Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2015

κεφάλαιο 41-C'est un beau roman, c'est une belle histoire...lal lalla laaaa la laaa

Όταν ήμουν μικρή οι γονείς μου με έμαθαν να μην τους λέω ψέματα για να μην κλονίσω την εμπιστοσύνη τους. Μου δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι το χειρότερο πράγμα είναι να λες ψέματα στους γονείς σου. Μετά έκανα φίλους. Στην εφηβεία οι φίλοι σου είναι ό,τι πιο σημαντικό για σένα. Η ιδέα να τους πω ψέματα με έκανε να ανατριχιάζω. Στη συνέχεια έκανα σχέσεις, έπιασα δουλειά. Τα ψέματα στους συντρόφους μου ή στον εργασιακό χώρο τα συνδύασα με τρομακτικές επιπτώσεις. Κανείς δε με σταμάτησε για να μου πει ότι τα χειρότερα ψέματα είναι αυτά που λες στον εαυτό σου. Όχι γιατί σε πληγώνουν, αλλά επειδή όλο σου το είναι έχει έναν τρόπο να σε χλευάζει κάθε φορά που επιχειρείς να κοροϊδέψεις την καρδιά σου.

Όταν έφυγε για το Ντουμπάι, σκέφτηκα ότι έχω μπλέξει για τα καλά. Χώθηκα στο κρεβάτι και τα πόδια μου δε με βαστούσαν για να σηκωθώ ξανά και να συνεχίσω με την καθημερινότητά μου σε ένα σπίτι που μύριζε το άρωμά του και ήταν γεμάτο με πράγματά του. Όταν τελικά τα κατάφερα και βρήκα την ενέργεια για να παλέψω την ιδέα ότι κάτι άλλαξε μέσα μου, ήρθαν τα δημοσιεύματα. Ένα αναγνωριστικό τηλεφώνημα της Ιλέιν η οποία τα είχε δει πρώτη, ένα βλέμμα παραξενεμένο από την κυρία που καθαρίζει το σπίτι, ένα παγωμένο χέρι που έσφιξε την καρδιά μου όταν είδα τις φωτογραφίες. Και πάλι όμως έπεισα τον εαυτό μου ότι δεν έγινε τίποτα. Ότι δε με νοιάζει. Όταν δεν ήρθε στα γενέθλιά μου, όταν πέρασαν τα μεσάνυχτα και ξημέρωσε η επόμενη μέρα, σκέφτηκα ότι δεν πειράζει, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν είναι σημαντικός για μένα. Δε χρειάζεται να περάσουμε μαζί τα γενέθλιά μου, δε χρειάζεται να είναι πιστός, δε χρειάζεται καν να μου τηλεφωνεί. Γιατί δεν έχουμε σχέση. Δεν τον αγαπώ. Δεν είμαι ερωτευμένη.

Τα τηλεφωνήματά του τόσες μέρες, ο διαρκής βομβαρδισμός με αστειάκια και φλερτ δε με έκαναν να λιώσω. Διατήρησα την αυτοκυριαρχία μου, κρύβοντας ακόμα και από μένα αυτό που ήταν προφανές. Τον ειρωνευόμουν, αντιστεκόμουν, θύμωνα. Μέχρι πριν από λίγη ώρα. Με πήρε τηλέφωνο και δε μου είπε κάτι φοβερό. Αλλά δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Απειλούσαν να κυλήσουν εδώ και δύο βδομάδες και ήταν θέμα χρόνου. Απλώς δεν ήθελα να το ακούσει. Μόλις έκλεισε το τηλέφωνο συνειδητοποίησα με έναν απίστευτο τρόμο ότι είχα κάνει το σάλτο μορτάλε της ζωής μου. Ήμουν ερωτευμένη μαζί του και δεν ωφελούσε να το αρνούμαι. Το κενό μέσα μου από την απουσία του γέμισε με ένα αίσθημα ευφροσύνης και απελπισίας. Είναι μοναδικό το να είσαι τόσο πολύ ερωτευμένη, ίσως και για πρώτη φορά, αλλά και τόσο αβέβαιη για την εξέλιξη της σχέσης.

Δεν ξέρω τι σημαίνει η συμπεριφορά του. Ενδιαφέρεται; Έτσι δείχνει. Δεν το λέει, αλλά αυτός ίσως να είναι ο τρόπος του. Από την άλλη, μπορεί απλώς να είναι…εγωιστής. Μόλις κατάλαβε ότι δεν είμαι διαθέσιμη, αποφάσισε να με διεκδικήσει. Αλλά μπορεί να είναι τόσο ρηχός; Όσο καιρό είμαστε παντρεμένοι έχω δει ένα άλλο πρόσωπο, ένα πρόσωπο που μου αρέσει πολύ. Αυτό του τρυφερού συζύγου, του παθιασμένου εραστή, του χαρισματικού επιχειρηματία. Ήμουν χαμένη από χέρι. Νιώθω ότι οποιαδήποτε γυναίκα θα τον ερωτευόταν. Όσο για μένα…δεν ξέρω. Δεν ξέρω αν έχει όλα όσα θέλω ή αν όλα όσα έχει έμαθα να τα θέλω. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Κοιτάω το ρολόι μου και αναρωτιέμαι πότε θα έρθει και πώς. Τον έχω πάρει δέκα φορές αλλά δεν απαντάει. Ανησυχώ. Μήπως έπαθε κάτι; Έχουν περάσει τρεις ώρες.

Δεν έπρεπε να κλάψω. Ήταν πολύ άσχημο εκ μέρους μου. Ίσως κατάλαβε πώς νιώθω αλλά ελπίζω όχι. Δεν υπάρχει τίποτα πιο θλιβερό από μια γυναίκα που σε αγαπάει και εσύ δεν την θες. Κανείς δεν έλκεται από μια απελπισμένη. Γιατί κι εγώ αυτό είμαι. Μια γυναίκα που παρά τους όρκους στον εαυτό της, παρόλα τα ψέματα, είναι ερωτευμένη με έναν άντρα ορκισμένο εργένη.

Γελάω. Ορκισμένος εργένης παρόλο που είναι παντρεμένος. Γιατί έκλαψα; Γιατί να έρθει; Αν έμενα άλλες λίγες μέρες μόνη θα ηρεμούσα. Θα γυρνούσα για να πιάσω δουλειά, θα έλειπα ώρες από το σπίτι, θα τον απέφευγα. Αλλά δεν τα κατάφερα. Η φωνή του μου σπάει τα κόκαλα. Αυτός ο καινούργιος Ντέιβιντ, με το ήπιο χιούμορ και το τρυφερό φλερτ με κάνει να ανατριχιάζω. Και μου λείπει τόσο πολύ. Έχω να τον δω δύο βδομάδες.

Κάθομαι στον κήπο και ποτίζω τα λουλούδια αν και βρέχει από το πρωί. Είναι χαζό αλλά θέλω να έχω μια δικαιολογία για να είμαι έξω. Δεν ξέρω πώς να αντιδράσω όταν τον δω. Χειραψία; Φιλί; Αγκαλιά; Η μητέρα μου ανυπομονεί να τον δει. Δεν μπορούμε να φύγουμε αμέσως.

Γυρίζω τη βάνα και μαζεύω το λάστιχο όταν ακούω κόρνα. Γυρνάω προς τη σιδερένια πόρτα του σπιτιού μας. Το αστραφτερό αμάξι του είναι απέξω. Κρατώ το λάστιχο παγωμένη στη θέση μου. Εκείνος μου κορνάρει να του ανοίξω. Το βλέμμα μου συναντάει το δικό του. Βλέπω τη φιγούρα του. Πόσο όμορφος είναι…

Ακουμπάω το λάστιχο στη βάση και με το βλέμμα στα πόδια μου περπατάω σκυφτή προς την πόρτα. Ανοίγω από μέσα και εκείνος γκαζώνει στο εσωτερικό. Η βίαιη κίνηση μού θυμίζει τον τρόπο που μπήκε στην καρδιά μου. Με το έτσι θέλω. Αλλά θρονιάστηκε εκεί λες και γεννήθηκε για να είναι μέσα μου. Ανοίγει την πόρτα του αυτοκινήτου του με φόρα και ξεδιπλώνει το ατελείωτο κορμί του με μια γρήγορη κίνηση. Περπατάει προς το μέρος μου. Στέκεται μπροστά μου. Είναι τόσο απλό. Μπορώ να τεντώσω το χέρι μου και να τον αγγίξω. Το θέλω πολύ. Μπορώ ακόμα και να τεντωθώ και να τον φιλήσω. Θα του πω ότι κοιτάει η μαμά μου από το παράθυρο. Τη σιωπή τη σπάει πρώτος.
«Γιατί έκλαιγες;» με ρωτάει σχεδόν θυμωμένος. Είναι αξύριστος. Ποτέ δεν τον έχω δει έτσι. Φαίνεται πολύ κουρασμένος, τα μάτια του είναι κόκκινα.
«Εσύ γιατί δεν απαντάς το τηλέφωνό σου;» του λέω «Φοβήθηκα ότι μπορεί να έχεις τρακάρει».
«Ανησυχείς για μένα, Ελιζαμπέτα;» λέει και χαμογελάει με έναν τρόπο γλυκό και ειρωνικό ταυτόχρονα.
«Όχι για σένα. Για τη Ferrari» του λέω και σταυρώνω τα χέρια μου στο στήθος. Αναμετριόμαστε πάλι. Μου έλειψε όλο αυτό. Γιατί δε με αγγίζει όμως;

«Πάμε σπίτι μας;» μου λέει και η καρδιά μου σπάει σε μικρά μικρά κομματάκια.


11 σχόλια:

  1. Αχ! Ειναι γλυκας ο ατιμος :) <3 μπορω να πω οτι ειναι ο καλυτερο απο ολους τους χαρακτηρες σου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
    Αχ θέλω κι εγώ έναν τέτοιο άντρα........

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ναι αντε πηγαινετε σπιτι σας πουλακια μου <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ♥♥♥♥ ειναι τοσο τελειος. Αλλα πιο τελδια απο ολα εισαι εσυ συγγραφεαρα μου. Αααχχ!! Τι ταλεντο εχεις κοπελα μου,εισαο φανταστικη. Το κεφαλαιο ειναι ενα υπεροχο λογοτεχνικο κειμενο. Αρτια συνταξη και πλουσιο λεξιλογιο. Συγχαρητηρια!!!
    Καλλιοπη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλησπέρα.. Μπαίνω εδώ και καιρό και διαβάζω τις ιστορίες σου, έχεις μεγάλο ταλέντο και το ότι τις διαβάζουμε χωρίς κάποιο κόστος είναι εξίσου σημαντικό. Θα συμφωνήσω με την Ελίζα, ο συγκεκριμένος χαρακτήρας είναι πολύ καλός και ανύπαρκτος υποθέτω... Αλλά η φωτογραφία δεν με ενθουσίασε... Πού πήγε εκείνος ο ωραίος άντρας που είχαμε στην αρχή?? Καλό βράδυ :) xxx

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ισχυει οτι στην πραγματικοτητα ο ντειβιντ τα εχει με την sofia vergara??? Αρχιζω και ζηλευω......χιχι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Πωπω τέλειο!!!κοιταζα κάθε μια ώρα Αν εχει κεφάλαιο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Δεν εχει καινουριο σημερα?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Den tha anebei shmera kefalaio

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Δν θα ανέβει κεφάλαιο τελικά; :-(

    ΑπάντησηΔιαγραφή