Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2015

κεφάλαιο 49-ο χάρος βγήκε παγανιά...

«Αγάπη μου, είναι μεγάλη γυναίκα…» του λέω κρατώντας το χέρι του, αλλά η απαλή φωνή μου, το ήρεμο χάδι και η απερίσπαστη προσοχή μου δεν φτάνουν για να απαλύνουν τον φόβο του. «Το ξέρουμε εδώ και καιρό ότι η υγεία της είναι κλονισμένη. Και θυμάσαι τι μας είπε την τελευταία φορά που μας είδε. Ότι όταν φύγει από κοντά μας, θα είναι ευτυχισμένη γιατί έφυγε γεμάτη» λέω, αλλά ξέρω ότι δεν με ακούει. Η γιαγιά του μπήκε χθες το βράδυ στην εντατική μετά από έναν οξύ πόνο στο στήθος. Οι γιατροί πηγαινοέρχονται στο δωμάτιό της αλλά κανείς δε μας λέει τίποτα. Μόνο ότι η κατάσταση είναι σοβαρή. Όλοι γνωρίζουμε ότι η γιαγιά μάλλον δε θα τα καταφέρει αυτή τη φορά, αλλά ο Ντέιβιντ δε δείχνει συμφιλιωμένος με την ιδέα. Ο Λιούις και η γυναίκα του είναι αμίλητοι. Ακόμα και η Ιλέιν έχει κρύψει το κεφάλι της μέσα στα χέρια της και παίρνει βαθιές ανάγκες. Μόνο εγώ διατηρώ κάπως την αυτοκυριαρχία μου.
«Δεν καταλαβαίνεις» μου λέει για εκατοστή φορά και μάλλον έχει δίκιο. «Εμένα αυτή η γυναίκα με μεγάλωσε. Ο,τι είμαι σήμερα το οφείλω σε εκείνη. Αν πάθει κάτι, θα είναι σαν να πεθαίνει μαζί της και η παιδική μου ηλικία. Είμαι 37 χρονών και ακόμα και προχθές που μιλήσαμε με ρώτησε αν τρώω καλά» μου λέει και γελάει πικρά. Του χαμογελάω με κατανόηση. Η γιαγιά του είναι μια μοναδική κυρία. Είναι λογικό να νιώθει έτσι.
«Θα ζει πάντα μέσα σου» λέω ήρεμα. Δεν απαντάει παρά μόνο μετά από αρκετά δευτερόλεπτα.
«Σε ευχαριστώ που είσαι εδώ» λέει βραχνά και τον σφίγγω. Δείχνει πολύ κουρασμένος, σωματικά και ψυχολογικά. Πρώτη φορά δεν έχω ιδέα πώς μπορώ να τον ανακουφίσω.

Οι ώρες περνάνε αργά και κανείς δε μας λέει τίποτα. Ο Λιούις γκρινιάζει ασταμάτητα ότι δίνουν ένα σωρό λεφτά σε δωρεές στο «καταραμένο νοσοκομείο» και ότι κανείς δεν τους ενημερώνει για την πορεία της. Ίσως έχει δίκιο, αλλά ποιος μπορεί να εγγυηθεί το οτιδήποτε σε αυτή τη φάση;

«Θέλει να σας δει» ακούμε ξαφνικά τη φωνή μιας νοσοκόμας, που αν είναι ποτέ δυνατόν, χαμογελάει στον Ντέιβιντ. Μπράβο, κορίτσι μου, σκέφτομαι. Ωραία ώρα διάλεξες για φλερτ.
Ο Ντέιβιντ σηκώνεται αμέσως και οι γονείς του τον ακολουθούν.
«Μόνο τον εγγονό της ζήτησε» λέει η κοπέλα και ο Ντέιβιντ μού κάνει νόημα να τον ακολουθήσω. Διστάζω. Τι θέση έχω εκεί μέσα; Είναι ένα ψέμα όλο αυτό που στήσαμε. Για χάρη της έγινα η πιο ευτυχισμένη γυναίκα στον κόσμο. Αλλά για πόσο; Αν αυτή η γυναίκα πάθει κάτι… η σχέση μας θα τελειώσει; Μα πώς σκέφτομαι έτσι; Ντρέπομαι για τον εαυτό μου, αλλά δεν τον χόρτασα. Έχουν περάσει έξι μήνες από το γάμο μας και κάθε μέρα τον αγαπώ πιο πολύ, κάθε μέρα έρχομαι πιο κοντά του. Δε θα το αντέξω αν αποφασίσει να βάλει τέλος στη φαρσοκωμωδία.

Με πιάνει από το χέρι και με οδηγεί στο λιτό μονόκλινο δωμάτιο. Η γιαγιά του είναι συνδεδεμένη με πολλά διαφορετικά μηχανήματα και είναι χλωμή. Πολύ χλωμή. Χαμογελάει αχνά όταν μας βλέπει. Ακουμπάει το χέρι του Ντέιβιντ και εκείνος ριγεί από συγκίνηση.
«Ήθελα να δω εσένα, γιατί ξέρω ότι μόνο εσύ λυπάσαι ειλικρινά» του λέει σχεδόν ψιθυριστά. Ο Ντέιβιντ κάνει να αντιδράσει αλλά του σφίγγει το χέρι για να σταματήσει.
«Θυμάσαι που σου διάβαζα το παραμύθι με την πριγκίπισσα Ελιζαμπέτα;» του λέει εκείνη και κοιτάω απορημένη τον άντρα μου. «Είμαι πολύ ευτυχισμένη που τη βρήκες τελικά».
Η γιαγιά του κλείνει τα μάτια για λίγο αλλά τα ξανανοίγει. Αναπνέει βαθιά, με δυσκολία. «Αυτό που έχετε εσείς οι δύο…» μας λέει και κοιτάει πιο πολύ εμένα, μιλώντας με τόνο διδακτικό, «είναι ένα μικρό θαύμα. Δεν ξέρω τι σας έφερε κοντά, αλλά ελπίζω να μη χωρίσετε ποτέ» λέει αποκαμωμένη. Ο Ντέιβιντ γυρνάει προς το μέρος μου και με κοιτάει με ένα μείγμα ευθυμίας και μελαγχολίας στα μάτια. Η γιαγιά αποκοιμιέται και βγαίνουμε από το δωμάτιο.
«Άκουσες τι είπε η γιαγιά μου. Πρέπει να μείνουμε μαζί για πάντα» μου λέει πειρακτικά. Αλλά κάτω από τον εύθυμο τόνο, διακρίνω τη βαθιά θλίψη. Προσπαθώ να αλαφρύνω κι εγώ την ατμόσφαιρα.
«Τι εννοούσε για την πριγκίπισσα η γιαγιά σου;» ρωτάω με τα χέρια στην μέση. Εκείνος αποφεύγει να απαντήσει και μου προτείνει έναν καφέ. Επιμένω.
«Όταν ήμουν μικρός μού διάβαζε ένα παραμύθι με μια πριγκίπισσα. Την έλεγαν Ελιζαμπέτα και ήθελα να την παντρευτώ» μου λέει τελικά και χαμογελάει. Νιώθω ότι ανακουφίστηκε που μίλησε με τη γιαγιά του. Ο,τι κι αν συμβεί από εδώ και πέρα, είναι σαν να έχουν αποχαιρετιστεί οι δυο τους. Αυτό ήταν που τον τρόμαζε. Η ιδέα να τη χάσει πριν της μιλήσει τελευταία φορά.
«Το ήξερα ότι με ήθελες από την πρώτη φορά που με είδες!» λέω θριαμβευτικά. Οι γονείς του μας κοιτάνε που μιλάμε εύθυμα. Ανακουφίζονται και αυτοί που ο Ντέιβιντ νιώθει καλύτερα.
«Από πού προέκυψε αυτό;» με ρωτάει ο άντρας μου και γελάω με το ψέμα του.
«Αμέσως άρχισες να με λες Ελιζαμπέτα!» του θυμίζω.
«Απλώς μου αρέσει το όνομα» λέει σοβαρά.
«Παραδέξου ότι ήθελες να με παντρευτείς γιατί σου θύμιζα πριγκίπισσα. Παραδέξου ότι όταν με είδες σου έκοψα την ανάσα» τον τσιγκλάω.
"Όταν σε πρωτοείδα ήσουν μωρό" μου θυμίζει και παίρνω μια βαθιά ανάσα.
"Και τώρα δεν είμαι;" τον πειράζω ανελέητα. Δεν απαντάει. Απλώς με αγκαλιάζει από τους ώμους και με οδηγεί προς το ασανσέρ. Πάμε να πιούμε καφέ. Δείχνει λίγο πιο ήρεμος. Μέσα στο ασανσέρ με φιλάει πεινασμένα.


