2015

κεφάλαιο 50-better late than never

«Δεν είσαι με τα καλά σου!» μου γελάει και εγώ σταυρώνω τα χέρια στο στήθος προσπαθώντας με δυσκολία να συγκρατήσω τα γέλια μου. Ο τρόπος που αντιδράει στις ιδέες μου είναι πολύ δραματικός. Δεν ξέρω αν το εννοεί το «όχι» όταν μου το λέει, αλλά έχει πλάκα όταν μου αρνείται κάτι. Σπάνια ευτυχώς.
«Γιατί να μην πάμε να κάνουμε κάμπινγκ; Πάρε και ασφάλεια μαζί σου» λέω και στυλώνω τα πόδια στο έδαφος. Με κοιτάει μπερδεμένος.
«Μα καλά, θα πάρουμε δηλαδή μια σκηνή και δύο σωματοφύλακες για να πάμε να κατασκηνώσουμε στη μέση του πουθενά;» με ρωτάει. «Αν θες, πάμε μερικές μέρες στο Μπαλί» προτείνει λες και είναι εύκολο.
«Εγώ σου προτείνω ένα Σαββατοκύριακο. Όχι να ξενιτευτούμε!» του λέω. Γουρλώνει τα μάτια. Δείχνει μπερδεμένος.
«Γιατί τώρα;» επιμένει. Έχει ξανακάνει πολλές φορές την ερώτηση αυτή από τη στιγμή που του πρότεινα να πάμε Κορνουάλη και αποφεύγω την απάντηση. Αλλά ίσως είναι ώρα να προσπαθήσω να του εξηγήσω.
«Ήταν πολύ δύσκολη η προηγούμενη περίοδος, αγάπη μου» του λέω ξαφνικά τρυφερά και μαλακώνει η φωνή μου. Τον βλέπω να κατεβάζει το βλέμμα φευγαλέα, αλλά να ανακτά αμέσως την αυτοκυριαρχία του. «Πρώτα έφυγε η γιαγιά σου και μετά, εσύ… δυσκολεύτηκες να αποδεχτείς τη νέα κατάσταση. Έχουν περάσει τέσσερις μήνες και μπορεί να μην το καταλαβαίνεις εσύ αλλά εγώ σε βλέπω. Έχεις αλλάξει. Είσαι πιεσμένος, νευρικός, εύθικτος. Καταβαίνω ότι πενθείς, αλλά πρέπει να φύγουμε λιγάκι. Να ξεσκάσεις».
«Πάμε στο Μπαλί, τότε» επιμένει.
«Σκέφτηκα να πάμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό. Να ζήσουμε λίγο στη φύση, να δούμε τα όριά μας» λέω θαρρετά. Κάνει μια γκριμάτσα.
«Και πού θα πηγαίνουμε τουαλέτα; Μα τι χαζή ιδέα είναι αυτή; Αγάπη μου, δεν είναι ανάγκη να ταλαιπωρηθούμε για να ξεχάσω πόσο δύσκολοι ήταν οι προηγούμενοι τέσσερις μήνες. Είμαι καλά τώρα, αλήθεια».
«Δεν κοιμάσαι τα βράδια καλά, Ντέιβιντ. Ξέρω τι συμβαίνει. Σε βλέπω. Δουλεύεις πολύ και ξεκουράζεσαι ελάχιστα».
«Πρώτη φορά χάνω κάποιον δικό μου. Ήρθα αντιμέτωπος με πολλές αλήθειες. Η ζωή είναι τόσο σύντομη, Ελίζαμπεθ. Αύριο, σήμερα, τώρα, μπορεί να πάθω κάτι. Και δεν έχω κάνει τόσα πολλά…» λέει και τον διακόπτω.
«Πάντα υπάρχει κάτι που δεν έχεις κάνει, αλλά πίστεψέ με, είναι πολλά αυτά που έχεις ήδη κάνει».
«Σαν τι; Έβγαλα λεφτά;» με ρωτάει.
«Δεν ξέρω τι θες να ακούσεις. Είσαι μια χαρά και όλα θα πάνε καλά. Η γιαγιά σου ήταν πλήρης ημερών και σου εύχομαι να ζήσεις κι εσύ τα χρόνια της και περισσότερα, αλλά με κέφι. Όχι με μούτρα ως το πάτωμα».
«Όχι και μούτρα! Απλώς είμαι λίγο θλιμμένος» παραδέχεται επιτέλους. Τέσσερις μήνες έχω βαρεθεί να ακούω «δεν έχω τίποτα» ή «όχι, όχι, καλά είμαι, απλώς είμαι κουρασμένος».
«Ε πάμε τότε ένα ταξιδάκι» τον τσιγκλάω. Ξεφυσάει ανυπόμονα.
«Εγώ Κορνουάλη δεν πάω. Αν θες, πάμε Νέα Υόρκη για ψώνια» προτείνει.
«Τι ψωνάρα, Θεέ μου» αντιδρώ. Τι τον έχει πιάσει με το κτήμα και δε θέλει ούτε να ακούει γι’ αυτό; Θα πήγαινα μόνη μου αλλά πλέον έχουν μείνει δύο μήνες μέχρι το τέλος του χρόνου μας μαζί και θέλω να περνάω μαζί του κάθε στιγμή. Πολλές φορές έχω φτάσει στο τσακ να του παραδεχτώ την αγάπη μου αλλά δεν το έχω κάνει. Από εγωισμό, ντροπή, δεν ξέρω. Αλλά δεν το έχω κάνει ακόμα. Ούτε αυτός. Αν και πολύ αμφιβάλλω ότι νιώθει όπως εγώ. Είναι υπέροχος σύντροφος, τρυφερός και περιποιητικός. Αλλά μέχρι εκεί.
«Ντύσου να πάμε να φάμε έξω» μου λέει τελικά, μετά από μια μακριά σιωπή. Κοιτάω το τζιν που φοράω και το μακό μακρυμάνικο. Ανασηκώνω το φρύδι προκλητικά.
«Πάμε σε κανένα φαστ φουντ. Εσύ άλλαξε» λέω κοιτώντας τον σταθερά. Φοράει ένα γκρι σακάκι και λευκό πουκάμισο. Τον τελευταίο καιρό δουλεύει τόσο πολύ που νιώθω ότι έχω μήνες να τον δω με τζιν ή με φόρμα.
Ξεφυσάει νευρικά και ανεβαίνει δύο δύο τα σκαλιά. Σε μερικά λεπτά κατεβαίνει φορώντας ένα στενό τζιν και ένα φανταστικό ραφ πουλόβερ. Πόσο ωραίος, σκέφτομαι. Άντε να συγκεντρωθώ τώρα.
«Πάμε να φάμε και φαλάφελ στο χέρι, αλλά Κορνουάλη δεν πάω» λέει σαν πεισματάρικο παιδί χωρίς να με κοιτάει. Παίρνει τα κλειδιά του αυτοκινήτου στο χέρι και τα παίζει νευρικά. Τον πλησιάζω και τον αγκαλιάζω από πίσω. Σφίγγεται και μετά χαλαρώνει.
«Εγώ είμαι εδώ» του ψιθυρίζω. Ακουμπάω το κεφάλι μου στην πλάτη του και αφουγκράζομαι τον ρυθμό του κορμιού του. Μου θυμίζει πληγωμένο πουλί και τον αγαπώ πιο πολύ όταν είναι αδύναμος.
«Για πόσο;» ψιθυρίζει μέσα από σφιγμένα δόντια. Τον αγκαλιάζω πιο δυνατά, τον χαϊδεύω, προσπαθώντας να βρω κάτι όμορφο να απαντήσω. Κάτι όμορφο που να μην μπερδεύει τα πράγματα. Διάολε, περπατάω σε ναρκοπέδιο δέκα μήνες τώρα.
«Για όσο με θες» απαντάω, πετώντας το μπαλάκι στο γήπεδό του. Αποφεύγουμε τη συζήτηση εδώ και καιρό, αλλά έπρεπε να ανοίξουμε τα χαρτιά μας. Ελπίζω να κατάλαβε ότι είμαι εκεί αν με θέλει. Για όσο με θέλει. Ακούγεται σχεδόν απελπισμένο, αλλά έτσι είναι. Ντρέπομαι, αλλά όσο με θέλει θα είμαι εκεί.

Απλώς δεν θα ξέρω τι να κάνω όταν με κουραστεί…



6 σχόλια:

  1. Πέρασαν κιόλας τέσσερις μήνες...!!! Τελικά τι έγινε με την Ιλέιν και τον Μάξ;;;; Γιατί είχαν μαλώσει;;;; Θα ήταν πολύ ωραίο αν στο τέλος γινόταν και αυτοί οι δύο ζευγάρι!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μπορει να εκαναν σχεση !!!! Μπορει να εχει περαση τοσος καιρος αλλα ακομα παιζουν με κλειστα χαρτια χριστε μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. πρωτη φορα που την ειπε Ελιζαμπεθ και οχι Ελιζαμπετα!και γιατι δεν θελει να παει στο κτημα?μηπως εχει σχεση με τους εργατες που ειχε δει?τους εβαλε να χτισουν κατι για να της το δωσει οταν τελειωσει το συμβολαιο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι μπορει ποτε δεν ξερεις!! Ομως φοβαμε οτι 4 μηνες τωρα δεν εχουν χαρει αρκετα τον ερωτα τους....θα δουμε ομως. Υπεροχο και αυτο το κεφαλαιο φυσικα
      Φιλια πολλα,καλλιοπη

      Διαγραφή
    2. μηπως εκει που της ειπε οτι δεν εχει κανει πολλα στη ζωη του εννοουσε και θεμα σχεσης ερχονται φουρτουνες στα επομενα κεφαλαια!!!

      Διαγραφή
  4. Ωχ χασανε δηλαδη 4 ολοκληρους μηνες χωρις πολλα πολλα;!!! κριμα ρε

    ΑπάντησηΔιαγραφή