Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 5 Μαΐου 2015

κεφάλαιο 26-ας αρχίσουν οι χοροί! Καλωσορίσατε, καινούργιες αναγνώστριες!!!

«Δεν είσαι με τα καλά σου μου φαίνεται» του λέω άγρια και κάνω να φύγω. Η αντίδρασή του όμως είναι ακαριαία. Το χέρι του στο μπράτσο μου με ακινητοποιεί. Του ρίχνω μια ματιά γεμάτη απέχθεια αλλά δεν κάνει πίσω.
«Πριν αρχίσεις τις τρέλες και το φεμινιστικό μανιφέστο, σκέψου λίγο τι διακυβεύεται» μου λέει. Το κάθαρμα ξέρει ότι τα χέρια μου είναι δεμένα, αλλά συνεχίζω να μην καταλαβαίνω πώς μπορεί να με βοηθήσει ένας γάμος μαζί του.
«Δεν είμαι προς πώληση» ψελλίζω.
«Δε θέλω να σε αγοράσω. Απλώς να σε νοικιάσω…» μου λέει ειρωνικά. Θέλω να τον σκοτώσω αλλά θα έχουμε μάρτυρες.
«Αυτά που λες δε βγάζουν νόημα».
«Αν καθόσουν λίγο να με ακούσεις, ίσως έβγαζαν» επιμένει. Μα το εννοεί; Προσπαθεί να με πείσει; Κάθομαι σε ένα παγκάκι και εκείνος κάθεται δίπλα μου. Μπλέκει τα δάχτυλά του νευρικά και με κοιτάει. Εγώ δε γυρίζω προς το μέρος του.
«Ξέρεις πόσο πολύ με πιέζουν οι δικοί μου» ξεκινάει δειλά. «Ξέρεις πόσο σημαντική είναι για μένα η γιαγιά μου και πόσο θέλω να την κάνω ευτυχισμένη λίγο πριν φύγει» κόβεται η πρότασή του. Είναι φορτισμένος, αλλά δεν έχω όρεξη να ασχοληθώ. Ένα βαρύ συναίσθημα με έχει πλημμυρίσει. Νιώθω ότι ξέρω πού στο διάολο το πάει. Και αυτός ο ήλιος από πάνω μου, καυτός και λαμπερός σαν να είναι καλοκαιρινή μέρα, είναι σαν να με κοροϊδεύει. «Δεν έχει πολύ χρόνο ζωής. Ο γιατρός μάς είπε ότι είναι θέμα λίγων μηνών».
«Ε τότε πήγαινε κοντά της» τον παροτρύνω. «Γιατί κάθεσαι εδώ;»
«Αν με παντρευτείς» αγνοεί το πικρόχολο σχόλιό μου «θα σου δώσω 100.000 δολάρια για την επέμβαση της μητέρας σου καθώς και όποιο ποσό συμφωνήσουμε ως μηνιαία αποζημίωση».
«Ούτε νεκρή».
«Θα συντάξουμε ένα λεπτομερές προγαμιαίο σύμφωνο και η σχέση μας δε θα ξεφεύγει καθόλου από τα όρια, σε διαβεβαιώνω» λέει. Το έχει σκεφτεί πολύ καλά όλο αυτό.
«Είσαι τρελός, Ντέιβιντ. Πίστευες ότι θα πω ναι; Γιατί δεν το ζητάς από κάποια από τις αμέτρητες παλλακίδες σου;»
«Γιατί θα έχουν ρομαντικές αυταπάτες, γιατί με σένα ξέρω τι να περιμένω, γιατί με έχεις ανάγκη όσο κι εγώ» με βομβαρδίζει με τέλειες απαντήσεις. Κάτι δε μου κολλάει όμως.
«Δε θέλω να φορτωθώ μια τέτοια ευθύνη» λέω σχεδόν μονολογώντας. «Είμαι μικρή και….
«Και θα παραμείνεις μικρή ακόμα και μετά από 12 μήνες που θα λήξει το συμβόλαιό μας» λέει. Έχει δίκιο σε αυτό.
«Και θα πεις ψέματα σε τόσο κόσμο; Το αντέχεις; Αλλά τι λέω;» καγχάζω. «Εσύ δεν έχεις συναισθήματα».
«Δεν παντρεύονται όλοι οι άνθρωποι από τρελό έρωτα» λέει ήρεμα.
«Δε βλέπω άλλο λόγο να παντρευτείς» παραδέχομαι τον ρομαντισμό μου και νιώθω το βλέμμα του να καρφώνεται πάνω μου. Τον αιφνιδίασα.
«Νόμιζα ότι έχεις φιλοδοξίες, ότι θες να κάνεις κάτι. Με τα λεφτά που θα σου δώσω, θα σώσεις τη μητέρα σου, θα ζεις μέσα στη χλιδή για 12 μήνες και θα σου δώσω αρκετά χρήματα ώστε να έχεις χρόνο και άνεση να βρεις ό,τι δουλειά θες. Άσε που το όνομά μου από μόνο του θα σου ανοίξει κάθε πόρτα!».
«Η φιλοδοξία μου είναι να πετύχω επειδή είμαι ικανή. Όχι επειδή με λένε Ρεντ, και μάλιστα χωρίς…να είμαι».
«Μα θα είσαι καθόλα γυναίκα μου» διαμαρτύρεται. Τον κοιτάω με απορία και τρόμο.
«Εκτός από αυτό που σκέφτεσαι» γελάει ξαφνικά. «Θα το εντάξουμε στους όρους του συμβολαίου. Αν φυσικά αλλάξεις γνώμη…» αφήνει τη φράση μετέωρη. Κάνω μια γκριμάτσα αηδίας αλλά νιώθω πεταλούδες στο στομάχι στην ιδέα μόνο.
«Ξέρεις κάτι; Χάνουμε χρόνο συζητώντας παράλογα σενάρια» λέω θυμωμένη και σηκώνομαι. Δεν φεύγω όμως. Στέκομαι μπροστά του με τα χέρια στη μέση. Με κοιτάει διερευνητικά, λες και δε με έχει ξαναδεί. Μηχανικά το χέρι μου τακτοποιεί τα μαλλιά μου. Είμαι αναμαλλιασμένη; Δεν έχω βαφτεί κιόλας. Μα…τι σκέφτομαι;
«Είσαι σε φρικτή κατάσταση και η επιλογή που σου δίνω είναι αξιοπρεπής. Αν δεν δεχτείς, θα αναγκαστείς να κάνεις πράγματα χειρότερα και με ανθρώπους που δεν διατίθενται να συντάξουν συμβόλαιο».
«Είμαι μια χαρά και δε σε έχω ανάγκη. Και αν θες να ξέρεις, πάντα σε αντιπαθούσα, αλλά ο τρόπος που εκμεταλλεύεσαι κάτι τόσο επώδυνο για μένα για να καταφέρεις το σκοπό σου με κάνει να σε μισώ» του λέω με πάθος. Με κοιτάει αδιάφορα, λες και κάποιος ρούφηξε την ψυχή από το βλέμμα του. «Και δε θα δεχτώ ποτέ την πρότασή σου, γιατί το θεωρώ πολύ προσβλητικό να γίνω γυναίκα σου ενώ δεν θέλω ούτε να σε βλέπω».
«Τόσες μέρες νόμιζα ότι είχες κάπως ηρεμήσει» λέει μετά από μια παρατεταμένη σιωπή. Είναι σαφές ότι εννοεί ότι θα έπρεπε να εκτιμήσω τον τρόπο που τις τελευταίες μέρες φροντίζει για όλα και είναι στο πλευρό μου.
«Τώρα συνειδητοποιώ ότι τα έκανες όλα με απώτερο σκοπό» επιτίθεμαι εκνευρισμένη.

«Αυτό δεν ισχύει, αλλά δεν μπορώ να σε πείσω κιόλας» λέει τελικά και σηκώνεται κι εκείνος. Μου κρύβει τον ήλιο και το δέρμα μου τον ευγνωμονεί. Η καρδιά μου όμως έχει δεχτεί βαρύ χτύπημα. «Ο χρόνος μετράει εναντίον σου. Η πρότασή μου ισχύει. Είσαι προτεραιότητα αλλά δε θα δυσκολευτώ να βρω αντικαταστάτρια» ολοκληρώνει με σφιγμένα τα χείλη και χάνεται πίσω από τις γυάλινες πόρτες. Ακούω μερικές νοσοκόμες να αναστενάζουν με νόημα. Δεν ξέρετε, σκέφτομαι, πόσο μεγάλο κάθαρμα είναι.

5 σχόλια:

  1. Ε καλα εννοειται οτι θα ελεγε οχι! Πρεπει να το σκεφτει πιο καλα.
    Αν δεν θελει τον παιρνουμε εμεις νο προμπλεμ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Με τέτοια δεδομένα καλα έκανε κ του ειπες οχι !!!!!!! Υπάρχει αξιοπρέπεια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εγωω σας το ΠΑ ότι έχει να κανει με τη Γιάγια... Μεγαλο κάθαρμα..αλλά ωραίο κάθαρμα!στο τέλος θα τη ρίξει...Βενετία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Υπέροχη ανατροπή οπως παντα συγγραφέα της καρδιάς μας....
    Μπορω να ζητήσω μια χάρη σαν καινούργια φαν σου,αλλα πολυ φανατικη,σε βεβαιώνω....
    Θα μας βάλεις και άλλες φωτο των πρωταγωνιστών;)))))pleaseee.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή