Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 2 Ιουνίου 2015

Κεφάλαιο 42-Κορίτσια, χαλαρώστε λιγάκι.

Ευτυχώς που η μητέρα μου με έβγαλε από τη δύσκολη θέση. Δεν ήξερα αν ήθελα να τον χαστουκίσω για τον τρόπο που με κάνει να νιώθω ή να τον σφίξω στην αγκαλιά μου και να τον φιλήσω αχόρταγα.
«Αγόρι μου!» τον αγκάλιασε τελικά εκείνη σφικτά και ο αντρούλης μου αφέθηκε στα χάδια και στα ατελείωτα φιλιά της χωρίς να φαίνεται να δυσανασχετεί. «Ήρθες επιτέλους να την πάρεις; Σαν αγρίμι ήταν τόσες μέρες!» είπε η μητέρα μου και σκέφτηκα ότι αν ο Θεός είχε σκοπό να ρίξει έναν σεισμό να ανοίξει η γη να με καταπιεί τώρα ήταν η κατάλληλη στιγμή.
«Θα της έλειπα μάλλον» είπε εκείνος χαμογελώντας πονηρά προς το μέρος μου. Εγώ προσπάθησα να μην αντιδράσω.

Περάσαμε στο εσωτερικό του σπιτιού και η μητέρα μου τον σέρβιρε τσάι και κέικ.
«Έχεις μαζέψει τα πράγματά σου;» με ρώτησε διερευνητικά μετά από λίγη ανάλαφρη συζήτηση με την πεθερά του. Μου φαίνεται τρελό όλο αυτό. Δεν ξέρω τι να απαντήσω.
«Θα το συζητήσουμε λιγάκι πρώτα;» του λέω και τον βλέπω να ρουθουνίζει εκνευρισμένος. Χαμογελάει νευρικά όμως για χάρη της μητέρας μου.
«Κάλε πάρ’ την» λέει εκείνη γελώντας. «Δεν ξέρω γιατί ήρθε τόσες μέρες εδώ! Ελπίζω να μην νομίζεις ότι της είπα εγώ. Εγώ, αγόρι μου, είμαι μια χαρά. Το μόνο που με νοιάζει είναι να είστε εσείς οι δύο ευτυχισμένοι και αγαπημένοι». Το βλέμμα μου πλανάται στο χώρο. Αν δεν πάρω λίγο αέρα νιώθω ότι θα σκάσω.
«Είμαστε και από τα δύο» λέει ο Ντέιβιντ και σηκώνεται ξαφνικά. «Ελιζαμπέτα, να βάλω τη βαλίτσα σου στο αμάξι;» με κοιτάει επίμονα. Το ίδιο και η μητέρα μου. Πώς μπορώ να του εξηγήσω ότι θέλω ακόμα χρόνο χωρίς να δώσω στη μητέρα μου την εντύπωση ότι η σχέση μας είναι ένα ψέμα; Διάολε. «Μήπως θες να σε βοηθήσω να μαζέψεις;» λέει ξανά. Μάλλον προσπαθεί να μου εξηγήσει ότι θέλει να μείνουμε μόνοι. Γνέφω θετικά.

«Ενδιαφέρον» μου λέει χαμογελώντας όταν μπαίνει στο δωμάτιό μου. Φυσικά δεν έχω μαζέψει τίποτα αλλά κάτι άλλο τραβάει το μάτι του. Το μπλουζάκι που είχε αφήσει εδώ και φορούσα σαν νυχτικό τόσες μέρες.
«Είναι άνετο» του λέω αδιάφορα. Εκείνος βρίσκει τη βαλίτσα μου και αρχίζει να πετάει μέσα πράγματα. Τον κοιτώ καρφωμένη στη θέση μου, σαν θεατής στο σινεμά. Νιώθω ανίκανη να επέμβω αλλά τελικά βρίσκω τη φωνή μου.
«Τι κάνεις;» ρωτάω αν και είναι προφανές. «Αυτό είναι απαγωγή» του λέω.
«Ελιζαμπέτα» μου λέει φανερά εκνευρισμένος «έχω φτάσει στα όριά μου. Νομίζω ότι κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας εμείς οι δύο». Έχει πολύ δίκιο, αλλά με έχει κυριεύσει ένας τυφλός εγωισμός, από φόβο μήπως αποκαλυφθεί η αλήθεια.
«Ντέιβιντ, δεν είχες δικαίωμα να έρθεις εδώ με το έτσι θέλω και να…»
«Είσαι γυναίκα μου» μου λέει και σηκώνει το βλέμμα του από την άναρχα γεμισμένη βαλίτσα του. Με κοιτάει και βλέπω μπροστά μου τις κόρες των ματιών του να διαστέλλονται. Είναι τόσο κοντά που μπορώ να τον αγγίξω χωρίς να προσπαθήσω.
«Στα χαρτιά μόνο» του λέω βραχνά. Γέρνει κοντά μου και τα χείλη του χαϊδεύουν το αφτί μου. Μέσα σε δευτερόλεπτα το κορμί μου συντονίζεται με το δικό του. Νιώθω ότι το κάνει επίτηδες για να μου αποδείξει ότι με έχει εύκολα, αλλά δεν μπορώ να κάνω πίσω.
«Έχεις να προτείνεις κάτι διαφορετικό;» λέει και τα χείλη του, τα υπέροχα και αφράτα χείλη του, πλησιάζουν τα δικά μου. Αλλά δε με φιλάει. Είμαι ακίνητη και μισοκλείνω τα μάτια σαν υπνωτισμένη, περιμένοντας. Ελπίζοντας.
«Εγώ…» ψελλίζω και δεν καταλήγω κάπου.
«Έλα να γυρίσουμε πίσω και να βρούμε μια λύση σε όλο αυτό το μπέρδεμα» λέει και γνέφω θετικά. Δεν ωφελεί να αντιστέκομαι. Εκεί είναι η θέση μου. Όπως και να εξελιχθεί όλο αυτό, για τους επόμενους εννιά μήνες πρέπει να είμαι κοντά του. Ειδικά όταν έχει αυτό το βλέμμα που με κάνει να πιστεύω ότι κάτι υπάρχει μέσα του για μένα.

Σε μία ώρα βρισκόμαστε στον αυτοκινητόδρομο. Οδηγεί λίγο πιο γρήγορα από το αναμενόμενο.
«Μη φοβάσαι» λέει χαμογελώντας, διαβάζοντας την ανησυχία μου.
«Να φτάσουμε σώοι όμως» λέω ξερά. Αν ίσως είμαι τόσο ψυχρή, δεν καταλάβει την αλήθεια.
«Με πληγώνει που δε με εμπιστεύεσαι» λέει εκείνος ειρωνικά και χιουμοριστικά μαζί. Θέλω πολύ να του πω ότι του έχω εμπιστευτεί την καρδιά μου, αλλά δε θέλω να του φύγει το τιμόνι από τα χέρια.
«Θα το ξεπεράσεις» λέω.
«Θα κοιμηθούμε μαζί απόψε;» με αιφνιδιάζει. Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά. Νιώθω να μου κόβεται η ανάσα.
«Ντέιβιντ, δεν πιστεύεις ότι ήδη είμαστε αρκετά μπερδεμένοι;» ρωτάω, ελπίζοντας να μου πει κάτι να με ηρεμήσει. Να μου δώσει κάτι.
«Πάντα υπάρχει περιθώριο για λίγο περισσότερο μπέρδεμα» γελάει με την καρδιά του. Πιάνω τον εαυτό μου να χαμογελάει γιατί το γέλιο του είναι μεταδοτικό.
«Είσαι τελείως ανώριμος» λέω ανάλαφρα. Δεν είναι έτοιμος για συζητήσεις και είναι λογικό. Φαίνεται κουρασμένος. Ίσως πρέπει να αλλάξουμε θέμα.
«Δεν έφυγα εγώ» μου θυμίζει. Επιστρέφουμε στο ίδιο θέμα λοιπόν. Καλά…
«Αφού έλειπες. Να κάθομαι μόνη μου να σε περιμένω;»
«Δεν ήξερα ότι με περιμένεις. Θα ερχόμουν πιο νωρίς» λέει και αλλάζει λωρίδα.
«Δεν ξέρω ποτέ αν σοβαρολογείς ή όχι. Το μισώ αυτό» του λέω με πάσα ειλικρίνεια. «Και ξέρεις κάτι; Πας με 200! Τόσο πολύ βιάζεσαι να γυρίσουμε σπίτι και να μιλήσουμε;» του λέω εκνευρισμένη.
«Δε βιάζομαι για να μιλήσουμε» λέει.

Χαμογελώ προς το παράθυρο για να μη με δει. Η καρδιά μου κάνει ένα σάλτο και βγάζω το κινητό μου. Κάνω ότι πληκτρολογώ κάτι για να μην απαντήσω. Χαμογελάει κι αυτός. Δε χρειάζεται να πει κάτι. Ξέρει και ξέρω ότι μπορεί να μας λείπουν πολλά κομμάτια από το παζλ, αλλά έχουμε το πλαίσιο. Και αυτό είναι το σεξ.


5 σχόλια:

  1. Νταξει τρελενομαι!! Αλλα απο την αγωνια γλυκια μου συγγραφεα θα σκασω!! Αντε ποτε θα πανε,ολο στο περιμενε μας εχεις. Χαλαλι σου βρε με τετοιες ιστοριες...ανε λοιπον καληνυχτα.
    Καλλιοπη♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τρομερο κεφαλαιο ισως απο τα καλυτερα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επιτελους, μας τρελαναν αυτοι οι δυο!

      Διαγραφή
  4. μηπως μπορειτε να ανεβασετε καινουργιο κεφαλαιο λιγο,πιο,νωρις σημερα σας παρακαλω

    ΑπάντησηΔιαγραφή