«Ελιζαμπέτα μου...» μου ψιθυρίζει στο αυτί και οι πόρτες ανοίγουν διακόπτοντας το ερωτικό παιχνίδι μας. Εγώ όμως έχω πάρει τις απαντήσεις μου.

8 σχόλια:

  1. ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ ΚΑΙ ΥΠΕΡΟΧΟ ΚΕΦΑΛΑΛΑΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ Η ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΜΑΣ.ΤΟ ΜΠΡΑΒΟ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ ΜΠΟΡΣΤΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ,

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αντε μωρε εκλαψα παλι :'( απιστευτα συγκινητικο κεφαλαιο ειδικα η κουβεντα με την γιαγια του με πεθανες :( υπεροχο για αλλη μια φορα αντε τωρα να περιμενουμε μεχρι την δευτερα το επομενο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολυ ωραιο και το σημερινο κεφαλαιο μας κρατα σε αγωνια για την συνεχεια της ιστοριας..Καλο Σ-Κ αγαπημενη μας συγγραφεα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μόλις διάβασα τον τίτλο το μυαλό μου κατευθείαν πήγε στην γιαγιά... Πολυ συγκινητικό κεφάλαιο... Πόσο χρονών είναι η γιαγιά;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. πω πω είχα καιρό να μπω, να διαβάσω την ιστορία και έχω πάθει σοκ απ' τις εξελίξεις!!! πόσο φοβερά, υπέροχα, μοναδικά γράφεις.... Εξαιρετική ιστορία.... έχει σασπένς και σε κρατάει.... θέλεις να διαβάζεις όλο και πιο πολύ και το πιο σημαντικό είναι ότι δεν τη βαριέσαι καθόλου.... ;) συνέχισε έτσι αγαπημένη μας συγγραφέα!!! περιμένω με αγωνία το κεφάλαιο της Δευτέρας!!! πολλά πολλά φιλιά!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Εγω σημερα το διαβασα το κεφαλαιο και ηταν πραγματικα υπεροχο. Αυτος ο φοβος οτι δεν θα προλαβεις να πεις το τελευταιο αντιο ή οτι δεν προλαβες να κανεις πραγματα πριν χασεις καποιο αγαπημενο σου προσωπο υπαρχει παντα μεσα σου και καιει τα σοθικα σου. Συγγραφεα μου ξυπνησες μεσα μου πολλες αναμνησεις. Σημερα μας απεδειξες οτι μπορεις να κανεις κατι παραπανω απο το να γραφεις ρομαντικες ιστοριες( τις οποιες φυσικα και λατρευουμε). Μπορεις κι αγγιζεις χορδες που ουτε εμεις ξεραμε την υπαρξη τους και ποσο μαλλον τον "θορυβο" που κανουν. Τελικα δεν φευγει ποτε ο πονος, απλα μαθαινεις να ζεις με αυτον. Εισαι εξαιτετικη,δεν εχω λογια. Εχεις ταλεντο!!! Εχεις χαρισμα απο το θεο. Σε μια κοινωνια οπου ολα ειναι επιπεδα τετοιες μικρες εξαιρεσεις σαν κι εσενα ειναι λυτρωτικες!
    Παντα τετοια, Καλλιοπη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. POLU OREO MPRAVO. AKROS SIGINITIKO!! PERIMENOYME ME ANYPOMONISIA TO EPOMENO!:-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή