Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 27 Μαΐου 2015

Κεφάλαιο 40-σου γράφω ένα γράμμα, όχι πως θέλω να σ'το δώσω...

Έπρεπε να φύγω. Η δουλειά, η ευκαιρία καλύτερα, ήταν πολύ σημαντική για να τη χάσω. Έχω δουλέψει σαν το σκυλί τόσα χρόνια για να αποδείξω σε όλους ότι δεν είμαι απλώς ένα προνομιούχο παιδί. Όταν ήμουν στο πανεπιστήμιο και οι φίλοι μου τα έπιναν σε κάποια παμπ, εγώ διάβαζα για να πάρω τους καλύτερους βαθμούς. Όταν οι άλλοι έκαναν διακοπές, εγώ δούλευα αμισθί σε εταιρείες για να ψηθώ στη δουλειά. Όταν οι συμφοιτητές μου ζητούσαν δουλειά από τον πατέρα μου, εγώ έλιωνα σε ξένους εργοδότες που έβγαζαν πάνω μου τον κάθε κομπλεξισμό τους για το όνομά μου. Δεν ξέρω τίποτα άλλο παρά μόνο να δουλεύω.

Αυτή εδώ η επιχείρηση, που την έστησα με κόπο και ιδρώτα, είναι το παιδί μου. Για αυτή τη δουλειά έχω κάνει κάθε θυσία που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος. Έχω ξεχάσει τι σημαίνει διασκέδαση, τι σημαίνει ανεμελιά Το μόνο που με νοιάζει είναι να προσθέτονται μηδενικά στον τραπεζικό μου λογαριασμό και αυτό όχι γιατί έχω πού να τα ξοδέψω αλλά γιατί με ενδιαφέρει να είμαι πετυχημένος. Είναι κουραστικό, το ξέρω. Ακόμα και εγώ δυσανασχετώ καμιά φορά. Είναι ανελέητο αυτό το κυνήγι της επιτυχίας. Πάντα υπάρχει κάτι που δεν έχω καταφέρει. Είμαι εμμονικός και εγώ ταλαιπωρούμαι πιο πολύ από τους γύρω μου που με βλέπουν να κυνηγάω την ουρά μου. Η μητέρα μου και ο πατέρας μου ανησυχούν. Η Ιλέιν με κοροϊδεύει που δεν μπορώ να ηρεμήσω. Η γιαγιά μου μου λέει ότι δεν έχω να αποδείξω τίποτα σε κανέναν. Αλλά πάντα κάτι λείπει. Το πρώτο εκατομμύριο, η Ferrari, το γιωτ, ένα σαλέ στις Άλπεις, ένα σπίτι στις Κυκλάδες. Πάντα πρέπει να αποκτήσω κάτι μεγαλύτερο.

Γι αυτό είμαι τώρα εδώ, σε αυτό το πολυτελέστατο ξενοδοχείο με τις 20 πισίνες που δεν είχα χρόνο να δω, με τα 30 εστιατόρια που δεν είχα όρεξη να επισκεφτώ. Θέλω να κλείσω μια συμφωνία με έναν εμίρη  για να μπορέσω να διευρύνω τις επιχειρήσεις μου και στη Μέση Ανατολή. Αλλά πρώτη φορά συνειδητοποιώ ότι η επικείμενη επιτυχία μου στον επαγγελματικό στίβο δε θα με γεμίσει όπως παλιά. Και αυτό γιατί την άφησα πίσω.

Δεν ήθελα να φύγω το πρωί που ξύπνησα και κοιμόταν δίπλα μου. Εκείνη την στιγμή όμως συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να φύγω πιο πολύ από ποτέ. Δεν την παντρεύτηκα για να με πάει πίσω. Την παντρεύτηκα για να εξυπηρετήσω τους σκοπούς μου. Τώρα έχουν μπερδευτεί λόγο τα πράγματα αλλά ο στόχος παραμένει ο ίδιος. Πρέπει να μην αποκλίνω από αυτόν. Η γυναίκα αυτή…μπορεί να με τρελάνει. Το βλέπω. Χωρίς να το προσπαθεί, είναι αυτά που λέει και αυτά που κάνει που με αναστατώνουν. Νιώθω αδύναμος μπροστά της, έρμαιο των ορμών μου, 22 χρονών ξανά και όχι 37. Όχι κύριος του εαυτού μου, αλλά υπηρέτης των αισθήσεων της.

Γι’ αυτό και σηκώθηκα από το κρεβάτι σαν κλέφτης και έφυγα χωρίς καν να την ξυπνήσω. Δε γύρισα να την κοιτάξω από φόβο μήπως λυγίσω. Δεν τη φίλησα καν. Ήξερα ότι αν ξυπνούσε θα έμενα μαζί της. Έχω κοιμηθεί με πολλές γυναίκες. Πιο πολλές από όσες θυμάμαι, πιο πολλές από όσες θα έπρεπε ίσως. Αλλά καμία δε με έκανε να νιώθω όπως αυτή. Η Ελιζαμπέτα είναι πάντα τόσο έτοιμη για μένα που με τρελαίνει. Είναι σαν να συντονίζεται το σώμα της με το δικό μου, σκέφτεται αυτό που θέλω και κάνει πράξη την επιθυμία της και τη δική μου χωρίς να σκέφτεται τι πρέπει και τι όχι. Είναι η τέλεια ερωμένη. Ντροπαλή και πρόστυχη, σέξι και σεμνή σε έναν τέλειο συνδυασμό.

Όσο για τη συγκατοίκηση μαζί της…δεν περίμενα ποτέ να νιώθω τόσο άνετα με μια γυναίκα μέσα στο σπίτι μου. Είναι όλα τέλεια. Ακόμα και όταν τσακωνόμαστε. Δεν ξέρω αν είναι λογικά αυτά που λέω, αυτά που σκέφτομαι και νιώθω, αλλά έτσι είναι τα πράγματα. Ο γάμος μου μαζί της ήταν το πιο όμορφο πράγμα που έχω κάνει.

Αυτή η σκέψη με έκανε να φύγω. Αυτή η σκέψη ήταν το καύσιμο που έβαλε φωτιά στην ηρεμία μου. Δεν ήμουν σε θέση να διαχειριστώ όλο αυτό και άδραξα την ευκαιρία να εξαφανιστώ. Μπορούσα να την πάρω μαζί μου, μπορούσα να γυρίσω σε λιγότερες μέρες. Αλλά δεν το έκανα.

Έχουν περάσει ώρες. Το ρολόι μου δείχνει έξι τα ξημερώματα, ημέρα Σάββατο. Έκανα τα πάντα για να φύγω την Παρασκευή το απόγευμα και να προλάβω τα γενέθλιά της. Δεν ξέρω γιατί βέβαια. Στο τηλέφωνο είναι απόμακρη και τυπική. Δε μου είπε αν κανόνισε κάτι σπίτι. Αλλά εγώ ήθελα να γυρίσω. Τελευταία στιγμή όμως προέκυψε μια συνάντηση και αναγκάστηκα να φύγω μεσάνυχτα Παρασκευής. Ουσιαστικά έχασα τα γενέθλιά της. Αλλά θα καταλάβει. Θα πάω σπίτι και θα την ξυπνήσω με ένα μικρό φιλί και ελπίζω να μου δώσει αυτό που θέλω.

Έφυγα για να ξεχάσω τη δύναμη που ασκεί πάνω μου και τελικά το μόνο που κατάφερα είναι να νιώσω πιο κοντά της. Και τρέχω. Ειλικρινά τρέχω. Η ηλίθια η πτήση είχε καθυστέρηση και ανυπομονώ να γυρίσω σπίτι. Το ξέρω ότι ήταν χθες τα γενέθλιά της και σκόπευα να της κάνω έκπληξη αλλά αφού άργησα τόσο πολύ σκέφτηκα να γυρίσω και να της πω χρόνια πολλά από κοντά μια και καλή. Το κοντέρ δείχνει τα 100 και έχω μερικά μίλια ακόμα μέχρι το σπίτι. Είμαι κάθαρμα που δεν την πήρα χθες αλλά σκόπευα να την αιφνιδιάσω. Ελπίζω να μη θύμωσε. Η Ελίζαμπεθ δεν είναι τέτοια. Θα με καταλάβει. Ξέρει πόσο σημαντική είναι η δουλειά. Είναι και αυτή αφοσιωμένη στην καριέρα της. Και σίγουρα έχει καταλάβει ότι η σχέση μας είναι λίγο…ιδιόρρυθμη.

Μπαίνω στο σπίτι κάπου πριν τις εφτά, και η κόπωσή μου είναι τόση που το μυαλό μου έχει θολώσει. Έχω κακό προαίσθημα ότι κάτι δεν πάει καλά. Ψάχνω τα δωμάτια τρέχοντας, φωνάζοντας το όνομά της απεγνωσμένος. Δεν απαντάει και δεν είναι πουθενά. Ψάχνω παντού. Στα έξι υπνοδωμάτια, στη βιβλιοθήκη, στην πισίνα. Χιλιάδες σκέψεις βασανίζουν το μυαλό μου. Δεν είναι σπίτι; Έφυγε; Με εγκατέλειψε; Έχει βρει άλλον;

Ένα λευκό χαρτί πάνω στο πάσο της κουζίνας τραβάει το βλέμμα μου. Συνειδητοποιώ ότι κρατάω ακόμα το σακ βουαγιάζ μου. Το πετάω με φόρα κάτω και διαβάζω τα όμορφα γράμματά της.

Σου έχω αφήσει λίγη τούρτα στο ψυγείο.
Θα λείψω στη μαμά μου μερικές μέρες.

Ελπίζω να είσαι καλά,
Ε.



10 σχόλια:

  1. Το καλυτερο κεφαλαιο της ιστοριας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλα εκανε και εφυγε... !!! Νευριασα μαζι του

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κοριτσαρα μου! Πολύ καλά έκανε κι έφυγε... να δει κι αυτός πως ένιωσε εκείνη! Ναι αγαπημένε μου Διαβολε νιώθεις διαφορετικά για αυτή, ερωτεύεσαι.... αγαπάς.... αλλά δεν μιλάς... Δεν έχουμε όλοι μαντικες ικανότητες μωρό μου!!!! ♥ υπέροχη αυτή η ιστορία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. καλα του εκανε και εφυγε του αξιζουν πολυ περισσοτερα ακου εκει φοβατε τι φοβατε; να νιωθεις ανθρωπος και οχι μια μηχανη που βγαζει χρηματα ?????? αμα λειψει κανενα μηνα απο κοντα του ισως παραδεχτει αυτα που νιωθει

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. εγω αυτο, εγω εκεινο....ελεος πια με τον ευατουλη τους οι αντρες. κατερινα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ξετρελαθηκα με την συνεχεια.Υπεροχη πλοκη.Αυτος αρχιζει και ξετυλίγεται και αργα η γρηγορα θα καταλαβει τι του συμβαινει και αυτή δεν μπορουσε να κανει καλυτερη κινηση από το να φυγει.Γραφεις υπεροχα.
    Να περιμενουμε και τις δικιες της σκεψεις?
    Μια αναγνωστρια από Κρητη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αχου μωρέ τον μαλακακο μας. Είναι ψυχουλακι τελικά. <3 <30

    ΑπάντησηΔιαγραφή