Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 20 Μαΐου 2015

κεφάλαιο 35-ώπα να τα μας...

«Ωραία περάσαμε» φωνάζω από το δωμάτιό μου ανάλαφρα. Έχουμε τις πόρτες ανοιχτές και παρόλο που μας χωρίζει ένα δωμάτιο, ακουγόμαστε. Στην πραγματικότητα εγώ πέρασα απαίσια, αλλά το έπαιξα πολύ καλά, και σχεδόν έπεισα και τον εαυτό μου ότι είμαι πανευτυχής.
«Ναι, τέλεια» γρυλίζει και ακούω τον γδούπο των παπουτσιών του στο πάτωμα. «Οι γονείς μου δεν έχουν καμία διακριτικότητα. Καλά που δε μας έβαλαν να φιληθούμε μπροστά τους για να ευχαριστηθούν» τον ακούω να λέει. Γελάω. Είναι έξαλλος με τους δικούς του και δε φταίει. Μας έκαναν πολύ στενό μαρκάρισμα.
«Πολύ καλή η ιδέα σου με το δωμάτιο» του λέω. Λίγο πριν φύγουμε από το πατρικό του μου είπε να απομονωθούμε για λίγη ώρα στο δωμάτιό του ώστε να δώσουμε στίγμα ότι θέλουμε να μείνουμε μόνοι. Στην πραγματικότητα εκείνος κάθισε στο κρεβάτι κι εγώ κοιτούσα φωτογραφίες από την παιδική του ηλικία. Τόσος έρωτας. Όταν κατεβήκαμε όμως όλοι μας κοιτούσαν περίεργα. Σίγουρα πίστευαν ότι περάσαμε το χρόνο μας αγκαλιά. Ναι, σιγά. Αυτός με κοιτάει και βγάζει σπυριά.
«Και είμαι σίγουρη ότι τους πείσαμε» συμπληρώνω. Τον βλέπω να περνάει έξω από το δωμάτιό μου φορώντας μόνο το κάτω της πιτζάμας του. Κατεβαίνει κάτω.
«Πάω να πιω νερό. Θες κάτι;» με ρωτάει και του λέω πως όχι. Η εικόνα του στέρνου του, των σφικτών μυών του έχει μείνει καρφωμένη στο κεφάλι μου. Δεν κλείνω την πόρτα μήπως και τον ξαναδώ παρόλο που είμαι έτοιμη για το κρεβάτι.
«Ήσουν πολύ καλή απόψε» λέει περνώντας από μπροστά μου σαν σίφουνας. Κρίμα. Δεν πρόλαβα. Χώνεται ξανά στο δωμάτιό του. Μα τι κάνει εκεί μέσα και περιφέρεται;
«Τι εννοείς;» ρωτάω με ειλικρινή απορία.
«Εννοώ ότι είχες ντυθεί ωραία, ότι μιλούσες εύθυμα με όλους και ότι έδειχνες ευτυχισμένη» μου εξηγεί.
«Περνάω καλά με τους δικούς σου» απαντάω και βγάζω τη ρόμπα μου.
Ξαφνικά γυρνάω και τον βλέπω στην πόρτα του δωματίου μου, να κοιτάει το κοντό νυχτικό μου και τα γυμνά πόδια μου. Ρίχνω πάλι τη ρόμπα μου και προσπαθώ να ελέγξω τον παλμό μου. Ο τρόπος που με κοιτάει με κάνει να ανατριχιάζω. Όλο μου το κορμί είναι σε επιφυλακή.
«Αυτά…» δείχνει προς το σώμα μου «φοράς κάθε βράδυ;». Δείχνει σχεδόν θυμωμένος.
«Ξέρεις ότι έχω αδυναμία στα εσώρουχα και…όλα αυτά» λέω και δεν ξέρω που να βάλω τα χέρια μου. Τα δένω μπροστά από το στήθος μου. Μετά τα αφήνω στο πλάι. Ουφ!
«Χαίρομαι που επενδύεις τα χρήματά μου» λέει σκληρά αλλά το βλέμμα του δεν αφήνει το κορμί μου.
«Τα λεφτά είναι δικά μου. Δεδουλευμένα. Δεν ξοδεύω τα δικά σου» διευκρινίζω. «Και πες μου επιτέλους τι κάνεις στο δωμάτιό μου» τον προκαλώ ενώ θέλω να τον ρωτήσω γιατί με κοιτάει λες και θέλει να με φάει. Και φυσικά, γιατί στο καλό φόρεσε φανέλα.
«Ήθελα να σου δώσω το συμβόλαιο για το κτήμα. Υπέγραψα» μου λέει και μου δίνει το αντίγραφο που μας είχε δώσει ο δικηγόρος. Μα καλά, τώρα το θυμήθηκε;
«Σε ευχαριστώ. Θα του τα στείλω αύριο και μετά μπορούμε να πάμε να δούμε από κοντά αν θες το κτήμα και να συζητήσουμε πώς θα αξιοποιήσουμε την αμύθητη περιουσία» λέω εύθυμα. Αλλά αυτός δε γελάει. Κάθεται απέναντί μου ακίνητος και το μόνο που ακούγεται είναι οι δείχτες του ρολογιού μου. Του ρολογιού που μου χάρισε. Και δεν έχω βγάλει από τον καρπό μου.
«Το κτήμα είναι δικό σου και θα σου το παραχωρήσω μετά το διαζύγιο» λέει ξερά και η λέξη ηχεί σαν βροντή στο δωμάτιο. Σιωπή απλώνεται ξανά και συνεχίζουμε να κοιτιόμαστε.
«Είσαι πολύ όμορφη» μου λέει απλά μετά από μια φορτισμένη σιωπή. Τον κοιτάω και του χαμογελάω ντροπαλά.
«Δεν περίμενα να το ακούσω ποτέ από σένα» τον πειράζω, για να αποφορτίσω την ατμόσφαιρα. Αλλά τα λόγια του με έχουν στοιχειώσει. Είναι πολύ απλό αυτό που πρέπει να κάνω. Ένα βήμα μπροστά και…
«Ούτε εγώ περίμενα να το πω».
«Φαίνεσαι έκπληκτος»
«Είμαι».
«Δηλαδή πριν ήμουν άσχημη;»
«Ποτέ δεν ήσουν άσχημη, Ελιζαμπέτα».
«Τότε γιατί τώρα;» τον ρωτάω ελπίζοντας σε μια ειλικρινή απάντηση.
«Είσαι στο σπίτι μου, είσαι η γυναίκα μου!» υψώνει τον τόνο της φωνής του ελάχιστα. «Φοράς ένα διάφανο νυχτικό και κοιμάσαι κοντά μου, αλλά όχι δίπλα μου. Με ρωτάς γιατί τώρα;».
«Συγγνώμη αν σε προκάλεσα» λέω και γυρνάω την πλάτη μου προς το μέρος του. Δεν ξέρω τι να κάνω. Αν κάτσω το κρεβάτι ίσως το θεωρήσει πρόκληση. Και δεν το θέλω αυτό. Το θέλω;
Νιώθω το χέρι του στον ώμο μου και γυρνάω απότομα. Το πρόσωπό μου έρχεται αντιμέτωπο με το στέρνο του. Μυρίζω το άρωμά του. Αλλά δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει.
«Δεν ξέρω πώς να το θέσω…» λέει τελικά με βραχνή φωνή που σχεδόν τρέμει. Έχει άγχος; Το ζήσαμε κι αυτό. «Αλλά αν ποτέ θέλεις, να…ξέρεις» κομπιάζει «δεν έχεις παρά να μου το ζητήσεις». Του χαμογελάω ζεστά.
«Έχω διαβάσει το συμβόλαιο» του λέω εύθυμα.
«Απλώς σου το θυμίζω» μου λέει και απομακρύνεται.
«Θα κάνω λίγη προπόνηση πρώτα».
«Τι στο καλό σημαίνει αυτό;» ρωτάει άγρια και σταματάει λίγο πριν βγει από το δωμάτιο.
«Σημαίνει ότι πρέπει να κοιμηθώ με 20 άντρες για να αποκτήσω την κατάλληλη εμπειρία ώστε να μου αξίζει να κοιμηθώ με το φαινόμενο Ρεντ» λέω προσπαθώντας να κρύψω την πικρία μου. Την πικρία μου που νιώθω ανίκανη να τον ικανοποιήσω.

«Σε παρακαλώ μην κοιμηθείς με 20 άντρες» μου λέει επίπεδα και βγαίνει από το δωμάτιό μου με μεγάλες δρασκελιές. Το γέλιο μου τον συντροφεύει ως το δωμάτιό του. 

8 σχόλια:

  1. Έλα να αποκαλύπτονται σιγά σιγά τα συναισθήματα!... τέλειο κεφάλαιο! Και το κορίτσι μας, κυρία!.. στέκεται στο ύψος της! Αχ Διαβολακο μας, έτσι είναι ο έρωτας!....

    Υ. Γ: χρόνια πολλά στους Κωνσταντίνους/νες και στην Ελένη!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ελιζαμπετα-Διαβολος 1-1 ως τωρα! θα κραταω σκορ... ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Επιτελους της ανοιγη σιγα σιγα την καρδια του !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πραγματικα αυτο τους το βραδυ μακαρι να ειχε και συνεχεια!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Παιδια τι υπεροχο κεφαλαιο ελπιζω να συνεχισει ετσι . Μολις τελειωσα το μαθημα που εγραφα για εξετασεις και μπηκα για να διαβασω το κεφαλαιο εχω ποροθει . Μακαρι να τα φτιαξουνε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Επισης χρονια πολλα στους εορταζομενους

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Tha anebei shmera kainourio kefalaio

    ΑπάντησηΔιαγραφή