Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 21 Μαΐου 2015

κεφάλαιο 36-να τα μας...

Τα γενέθλιά μου είναι σε πέντε μέρες και το μόνο που σκέφτομαι είναι πώς να τα γιορτάσω. Έχω διάφορες επιλογές στο μυαλό μου. Να μείνω σπίτι και να μην κάνω τίποτα, να καλέσω κόσμο σπίτι, να βγω με φίλους για ποτό. Ο Ντέιβιντ; Άραγε ξέρει ότι έχω γενέθλια; Μήπως πρέπει να τον ρωτήσω αν πρέπει να γιορτάσουμε μαζί; Είναι λίγο άβολο όλο αυτό. Όλη η επικοινωνία μεταξύ μας είναι αμήχανη τον τελευταίο καιρό άλλωστε. Μετά το βράδυ που με είδε με το αραχνοΰφαντο νυχτικό, με αποφεύγει ακόμα πιο συστηματικά, μειώνοντας τις καθημερινές μας κουβέντες σε «καλημέρα» και «καληνύχτα». Θα τον έκανα να ντραπεί. Ωραία. Τώρα θα με θεωρεί ξετσίπωτη.
Ευτυχώς αύριο έχω μια συνέντευξη και έχει φτιάξει κάπως το κέφι μου. Είναι για μια καλή θέση σε μια αξιόλογη εταιρεία και νομίζω ότι έχω ελπίδες. Κοιτάω το ρολόι μου. Είναι εφτά το απόγευμα και δεν έχει γυρίσει ακόμα. Κατά τις οκτώ ακούω τα κλειδιά στην πόρτα και τρέχω κυριολεκτικά στον κάτω όροφο. Το σπίτι είναι τεράστιο και είναι αφόρητο να είσαι μόνος σου.
«Ντέιβιντ, μπορούμε να συζητήσουμε κάτι;» του λέω και εκείνος πετάει τον χαρτοφύλακα στον καναπέ. Φαίνεται εκνευρισμένος με κάτι.
«Ακόμα δεν ήρθα» λέει ξερά και κατευθύνεται στην κουζίνα. Πλένει τα χέρια του στα γρήγορα και ανοίγει τις κατσαρόλες. Σήμερα έχω φτιάξει πένες με μια λευκή σάλτσα που μου λένε ότι την πετυχαίνω πολύ.
«Δε χρειάζεται να μαγειρεύεις» λέει μηχανικά και κάθεται στο τραπέζι. Περιμένει να τον σερβίρω. Πολύ σουρεάλ.
«Κάθε απόγευμα λες το ίδιο και κάθε απόγευμα τρως δυο πιάτα από αυτό που δεν χρειάζεται να μαγειρέψω» λέω ειρωνικά. Δεν ασχολείται πολύ με το σχόλιό μου. Χαζεύει την εφημερίδα και τρώει με όρεξη.
«Έχω γενέθλια σε πέντε μέρες» λέω τελικά και πίνω λίγο κρασί από αυτό που σέρβιρα στα ποτήρια μας. Εγώ έχω φάει ήδη.
«Μάλιστα» λέει και νομίζω ότι δε με ακούει, αλλά ποτέ δεν ξέρεις.
«Σκεφτόμουν να βγω με φίλους ή να καλέσω κόσμο εδώ» αποτολμώ τελικά. Ακολουθεί σιωπή. Γυρίζει σελίδα. «Με άκουσες;» επιμένω. Δε με κοιτάει. Με εκνευρίζει τόσο πολύ όλο αυτό. Αρπάζω την εφημερίδα και την πετάω στο πάτωμα. Με κοιτάει βαριεστημένος.
«Τώρα είναι η ώρα που πετάς τα πιάτα στο πάτωμα και αρχίζεις να κλαις επειδή δε σου δίνω σημασία;» με ρωτάει ειρωνικά και σταυρώνει τα μπράτσα του. Ευτυχώς με κοιτάει.
«Γιατί συμπεριφέρεσαι σαν γουρούνι;» τον ρωτάω εκνευρισμένη.
«Εσύ γιατί συμπεριφέρεσαι σαν γυναικούλα;»
«Ντέιβιντ, είσαι ανυπόφορος. Το ξέρεις;» λέω τελικά, σχεδόν ψιθυρίζοντας. Θέλω να κλάψω. Ντρέπομαι γι’ αυτό αλλά θέλω να βάλω τα κλάματα. Πώς γίναμε έτσι; Πώς θα περάσουν δέκα μήνες και κάτι;
«Πάω να δουλέψω στη βιβλιοθήκη» μου λέει τελικά, δείχνοντας και στην πράξη πόσο με βαριέται. Σηκώνεται, βάζει το πιάτο του στο πλυντήριο πιάτων και εξαφανίζεται μέσα στο άδυτό του. Στη βιβλιοθήκη του δεν τολμώ ούτε να μπω. Όταν μπαίνει εκεί μέσα βγαίνει μετά από ώρες και πάει κατευθείαν για ύπνο. Ωραία, σκέφτομαι. Τον είδα μόνο πέντε λεπτά σήμερα.

Τελικά δεν απάντησε ποτέ για τα γενέθλιά μου. Άρα δεν έχει σκοπό να κάνουμε κάτι μαζί. Δεν ξέρω πώς μου έχει προκύψει αυτή η ιδέα, αλλά κάτι μέσα μου μου έλεγε ότι θα μου πρότεινε να κάνουμε κάτι μαζί. Πάω στο δωμάτιό μου και αφού μιλάω με τη μητέρα μου για λίγη ώρα στο σκάιπ, σκέφτομαι πώς να περάσω την ώρα μου. Το μόνο που μπορεί να με χαλάσει αυτή την ώρα είναι μια βουτιά στην εσωτερική πισίνα. Εκεί, είναι το δικό μου άδυτο. Δεν έρχεται κανείς και περνάω κάθε μέρα πάνω από μία ώρα κολυμπώντας δυναμικά για να μπορέσω να εκτονώνω την ένταση που με κάνει να νιώθω. Όταν έχει καλό καιρό μπορείς να πατήσεις μερικά κουμπιά και να ανοίξουν τα τζάμια, αλλά σήμερα φυσικά κάνει κρύο. Φοράω ένα μαύρο μαγιό και κατεβαίνω με το εσωτερικό ασανσέρ στον όροφο όπου είναι η πισίνα. Με περιμένει η σεζ λονγκ μου και το βιβλίο που άφησα χθες. Βάζω ένα ωραίο κομμάτι στο ηχοσύστημα, χαμηλώνω το φωτισμό στο χώρο και διαλέγω ένα έντονο φως για μέσα στην πισίνα. Αυτά είναι, σκέφτομαι. Η πολυτέλεια ίσως με βοηθήσει να ξεχάσω την απελπισία που με κάνει να νιώθω ο «άντρας» μου και η αδιαφορία του. Ξαφνικά νιώθω πολύ λυπημένη που με αγνοεί.

Το νερό δεν είναι πολύ ζεστό. Είναι αρκετά δροσερό ώστε να νιώσω την αναζωογόνηση στο σώμα και το μυαλό μου. Κολυμπάω χωρίς να σκέφτομαι, προσπαθώντας να συγκεντρωθώ στις αναπνοές μου. Μετράω σιωπηρά και αφήνω τα συναισθήματά μου να γλιστρήσουν από μέσα μου όπως το νερό που γλείφει το σώμα μου. Ελεύθερο, πεταλούδα, ύπτιο, και μετά από την αρχή. Η αναπνοή μου κόβεται, η κόπωση με κάνει να χάνω το μέτρημα, αλλά επιμένω. Είναι η τιμωρία που επιβάλλω στον εαυτό μου για να τον ξεχάσω. Να ξεχάσω την προδοσία. Την προδοσία του εαυτού μου. Την αδυναμία να αντισταθώ στη ζωώδη γοητεία του, στον μαγνητισμό του. Θεέ μου, είμαι τρελή, σκέφτομαι με κομμένη την ανάσα αλλά δε σταματάω. Πιέζω τον εαυτό μου στα άκρα. Δέκα γύροι, και έχω ακόμα άλλους είκοσι μέχρι να βγω με τρεμάμενα άκρα από την πισίνα και να συρθώ στο κρεβάτι. Μόνο έτσι μπορώ να κοιμηθώ, γνωρίζοντας ότι είναι κοντά μου. Τι είναι αυτό που νιώθω; Πώς είναι να μου αρέσει τόσο εμφανισιακά, να τρέμω από σεξουαλική ένταση όταν με πλησιάζει και ταυτόχρονα να τον αντιπαθώ τόσο πολύ; Γιατί θέλω να τον προκαλώ, γιατί φοράω σέξι εσώρουχα ενώ ξέρω ότι δε θα τα δει, γιατί κυκλοφορώ με διάφανα νυχτικά; Γιατί αποζητώ την προσοχή του, γιατί βάφομαι μέσα στο σπίτι, γιατί ζηλεύω, γιατί θέλω να του ορμήσω; Θεέ μου, κάνε να μη νιώθω τίποτα περισσότερο από αυτά που μπορεί να ανταποδώσει. Κάνε να μην χτυπήσει η καρδιά μου για εκείνον. Να μην γίνει η απελπισία πιο αφόρητη, πιο αβάσταχτη. Θεέ μου, σώσε με από την απόρριψή του, γιατί είναι πλέον ανώφελο να κρύβομαι και από τον ίδιο τον εαυτό μου.
Πρέπει να κλαίω. Δεν είμαι σίγουρη γιατί η ορμή της κίνησης πνίγει τα δάκρυά μου, αλλά η ψυχή μου είναι τόσο μπερδεμένη που τα δάκρυα δε με προβληματίζουν. Βγάζω το κεφάλι μου ελάχιστα, ίσα για να πάρω ανάσα και βουτάω ξανά, βγαίνοντας στην επιφάνεια λίγο πριν λιποθυμήσω, θυμίζοντας στον εαυτό μου πώς θα είναι αν αφεθώ. Αν αφεθώ στο κύμα που με πλημμυρίζει, αν αφεθώ στο άγνωστο. Αν τολμήσω να του δοθώ. Η πρόσκλησή είναι ανοιχτή, η πρόκληση το ίδιο. Αν θέλω, θα με πάρει. Αλλά θέλω; Θέλω έτσι; Θέλω να με θέλει. Σε αυτό είμαι ξεκάθαρη. Δεν ξέρω τίποτα περισσότερο. Αλλά θέλω να με θέλει. Γυναικείος εγωισμός; Πες το όπως θες. Θέλω να με θέλει και αυτός με κοιτάει λες και είμαι αδερφή του. Διάολε, τον μισώ γι’ αυτό. Τον μισώ γιατί είναι τόσο όμορφος, τόσο εντυπωσιακός, που δε μου δίνει περιθώριο επιλογής.
Στηρίζομαι στην άκρη της πισίνας βαριανασαίνοντας. Δε μου βγαίνουν οι γύροι. Είμαι κουρασμένη. Οι μύες μου πονάνε, το σώμα μου διαμαρτύρεται, η ψυχή μου πονάει. Βυθίζομαι κάθετα και η σιωπή μέσα στο νερό με ηρεμεί λιγάκι. Μόνο λιγάκι. Το μυαλό μου αδειάζει, αλλά ξαφνικά ένας ήχος ταράζει το περιβάλλον. Μια ορμή μέσα στην πισίνα, μια ενέργεια που κυλάει προς το μέρος μου. Αναδύομαι γρήγορα. Η πόρτα στην άλλη άκρη της πισίνας είναι ανοιχτή και ένας όγκος κολυμπάει με ταχύτητα προς το μέρος μου. Δεν το σκέφτομαι καν. Τον συναντώ κάπου στη μέση. Με αγκαλιάζει σφιχτά, πολύ σφιχτά, και με φιλάει.



19 σχόλια:

  1. Εντάξει, σ αγαπω! Ελπίζω να μην αρχίσει τα "ήταν μια στιγμή αδυναμίας" "δεν ξέρω τι μ έπιασε" κλπ κλπ κλπ!!!! Βέβαια να πω ότι άρχισα να τσιρίζω σαν τρελή με το φιλί! ! Χαχαχαχα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτό δεν το περίμενα!!!! Έμεινα άφωνη!!!!! Τέλειο το σημερινό!!!! Μπράβο συγγραφέα μας!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. οπα !!!! επιτελους !!!!! την εσκασε μεχρι να το κανει

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καποιος αδιαφορει πολυυ για το κοριτσι μας....:P ποιος περιμενει μεχρι αυριο συγγραφεα μας?!?!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κατι...δεν μου κολλάει σε αυτη την σκηνή.... Κατι αλλο παίζει.... Σιγουρακι....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαλλον ναι οπως και τοτε με την καθριν που ειχε ονειρευτει οτι ο οντι ξαπλωσε διπλα της. Ελπιζω ομως να ειναι αληθεια αυτη τη φορα

      Διαγραφή
    2. Κατι τετοιο φαντάζομαι κ εγώ... Ή να εχει μπει άλλος στην πισίνα και οχι ο Διαβολος

      Διαγραφή
  6. Επιτέλους χρυσέ μου!!... μας είχες σκάσει :p για να δούμε τι θα γίνει, γτ δεν είμαι και σίγουρη ότι θα τα φτιάξουν κι όλα μέλι γάλα.... κάτι περίεργο θα συμβεί....
    btw τέλειο κεφάλαιο!!! το περιμέναμε πως και πως!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Δεν ιελω να γινομαι σπαστικη αλλα αγαπηνενη μας συγγραφεα πλιζ ανεβασε καο την συνεχεια σημερα!! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Εμ,γεια σας!! Με λενε καλλιοπη και ειμαι καινουρια εδω. Καταρχας θα ηθελα να δωσω πολλα συγχαρητηρια στην συγγραφεα. Πραγματικα εχεις πολυ μεγαλο ταλεντο και μου αρεσει που το μοιραζεσαι μαζι μας και το εχεις ως χομπι. Ειμαι ενθουσιασμενη με ολες οσες ιστοριες εχω διαβασει. Η αγαπημενη μου ειναι αυτη στο νησι της φολεγανδρου με τονΌντι και την Κάθριν. Συνεχισε ετσι δυναμικα κουκλα μου!!εισαι υπεροχη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γειά σου! Κι εμένα το κανονικό μου όνομα είναι Καλλιόπη!! χεχε! Εμένα η αγαπημένη μου ειναι ο καθηγητής με τη φοιτήτρια! Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια! Φιλιάααααααα

      Διαγραφή
    2. Επιτελους μια συνονοματη. Εχω βαρεθει να με ρωτανε ολοι απο που βγενει το καλλιοπη. Χαχα ελεος!! Συμφωνω οτι αυτη με τον καθηγητη πιρς ηταν πολυ ξε,ωριστη αλλα εχω αδυναμια στον οντι!! <3 αντε πλησιαζει και η γιορτη μας!!

      Διαγραφή
  9. ree mpas kai ine ena oneiro tis elizampeta?lew egwww

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Se parakalo polu anevase ena kefaleaki akoma. Tha kano mpam apo tin agonia mou

    ΑπάντησηΔιαγραφή