Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 15 Μαΐου 2015

κεφάλαιο 32-συννεφάκια...

Είμαι έξαλλη. Ειλικρινά είμαι έξαλλη. Έχω φύγει εδώ και ένα μήνα περίπου από τη δουλειά και είχα αρχίσει να στέλνω βιογραφικά και λίγο πριν. Μόνο δύο εταιρείες με έχουν καλέσει για συνέντευξη και όχι για τίποτα σοβαρό. Η πρώτη εταιρεία, η οποία είναι εκδοτικός κολοσσός, μου είπε ότι η αγγελία για την οποία έκανα αίτηση είναι πιο πολύ για κάποιον με εμπειρία στις εκδόσεις. Όταν ρώτησα για ποιο λόγο δεν το διευκρίνισαν στην αγγελία απλώς χαμογέλασαν. Η δεύτερη εταιρεία, μια πιο μικρή, μου πρότεινε να ξεκινήσω με τον βασικό μισθό ως άσκηση και μετά από έξι μήνες θα συζητούσαμε ΑΝ θα ανανεωνόταν το συμβόλαιο. Για το μισθό ούτε λόγος. Δεν το περίμενα ότι θα αναπολώ τις μέρες που δούλευα στον Ρεντ. Εκεί έξω είναι μια φρίκη. Αν δε βρίσκω εγώ δουλειά, που έχω και μια προϋπηρεσία, έχω ένα σωρό πτυχία και είμαι νέα και ακόμα ορεξάτη, δεν μπορώ να φανταστώ τι κάνουν οι υπόλοιποι. Και πώς αμείβονται. Αν αμείβονται.

Αυτά τα νεύρα έχουν ποτίσει το είναι μου μερικές βδομάδες τώρα. Έχω λεφτά στο λογαριασμό μου χάρη στις οικονομίες μου και στο ποσό που κατέθεσε ο Ρεντ συν τη μηναία αποζημίωσή μου. Αλλά δε θέλω να πειράξω τα λεφτά του. Νιώθω πραγματικά παροπλισμένη, νιώθω νωθρή και άχρηστη έτσι όπως κάθομαι όλη τη μέρα σπίτι και η μόνη μου ασχολία είναι να μαγειρεύω για τον άντρα που έχω αλλά δεν έχω. Και να έρχεται κιόλας και να μου λέει, κάθε μέρα με ευλαβική τυπικότητα, ότι δε χρειάζεται να μαγειρεύω και άλλα τέτοια, ότι έχουμε γυναίκα, και να μην μπερδεύω τους ρόλους μου. Ναι, λες και έχω κάτι καλύτερο να κάνω.

Αφού από τη βαρεμάρα πηγαίνω καμιά φορά στην εταιρεία για να τον βοηθήσω! Φαντάσου! Εγώ που μετρούσα τις μέρες ανάποδα μέχρι να φύγω από κει μέσα. Αυτός το έχει πάρει χαμπάρι ότι βαριέμαι σπίτι και θέλω να πηγαίνω, αλλά ευτυχώς ακόμα και αν με κοροϊδεύει από μέσα του τουλάχιστον δεν το δείχνει. Είναι σαν να μου λέει σιωπηρά «σου τα έλεγα εγώ ότι πολύ σου έπεφτε η δουλειά που σου έδινα». Αλλά είμαι σίγουρη, τελείως σίγουρη, ότι θα βρω κάτι καλό. Θέλω μια απαιτητική θέση ή τουλάχιστον μια θέση όπου να μπορώ να μάθω. Δε με ενδιαφέρει τόσο ο βιοπορισμός. Τουλάχιστον προς το παρόν. Μέχρι λοιπόν να βρω κάτι συνεχίζω να στέλνω βιογραφικά, αφήνοντας έξω το επώνυμο Ρεντ και κρατώντας το πατρικό μου. Ο Ρεντ πρότεινε να μου βρει αυτός δουλειά, αλλά δε θέλω ούτε να παρέμβει ο ίδιος, ούτε το όνομά του να μου ανοίξει πόρτες. Με την αξία μου. Μόνο έτσι θέλω και μόνο έτσι αξίζει. Και νομίζω ότι το καταλαβαίνει και το εκτιμάει. Όχι δηλαδή ότι με ενδιαφέρει αν το εκτιμάει.

Είναι Παρασκευή βράδυ και η τηλεόραση δεν έχει τίποτα. Η Ερικα πρέπει να κάνει υπερωρίες για να τελειώσει ένα πρότζεκτ για τη δουλειά της (η τυχερή!) και η Κάρι είναι καλεσμένη σε ένα γάμο, οπότε δεν μπορεί να βρεθούμε. Εκτός αν συνεχίζει να με αποφεύγει, πράγμα πολύ πιθανό. Το θέμα είναι ότι πάλι θα μείνω μέσα. Το σπίτι του Ρεντ είναι σωστός παράδεισος, αλλά αν είσαι όλη μέρα μόνη σου, ακόμα και ο παράδεισος φαντάζει έρημος…

Σκέφτομαι να τηλεφωνήσω σε μια παλιά μου συμφοιτήτρια να πάμε για ένα ποτό, αλλά στην πραγματικότητα τη βαριέμαι λιγάκι. Μιλάει μόνο για  τον εαυτό της και ποτέ δε σε ρωτάει αν είσαι καλά. Ανοίγω την τηλεόραση. Θα δω καμιά ταινία ή θα πω στην Ιλέιν να περάσει να κάνουμε λίγη παρέα. Έχει κι αυτή τις μαύρες της, γιατί ο πατέρας της δεν την αφήνει να ασχοληθεί με τη μόδα επαγγελματικά αν δε δουλέψει στον Μαξ για λίγο καιρό. Πφφφφ, προβλήματα που έχουν οι πλούσιοι.

Ο Ρεντ κυκλοφορεί μέσα στο σπίτι εδώ και μισή ώρα περίπου που γύρισε από το γραφείο σιγομουρμουρίζοντας ένα χαρούμενο σκοπό. Δεν έχω ιδέα τι κάνει και πώς είναι, γιατί δεν μου πολυμίλησε. Έφαγε στα γρήγορα το πιάτο που του είχα αφήσει στο πάσο (ένα φανταστικό ρολό κοτόπουλο με πατάτες για να είμαστε ακριβείς) και άρχισε να περιφέρεται και να ελέγχει κάτι στο σπίτι. Τις λάμπες; Τους διακόπτες; Δεν κατάλαβα. Μετά από μια σύντομη απουσία στο δωμάτιό του επέστρεψε συγκλονιστικά όμορφος. Το στόμα μου πρέπει να μισάνοιξε όταν τον είδα να κατεβαίνει τις σκάλες μέσα στο στενό μπλε τζιν του και το μαύρο πουκάμισο. Τα ρούχα του ήταν απλά, αλλά η εφαρμογή ήταν τόσο τέλεια που θα έλεγες ότι ο σχεδιαστής είχε στο νου του το κορμί του όταν τα έραβε.
«Πού θα πας;» τον ρωτάω, προσπαθώντας να πιάσω κουβέντα μαζί του. Τον τελευταίο καιρό δεν μιλάμε πολύ. Έχω κι εγώ τα νεύρα μου, έχει κι εκείνος πολλή δουλειά.
«Συγγνώμη;» με κοιτάει άγρια και ισιώνει τα πέτα του στον καθρέπτη του σαλονιού.
«Σε ρώτησα αν θα βγεις» επαναλαμβάνω χωρίς να συνειδητοποιώ τι δεν κατάλαβε.
«Δε γεννήθηκε η γυναίκα που θα με ρωτήσει πού πάω» λέει ξερά και βάζει το πορτοφόλι του στην τσέπη του. Κρατάει τα κλειδιά στο χέρι και είναι έτοιμος να φύγει. Αλλά εγώ νιώθω σαν να με έχει περιλούσει με παγωμένο νερό. Δεν καταλαβαίνω αυτή τη συμπεριφορά του. Αυτό που με εκνευρίζει όμως πιο πολύ είναι ότι θα βγει.
«Δεν σου κάνω έλεγχο» λέω ειρωνικά «απλώς κουβέντα κάνω».
«Οι κουβέντες που ξεκινάνε με ερωτηματικές αντωνυμίες με εκνευρίζουν πολύ» λέει και με κοιτάει. Είμαι ξαπλωμένη στον λευκό καναπέ του σε μια όχι και τόσο κολακευτική στάση, φορώντας ένα φανελάκι παλιό και μια βερμούδα. Σέξι…καθόλου.
«Νομίζω ότι το πού είναι επίρρημα» λέω τελικά.
«Συνεχίζεις να με εκνευρίζεις!» επιμένει εκείνος και χάνω τον έλεγχό μου.
«Και τι δε σε εκνευρίζει; Διαφώτισέ με» του λέω προκαλώντας τον με το βλέμμα αλλά δε φαίνεται να χαμπαριάζει. Πού θα πάει; Σίγουρα έχει ραντεβού. Άρχισε ήδη;
«Δε με εκνευρίζει να κάθεσαι στον καναπέ πιο κόσμια, με τα πόδια κάτω» λέει και χαμογελάει ξινά. «Δε με εκνευρίζει να μη γεμίζεις πατατάκια και ψίχουλα όλο το σπίτι» συνεχίζει και αρχίζω να ντρέπομαι «και δε με εκνευρίζει να απολαμβάνω το σπίτι μου και την ησυχία μου χωρίς τις τσιρίδες σου».
«Απλώς είμαι ζωηρός άνθρωπος» τον διορθώνω. Επειδή δηλαδή τραγουδάω λιγάκι παραπάνω; Τι να κάνω; Πένθος έχουμε;
«Ζωηρέ άνθρωπε, εγώ φεύγω. Θα τα πούμε κάποια άλλη στιγμή» λέει και κατευθύνεται στην πόρτα. Θέλω να τον ρωτήσω αν θα γυρίσει το βράδυ, η ερώτηση καίει τα σωθικά μου αλλά δε βρίσκει το δρόμο προς το στόμα μου.
«Καλά να περάσεις» λέω όσο πιο ήπια γίνεται.
«Αυτό είναι σίγουρο» μου λέει και μου χαμογελάει σατανικά κλείνοντας την πόρτα πίσω του.

12 σχόλια:

  1. Ααααα δεν είπαμε ετσι !!! Δεν παει ετσι καλε μου!! Αυτο το παιχνίδι το παίζουν δυο άτομα!! Ύψωσε το ανάστημα σου κοριτςι μου και ΚΑΝΤΟΝ να σκάσει απο την ζήλια του!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θελω η Ελιζαμπετα να βγει ραντεβου με καποιον νεοτερο απο τον διαβολο....ετσι για να δει οτι κι εκεινη μπορει να περναει "καλα"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ε όχι κύριε Ρέντ... λέτε να το έκανε όλο αυτό για να δει αν θα ζηλέψει η "σύζυγος";;; θα ήθελα και την πλευρά του για να δούμε τι σκέφτεται!! Γτ το ότι την έχει πατήσει είναι δεδομένο! Και ναι πρέπει να τον κάνει να ζηλέψει και μάλιστα πολύ !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ααα δεν μας τα λεει καλα ο διαβολος θα παρει αναποδες η μικρη κ δεν τον γλυτωνει τιποτα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μακαρι να βγει η ελιζαμπεθ με εναν μικροτερο ή επιτηδες με εναν μεγαλύτερο!! να ζηλέψει ο αλλος κ να τρελαθει!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος.Αχχχ κυριε Ρεντ θα μας τρελλάνεις

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Σε παρακαλω αγαπητη μας συγγραφεα . Συγγραφεα της καρδιας μας ανεβασε την κυριακη καινουργιο κεφαλαιο αν βρεις χρονο θελουμε να δουμε την συνεχεια ελααααααα pls<3:-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ston aguristo na paei o diavolos...min se noiazei koritsi mou tosoi wraioi uparxoun ekei eksw....bges eksw kai diaskedase na to kapsoume to magazi...pare kai enan kouklo gia parea kai meta tha epistrepseis spiti me ton kouklo kai kane ton diavolo na lussaksei apo tin zileia tou ....o m@l@k@s..... (sorry gia tin ekfrasi alla neuriasa twra).....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Twra pou to ksanaskeutomai pio psuxraima, metaniwnw pou ebrisa ton diavolako mas...krima mwre mporei na exei douleia o anthrwpos.....AAAA twra pou to thimithika sou exw protasi kai gia allon ellina parolo pou kai autos einai mikros se ilikia pisteuw oti tha enthousiasteis me ton 《Kwstantino Fratzi》....An sou aresei I idea mou tha xarw pollu pou petuxa to gousto sou.....♥♥♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. αχ μακαρι να μπει σημερα επομενο κεφαλαιο..εχω σκασει απο τη παρασκευη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή