Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 9 Ιουνίου 2015

κεφάλαιο 46-στα όρη στ'άγρια βουνά

«Φιλενάδα, δεν ξέρω τι να σου πω» μου λέει η Ερικα  μπερδεμένη και ξεκαρδιζόμαστε και οι δύο στα γέλια. Μόλις φτάσαμε στο σημείο όπου θεωρητικά ξεκινάει η έκτασή μου και είμαστε κατάκοπες. Παρκάραμε κάπου δύο χιλιόμετρα μακριά επειδή φοβόμουν να οδηγήσω στους καρόδρομους και χαλάσω καινούργιο αμάξι. Ο Ντέιβιντ μού φώναξε στο τηλέφωνο ότι έπρεπε να πάρω το SUV μας και ότι αυτός είχε δίκιο αλλά εγώ ποτέ δεν τον ακούω. Προσπάθησα να μην τσακωθώ μαζί του κατανοώντας ότι ένα μείγμα ανησυχίας και λύπης που λείπω είναι αυτό που τον έκανε τόσο νευρικό.
Σκουπίζω το μέτωπό μου με ένα χαρτομάντιλο. Είμαι σχετικά γυμνασμένη αλλά η πεζοπορία σχεδόν πάνω σε βράχια με κατέβαλε τελείως. Ευτυχώς είχαμε προνοήσει και φορέσαμε μποτάκια και ένα ισοθερμικό κολάν. Δε βρέχει αλλά κάνει αρκετό κρύο και η υγρασία από την θάλασσα έχει αρχίσει να με ενοχλεί.
«Η αλήθεια είναι ότι είναι λίγο…απογοητευτικό το τοπίο» παραδέχομαι και για μερικά δευτερόλεπτα κοιτάμε τριγύρω προσπαθώντας να βρούμε κάτι ελπιδοφόρο. Το κομμάτι που μου αντιστοιχεί θυμίζει ένα τρίγωνο που έχει χωθεί μέσα στη θάλασσα. Σε όλη την έκταση δεν υπάρχει καθόλου βλάστηση, αλλά τουλάχιστον η θέα είναι πραγματικά πανέμορφη. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος τρόπος να αξιοποιηθεί αυτό το κομμάτι. Τουλάχιστον όχι χωρίς να αξιοποιηθεί ολόκληρη η τριγύρω περιοχή. Τι να φτιάξω και με τι χρήματα εφόσον δεν υπάρχει δρόμος να έρθω ως εδώ; Θα μου πάει μια περιουσία για να ασφαλτοστρώσω, αν δηλαδή μου δώσουν και άδεια. Είναι εντός σχεδίου το οικόπεδο; Ακόμα και η υποτυπώδης περίφραξη του πατέρα μου έχει καταρρεύσει σε μερικά σημεία. Μόνο το να βάλω σωστή περίφραξη θα πάρει μερικές χιλιάδες λίρες.
«Δεν ξέρεις σε μερικά χρόνια...» μου λέει η Ερικα προσπαθώντας να με ενθουσιάσει. «Άλλωστε μπορεί να βοηθήσει και ο Ντέιβιντ» συμπληρώνει. Γνέφω θετικά, αλλά σκέφτομαι ότι δεν μπορώ να δεχτώ άλλη δεκάρα από εκείνον. Ήδη κάνει πολλά για μένα. Δεν μπορώ να του ζητήσω να με βοηθήσει να κάνω το οικόπεδο κάτι ενώ ταυτόχρονα εκείνος επιμένει ότι δε θέλει να έχει σχέση με αυτό. Ουσιαστικά θα είναι σαν να του ζητάω να μου φτιάξει την προίκα μου.
«Δεν είναι τα λεφτά το θέμα» λέω τελικά. «Απλώς δεν μπορώ να καταλάβω τι μπορεί να γίνει αυτό το μέρος. Τι σκεφτόταν άραγε ο πατέρας μου όταν το αγόρασες;»
«Μπορεί να το είχε κληρονομήσει κι αυτός» μου λέει η Ερικα ενώ βγάζει από το σακίδιό της λίγο νερό και πίνει.
«Μπα, όχι. Η μητέρα μου επιμένει ότι το αγόρασε λίγο μετά το γάμο τους. Εκτοτε σπάνια το επισκεπτόταν αλλά πάντα αγαπούσε αυτό το μέρος. Απορώ».

Περπατάμε πάνω κάτω την έκταση και βγάζουμε χαζές φωτογραφίες. Μία από αυτές τη στέλνω στον Ντέιβιντ. Έχω για φόντο τη θάλασσα και βγάζω τη γλώσσα στο φακό. Μου απαντάει αμέσως ότι είμαι πολύ όμορφη ακόμα και όταν παίρνω αστείες πόζες. Χαμογελάω στην οθόνη. Ο άντρας μου, σκέφτομαι. Ο πιο όμορφος και ο πιο χαρισματικός άντρας του κόσμου είναι δικός μου. Απλώς πρέπει να ηρεμήσω λιγάκι και να μη σκέφτομαι πάντα το χειρότερο σενάριο. Πρέπει να χαλαρώσω. Μου το επαναλαμβάνει κι αυτός συνέχεια. Δε θέλω να είμαι από αυτές τις γυναίκες που συνεχώς αναρωτιούνται από μέσα τους ή φωναχτά «πού πάει αυτή η σχέση», «μήπως με απατάς;» και άλλα τέτοιες σκέψεις που το μόνο που κάνουν είναι να ξενερώνουν το σύντροφό τους και να αποδεικνύουν ότι είναι πολύ ανασφαλείς.

«Πάντως υπάρχει ζωή εδώ τριγύρω» μονολογώ δείχνοντας στην Ερικα μια ομάδα ανθρώπων που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 500 μέτρων και κάτι κοιτάει σε κάτι μηχανήματα. Σαν να κάνουν μετρήσεις.
«Ίσως οι γείτονες έχουν ιδέες και μας προλάβουν!» γελάει η Ερικα. «Μπορεί να χτίσουν θέρετρο και να χάσουμε την ευκαιρία». Γελάω κι εγώ μαζί της. Η Ερικα ήταν πάντα η καλύτερη παρέα στα δύσκολα.
«Εσύ γελάς, αλλά αν το σκεφτείς είμαστε δύο γυναίκες μόνες στην άκρη του πουθενά. Είναι λίγο επικίνδυνο όλο αυτό» της θυμίζω.
«Ανάθεμα και αν μας έχουν δει. Αφού κοιτάνε αυτά τα πράγματα και μελετάνε κάτι χαρτιά. Είναι στο χώρο τους κι εμείς στο δικό μας. Πιστεύεις ότι θα έχουν όρεξη να έρθουν ως εδώ να μας βιάσουν και μετά να συνεχίσουν;» γελάει.

Συνεχίζουμε τη βόλτα μας και σταματάμε σε ένα μικρό πλάτωμα να φάμε δύο σάντουιτς που έχουμε φέρει μαζί μας. Ο ήλιος ευτυχώς έχει κρυφτεί πίσω από σύννεφα και δεν μας ενοχλεί. Εγώ συνεχίζω να επιθεωρώ το περιβάλλον. Δεν υπάρχει ούτε ένα επίπεδο σημείο. Ούτε ένα σημείο να πεις ότι μπορείς να στήσεις ένα αντίσκηνο αν σου έρθει η έμπνευση να έρθεις με άλλον έναν τρελό για κάμπινγκ. Τι σκεφτόταν ο πατέρας μου, αναρωτιέμαι και χαμογελώ. Πάντα ήταν άνθρωπος προσεκτικός με τις αποφάσεις του, μετρημένος και προβλέψιμος.

Βγάζω μερικές φωτογραφίες ακόμα και αφού σημειώνω μερικές αποστάσεις που μέτρησα με ένα μηχάνημα που αγόρασα από το ίντερνετ παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής. Η ώρα είναι δύο και έχουμε τουλάχιστον μία ώρα περπάτημα ως το αμάξι και μισή ώρα οδήγηση μέχρι το ξενοδοχείο.
«Ευτυχώς που κλείσαμε μασάζ το απόγευμα» λέει η Ερικα εύθυμα. Συμφωνώ μαζί της. Το μόνο που χρειάζομαι μετά από την ταλαιπωρία είναι χαλάρωση και περιποίηση.

Βγάζω το κινητό μου από την τσέπη και κοιτάω. Έχω ένα μήνυμα από τον Ντέιβιντ. Μου λέει ότι θα βγει το βράδυ με τον Μαξ και την Ιλέιν. Η καρδιά μου σκιρτάει με χαρά. Ώστε δεν θα περάσει το βράδυ κάνοντας αχαλίνωτο σεξ με κάποια από τις ορδές θαυμαστριών του. Του απαντάω ότι εγώ τελείωσα και το απόγευμα έχω μασάζ.

«Μου λείπεις, κοριτσάκι μου» μου γράφει και αντιστέκομαι με δυσκολία στην παρόρμηση να φιλήσω την οθόνη.



http://www.ebay.com/bhp/laser-distance-meter




9 σχόλια:

  1. μηπως αυτοι που μετρανε τους εβαλε ο ντειβιντ?μηπως αγορασε ολη την περιοχη?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καταρχάς θελω να πω οτι εχω καιρο να γράψω σχολειο γιατι περίμενα την κατάλληλη στιγμή... Και την βρήκα γιατι ο Ντειβιντ με σκλάβωσε με την τελευταία του ατάκα!!! Αυτη η ιστορια ειναι τελείως διαφορετική απο τις προηγούμενες πάντως... Δεν ακολουθεί το σχήμα "τα φτιάχνουμε ερχεται μια δυσκολία χωριζουμε και μετα παντρευομαστε" ειναι πολυ πιο διαφορετικό και πιο ενδιαφέρον γιατι δεν ξέρεις τι θα γινει στην συνεχεια... Πολυ καλο!! Μπραβο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. να δουμε αντιδραση του ντειβιντ οταν γυρισει να δουμε τι εγινε με το οικοπεδο γιατι σιγουρα κατι ξερει και δεν το λεει

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Απαντήσεις
    1. Αν ανεβει θα το δεις..

      Διαγραφή
    2. Rothsa gia na ksero se enoxlhsa

      Διαγραφή
  5. tha npei apopse kainoyrgio kefaleo?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Σιγουρα εμενα δεν με ενοχλει αλλα νομιζω πως ειναι κουραστικο για την συγγραφεα μας και την πιεζουμε οταν την ρωταμε καθε τρεις και λιγο αν θα ανεβει κεφαλαιο..

    ΑπάντησηΔιαγραφή