Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2015

κεφάλαιο 45-κορίτσια, χαλαρώστε (παράκληση #234)

«Τι έκανα πάλι;» μου λέει μπαίνοντας στο σαλόνι. Πάνω στον καναπέ έχω αφήσει ένα μικρό σακιδιάκι.  Είναι αυτό που είχα πάρει και όταν πήγα στη μητέρα μου. Αφήνει το χαρτοφύλακά του δίπλα και με φιλάει στο μάγουλο. Έχει πολλή πλάκα αυτός ο άνθρωπος. Ξεκαρδίζομαι με το αστείο του και τον αγκαλιάζω.
«Σου είπα να έρθεις και μου είπες όχι!» του λέω τελικά. Με σφίγγει πάνω του και ακούω την καρδιά του να χτυπάει δυνατά. Λατρεύω αυτόν τον ήχο. Με κάνει να νιώθω ότι δεν είμαι μόνη μου. Ότι σε αυτό το τρελό ταξίδι είμαστε συνοδοιπόροι.
«Κι εγώ νόμιζα ότι με εγκαταλείπεις πάλι» απαντάει. Ποτέ δε μου πέρασε από το μυαλό ότι μπορεί να ένιωσε έτσι κι ας κάνει πλάκα τώρα.
Ποτέ δε θα σε εγκαταλείψω θέλω να του πω, αλλά αντί γι’ αυτό, του δίνω ένα φιλάκι και στρέφομαι στα πράγματά μου. Δεν είμαι σε θέση να χρησιμοποιώ λέξεις όπως «πάντα» και «ποτέ». Η σχέση μας είναι πολύ περίπλοκη.

Σήμερα τέλειωσα σχετικά νωρίς από τη δουλειά και είναι ευκαιρία να ξεκινήσω για Κορνουάλη. Θα φτάσω αργά το βράδυ στο ξενοδοχείο που έκλεισα και το Σάββατο θα πάω να δω το οικόπεδο. Την Κυριακή το πρωί λογικά θα ξεκινήσω την επιστροφή μου. Θα συναντήσω και την Ερικα εκεί. Είναι ευκαιρία αυτό το Σαββατοκύριακο γιατί έχει πάει να επισκεφτεί μια φίλη της που γέννησε και θα περάσουμε χρόνο μαζί. Το ξενοδοχείο μου προσφέρει υπηρεσίες σπα και μασάζ και κανόνισα πλήρη περιποίηση και συνεδρίες ρεφλεξολογίας και για τις δύο μας.

Ο κύριος Χάρντι μού έδωσε αναλυτικές οδηγίες για το πώς να φτάσω στο οικόπεδο γιατί την τελευταία φορά που πήγα ήμουν παιδί και οδηγούσαν οι γονείς μου. Δεν έχω ιδέα τι να περιμένω. Ήταν μια μεγάλη έκταση, άγονη, ανάμεσα σε ξεραΐλα, αλλά τουλάχιστον κοντά στη θάλασσα. Πρέπει λογικά να την περιφράξω αν δεν είναι περιφραγμένη ήδη. Η μητέρα μου λέει ότι ο πατέρας μου είχε κάνει μια υποτυπώδη προσπάθεια αλλά μπορεί να έχει χαλάσει μετά από τόσα χρόνια.

«Δε νιώθω ωραία που θα ταξιδέψεις μόνη σου» μου λέει και με αγκαλιάζει από πίσω ενώ ελέγχω τα μαλλιά μου στον καθρέπτη. «Ούτε που φεύγεις πάλι».
«Πρέπει επιτέλους να πάω να δω το χωράφι ή τελοσπάντων τι είναι. Δεν έχω ιδέα πώς μπορεί να αξιοποιηθεί αλλά σίγουρα αν έχω εικόνα μπορεί να μου έρθει κάποια έμπνευση. Τόσα πράγματα έχουμε δει μαζί. Κόβει πια το μάτι μου» λέω αποφασιστικά. Πάει τόσος καιρός και δεν έχω αξιωθεί να δω τι μου άφησε ο πατέρας μου. Απλώς μου κάνει εντύπωση που δε θέλει να έρθει μαζί μου. Συνήθως δεν είναι τόσο αμετακίνητος.
«Εγώ σου λέω να μην ασχοληθείς. Άσε να δούμε τι θα γίνει με το διαζύγιο και μετά…» μου λέει και παγώνουμε και οι δύο. Δείχνει να ντρέπεται για αυτό που είπε, κι εγώ νιώθω ξαφνικά πολύ νευρική. Καλά περνάμε, είμαστε ευτυχισμένοι μαζί, αλλά η δαμόκλειος σπάθη κρέμεται από πάνω μας. Σπάω την αμηχανία και μιλάω πρώτη.
«Ντέιβιντ, ξέρω ότι δε θες να ανακατευτείς για να μη νομίζω ότι πας να μου φας κάτι, αλλά σε εμπιστεύομαι. Οπότε αν ενδιαφερθείς ποτέ, πες το μου. Αν έχεις καμιά ιδέα, θέλω να την ακούσω» τον παροτρύνω, ελπίζοντας να τον πείσω να έρθει. Στο μυαλό μου τρυπώνει η ιδέα ότι ίσως θέλει να μείνει μόνος το Σαββατοκύριακο. Μήπως έχει κανονίσει κάτι με κάποια; Τον έχω ακούσει δυο τρεις φορές να μιλάει απότομα στο τηλέφωνο, προσπαθώντας να αποτρέψει κάποια από τις πρώην ερωμένες του από το να τον ξανακαλέσει. Αλλά ίσως κάποια κατάφερε να τον πείσει. Ίσως κάποια έχει κανονίσει μαζί του πονηρό Σαββατοκύριακο. Άραγε υπάρχουν τέτοιες γυναίκες; Που ξέρουν ότι είναι παντρεμένος αλλά επιμένουν; Η αλήθεια είναι ότι ο Ντέιβιντ είναι ο άντρας που θα σε έκανε να χάσεις κάθε αναστολή αν έχεις κοιμηθεί έστω μια φορά μαζί του και ξέρεις τι θύελλα μπορεί να σπείρει στο κορμί σου.
«Είναι δική σου περιουσία και αν δεν φαινόταν ύποπτο, θα σου έκανα αμέσως τη μεταβίβαση» μου λέει και κάθεται στον καναπέ άνετα. Μάλιστα, σκέφτομαι. Δε θα έρθει.
«Εσύ…τι θα κάνεις;» τον ρωτάω προσεκτικά. Δεν ξέρω τι περιμένω να μου πει. Ξαφνικά νιώθω πολύ άσχημα που τον αφήνω. Είναι δυνατόν ένας άντρας σαν τον Ντέιβιντ να καταφέρει να γίνει μονογαμικός; Και για πόσο;
«Θα δουλέψω λιγάκι το Σάββατο γιατί έχω μείνει πίσω με τον εμίρη» μου λέει χωρίς να με κοιτάει. «Α! Και ξέχασα να σου πω…» καθαρίζει τη φωνή του. «Ο Χάρντι άφησε κάτι στο γραφείο μου για να υπογράψουμε».
«Γιατί δεν πήρε εμένα;» ρωτάω μπερδεμένη. «Αφού είμαι εγώ η…» σταματάω. Δεν ισχύει. Το ακίνητο ανήκει και στους δυο. Απλώς ίσως περίμενα να τηλεφωνήσει σε μένα επειδή γνώριζε τον πατέρα μου.
«Μου είπε ότι ήταν στην περιοχή. Ανέβηκε και το άφησε στην Κέιτλιν. Δεν είναι τίποτα. Έριξα μια γρήγορη ματιά» λέει χαζεύοντας μια εφημερίδα πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού. «Είναι το τελικό χαρτί μεταβίβασης και στους δύο».
«Μα νόμιζα ότι έχουμε υπογράψει ήδη γι’ αυτό» λέω. Ουφ, αυτά τα νομικά ζητήματα είναι πολύ βαρετά και πολύ μπερδεμένα.
«Έλειπε μια υπογραφή. Δε θυμάσαι που μας το είχε πει ο Χάρντι;»
«Όχι» λέω αλλά δε θυμάμαι κιόλας. Κάτι είχε πει ότι θα τα ξαναπούμε αλλά δε θυμάμαι το λόγο.
«Τι να σου πω…Αν θες, πάρ’ τον να σου εξηγήσει» λέει ήρεμα. Γιατί δε με κοιτάει;
«Όχι, όχι. Όταν γυρίσω, θα υπογράψω ό,τι χρειαστεί. Είσαι σίγουρος ότι δε θες να έρθεις;»
«Απολύτως» μου λέει και με κοιτάει φευγαλέα. Κάτι στο βλέμμα του με μπερδεύει.
«Θα σου λείψω;» τολμάω και τον βλέπω να σηκώνεται από τον καναπέ. Με αγκαλιάζει σφικτά και με φιλάει.
«Πολύ, μωρό μου, αλλά είναι καλό να έχουμε λίγο χρόνο και για τον εαυτό μας» λέει. Έχει δίκιο από τη μία πλευρά αλλά εγώ δεν αντέχω να είμαι μακριά του. Ακόμη και η πιο βαρετή, η πιο ρουτινιάρικη στιγμή μαζί του για μένα είναι απολαυστική. Η ώρα που πίνουμε καφέ το πρωί και εγώ διαβάζω το κουτί από τα δημητριακά ενώ εκείνος κοιτάει τις μετοχές στο τάμπλετ του, η στιγμή που με χαϊδεύει για να κοιμηθώ ή η ώρα που με περιμένει να ετοιμαστώ ξεφυσώντας με καρτερικότητα.
«Με βαρέθηκες κιόλας» σουφρώνω δραματικά τα χείλη. Γελάει μαζί μου.
«Εσύ φεύγεις» μου υπενθυμίζει και με φιλάει ξανά.

Έχω ένα κακό προαίσθημα όταν κλείνω το σακίδιό μου και με βοηθάει να το βάλω στο αμάξι μου. Πριν από μερικές μέρες μου αγόρασε ένα πολυτελές αυτοκίνητο για να μπορώ να κινούμαι με άνεση και ανεξαρτησία. Μου κόπηκε η ανάσα όταν μου έδωσε το κλειδί. Δεν περίμενα ένα τόσο ακριβό δώρο αλλά εκείνος μου είπε ότι θέλει να έχω πάντα τα καλύτερα.
«Να προσέχεις στο δρόμο» μου λέει σχεδόν πατρικά.
«Να είσαι καλό παιδί» του λέω και του κλείνω το μάτι.
Ελπίζω να έπιασε το υπονοούμενο.
Ελπίζω να μην προδώσει την εμπιστοσύνη μου.



7 σχόλια:

  1. Χμ κάτι περίεργο πρέπει να συμβαίνει με αυτό το κτήμα...!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κατι δεν παει καλα εδω :/ λες να της ετοιμασαι καμια εκπληξη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ελπιζω να μην παει με αλλη!!!ισως να εχει κανει κατι με το οικοπεδο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. γτ εχω την εντυπωση οτι θα γινει καποιο ατυχημα η καπως θα κινδυνευσει η Ελιζαμπετα μας και με αυτο θα κανει τον Ντειβιντ να καταλαβει οτι ειναι τρελα ερωτευμενος μαζι της...!!!!!!!!!!!! αχχχχχ πολυ αγωνια....!!!!!!!! συγγραφεα της καρδιας μας η ιστορια σ ειναι φανταστικη..!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δεν νομιζω βρε κοριτσια να παιζει κατι απο τα παραπανω...ανησυχω για το τελικο συμφωνιτικο..γιατι δεν την κοιταζε στα ματια?κατι παιζει αλλα τι?Μια ξερει και αργα η γρηγορα θα μας το αποκαλυψει.Υπομονη να χουμε ομως..τα καλα αργουν...!Καλλια απο Κρητη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. αν δεν της πει πως μετα τον 1 χρονο δεν θελει να χωρισουν δεν νομιζω να το πει πρωτα η ελιζαμπεθ εκτος και αν την φτασει στα ορια της

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. μυριζομαι φουρτουνες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή