Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 4 Μαΐου 2015

κεφάλαιο 25-βόμβα μεγατόνων

Η μητέρα μου κάνει ό,τι μπορεί για να νιώσει ευπρόσδεκτος. Και όχι μόνο. Μόνο την ευχή της που δε μας έδωσε. Σχεδόν ξύπνησε από το κώμα όταν εκείνος την χάιδεψε λιγάκι το χέρι και άρχισε να της μιλάει λες και ήταν κολλητοί. Εκείνη ψέλλισε ένα «παιδί μου» και του χαμογέλασε. Σιγά σιγά άρχισε να γελάει με τα αστεία του, ενώ σε μένα με δυσκολία της έβγαινε φωνή. Οκέι, το καταλάβαμε, μαμά. Έχεις αδυναμία στον Ντέιβιντ. Είσαι κι εσύ άλλο ένα θύμα της γοητείας του. Της αφόρητης γοητείας του σημειωτέον. Αυτής της γοητείας που με κάνει να ασφυκτιώ τρεις μέρες που μοιραζόμαστε το ίδιο σπίτι. Το πατρικό μου. Που ξαφνικά δείχνει πολύ πολύ πολύ μικρό.
«Δε θέλω να ανησυχείς» λέει η μητέρα μου και συνειδητοποιώ ότι επιτέλους μιλάει σε μένα. «Ο Ντέιβιντ μπορεί να μας βοηθήσει. Γιατί να πιέζεσαι;» με ρωτάει και το βλέμμα μου καρφώνεται στο αφεντικό μου. Πέντε λεπτά. Πέντε λεπτά έλειψα για να ρωτήσω κάτι τον γιατρό και πρόλαβε να της τάξει λαγούς με πετραχήλια; Θέλει σκότωμα.
«Ο Ντέιβιντ, μαμά» λέω αργά και με νόημα, ελπίζω τουλάχιστον, «δεν έχει κανένα λόγο να βοηθήσει».
«Μα είναι οικογενειακός φίλος. Και μου είπε ότι έχει βρει μια φόρμουλα να σου δώσει τα λεφτά και να τα βρείτε εσείς μετά» λέει και χαμογελάει. Είναι δυνατόν να θέλω να σκοτώσω τη μητέρα μου ενώ παλεύει έτσι κι αλλιώς για τη ζωή της;
«Ντέιβιντ, μπορούμε να πάμε λίγο έξω;» ρωτάω νευρικά. Κοιτάω φευγαλέα τη μητέρα μου. Χαμογελάει αθώα. Σίγουρα της έχουν μπει ρομαντικές ιδέες. Την ξέρω. Μου είχε πετάξει και παλιά κάτι σχετικό. Αυτό που με πειράζει είναι ότι δεν την ενδιαφέρει η ανάγκη μου για ανεξαρτησία. Τόσο αυτή όσο και ο πατέρας μου με μεγάλωσαν με πολλή αγάπη, αλλά ποτέ δεν μοιράστηκαν την δίψα μου για επιτυχία, τα όνειρά μου για καριέρα, τη φιλοδοξία μου. Πάντα πίστευαν ότι πρέπει να παντρευτώ μικρή, να «τακτοποιηθώ» με ένα καλό παιδί. Σαν τον Ντέιβιντ. Πού να ήξεραν ότι το ευυπόληπτο αφεντικό μου είναι η σίγουρη οδός για τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα.
«Φυσικά» απαντάει εκείνος ευγενικά. Έτσι είναι τόσες μέρες. Ήρεμος και γλυκός. Μένει σπίτι μου και η συγκατοίκηση μαζί του είναι πολύ ευχάριστη, πρέπει να παραδεχτώ. Προσπαθεί να με ηρεμεί, μαγειρεύει και μιλάει με τους γιατρούς. Κανονίζει τα πάντα και στέκεται δίπλα μου. Χαμογελάει συνεχώς και μοιράζει ευγένειες και αβρότητες. Με έχει λίγο μπερδέψει όλο αυτό, αλλά στη φάση που είμαι, δεν έχω χρόνο να διαχειριστώ τον δρα Τζέκιλ.

Απομακρυνόμαστε από το δωμάτιο χωρίς να μιλάμε και απομονωνόμαστε σε μια γωνία στον κήπο, μακριά από τους γιατρούς και τις νοσοκόμες που κάνουν διάλλειμα για τσιγάρο.
«Δεν καταλαβαίνω τι κάνεις και γιατί, αλλά πρέπει να σταματήσει αμέσως όλο αυτό» του λέω. Με κοιτάει με απορία και αναγκάζομαι να διευκρινίσω. «Με έφερες ως εδώ και το εκτιμώ απίστευτα. Αλλά γιατί έχεις μείνει τόσες μέρες; Εσύ πήγες και αγόρασες ρούχα. Τι σκοπό έχεις πια; Το γραφείο; Ποιος προσέχει το γραφείο;»
«Λυπάμαι αν έχω γίνει φορτικός, αλλά νόμιζα ότι βοηθάω» λέει ήρεμα. Μου περνάει από το μυαλό ότι μπορεί να τον έθιξα αλλά ξέρω από πρώτο χέρι πόσο χοντρόπετσο γουρούνι είναι.
«Βοήθησες ήδη. Δε χρειάζεται να μείνεις άλλο. Εγώ θα πρέπει να βρω άκρη με την τράπεζα και…»
«Ποια άκρη να βρεις, ξεροκέφαλη γυναίκα; Μπροστά δεν ήμουν; Σε τρεις τράπεζες πήγαμε και καμία δε δέχεται να σου δώσει δάνειο με υποθήκη το σπίτι σου».
«Δεν είχα ιδέα ότι είχε κάνει και ο αδερφός μου το ίδιο» παραδέχομαι. Η αλήθεια είναι ότι αυτή η εξέλιξη μού έδεσε τα χέρια. Ο αδερφός μου είχε χρειαστεί δάνειο και είχε βάλει τη μητέρα μου να υπογράψει ως εγγυήτρια με υποθήκη το πατρικό μας. Τώρα, έχοντας καθυστερήσει μια-δυο δόσεις, η τράπεζα δεν μας επιτρέπει να βάλουμε δεύτερη υποθήκη, και φυσικά δεν μπορούμε να το πουλήσουμε.
«Θα βρω άλλη λύση, μη νοιάζεσαι» λέω και ένας κόμπος θρονιάζεται στο λαιμό μου. Ντρέπομαι τόσο πολύ που παραδέχομαι την ήττα μου. Έπρεπε ένα είμαι σε θέση να τα καταφέρω και όχι να περιμένω να με βοηθήσει ο ένας και ο άλλος.
«Γιατί σου είναι τόσο δύσκολο να δεχτείς βοήθεια από μένα; Η κατάσταση είναι κρίσιμη. Το ξέρεις ότι χάνουμε πολύτιμο χρόνο. Μεσολάβησα ώστε να καταφέρουμε να έρθει εδώ ο δρ Κούπερ και να μη χρειαστεί αεροδιακομιδή. Αλλά πρέπει η επέμβαση να γίνει άμεσα. Μπορώ να σου δώσω το ποσό που χρειάζεσαι».
«Και μετά θα με έχεις στο χέρι!» φωνάζω απότομα, ανίκανη να ελέγξω την οργή μου.
«Δε θέλω να σε έχω στο χέρι! Θέλω να βοηθήσω μια οικογενειακή φίλη» διευκρινίζει. Προσπαθώ να αγνοήσω το αίσθημα δυσφορίας που μου προκαλεί αυτός ο τίτλος.
«Τι είπες στη μητέρα μου» απαιτώ να μάθω. Πρέπει να ανοίξουμε τα χαρτιά μας.
«Δεν της είπα πολλά. Μόνο ότι έχω βρει έναν τρόπο να σου δώσω τα χρήματα χωρίς να σε θίξω».
«Και ποιος είναι αυτός; Αν μου δώσεις 100.000 δολάρια δε θα είμαι αυτόματα υπόχρεη; Δε θα μπορείς να με κάνεις ό,τι θες;»
«Όχι αν έχουμε κάνει ένα καλό συμβόλαιο πριν. Όχι αν είμαστε ξεκάθαροι σχετικά με τους όρους της συνεργασίας μας» μου λέει με πάθος. Καταπίνω ξερά. Δεν έχω ιδέα τι λέει αλλά φαίνεται να το έχει σκεφτεί καλά. Η αυτοπεποίθηση που δείχνει με συνεπαίρνει σχεδόν.
«Δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται αυτό. Τι σόι συμφωνία θα κάνουμε; Τι υπηρεσίες μπορώ να σου προσφέρω» του λέω και προφέρω τη λέξω «υπηρεσίες» άγρια «που να αξίζουν 100.000 δολάρια;» τον ρωτάω και σμίγω τα φρύδια μου. Ξέρω ότι δεν του αρέσω, αλλά ξέρω ότι πρόσφατα είχαμε μια…παράξενη επαφή. Μια επαφή που δεν είχα χρόνο να αποκρυπτογραφήσω, αλλά ίσως μπέρδεψε κι εκείνον όσο εμένα. Αλλά φτάνει όλο αυτό για να μου προτείνει να γίνω η μετρέσα του; Και μάλιστα τόσο καλοπληρωμένη, όταν εκείνος έχει όποια γυναίκα θέλει και τζάμπα;
«Ελιζαμπέτα, μη βγάζεις νύχια» λέει εκείνος ήρεμα. «Εγώ απλώς σκέφτηκα έναν τρόπο να πάρεις κι εσύ τα λεφτά που χρειάζεσαι και να βρω κι εγώ για ένα χρόνο την ηρεμία μου» με αιφνιδιάζει. Τι λέει;
«Τι τρόπο;» ρωτάω με κομμένη την ανάσα. Το βλέμμα του μου καίει το δέρμα και φτάνει μέχρι την ψυχή μου.

«Να με παντρευτείς».

14 σχόλια:

  1. Αι αι αι. Σιγά μην δεχθεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΝΑΙ!!! ΝΑΙ !!!ΝΑΙ!!! I do I do I do!!! Αν και ειναι βεβαιο οτι θα αρνηθεί ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΠΕΙ ΝΑΙ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αμααααααν.... φοβερή ανατροπή! Προφανώς και δεν το περιμέναμε αυτό.... μμμμ τώρα η Ελιζαμπέτα έχει να σκεφτεί όχι μόνο τον εαυτό της αλλά και τη μητέρα της... πωωω τρελή πώρωση η ιστορία σου... ανυπομονώ για το επόμενο...........

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλά μας μπερδεψες για τα καλά... Τι "βόμβα" ηταν αυτή??? Εγώ λέω οτι θα δεχθεί... Δεν ξέρω όμως τι την περιμένει...!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Χαχαχαχαχαχαχα χαχαχχχαχααχαχαχα
    χαχαχαχχαχχχαχαχαχ χαχαχαχαχσχχχα
    χχααχαχχαχαχα (Υστερικο-νευρικο γελιο)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. :o μιλαμε για τεραστια ανατροπη εδω :o πως του ηρθε αυτο? τι θα του πει ? ελπιζω ναι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Χριστε και κυριε. Εννοειται θα πει οχι, δεν υπαρχει περιπτωση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Σοβαρα τωρα;!!! Αυτη θα πει οχι, αλλα δεν εχει αλλη επιλογη. Πες ναι πεσ ναι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. δεν νομιζω οτι η προταση σχετίζεται με οτι την αγαπάει..Μάλλον η γιαγιά του δεν είναι πολύ καλά στην υγεία της και θέλει να της δώσει τη χαρά να τον δει γαμπρό πριν πεθάνει. Πιστεύω οτι θα δεχτει μετά από αρκετά επιχειρήματα!
    Υ.Γ. έχω λατρέψει τις ιστορίες σου..μέσα σε 3 βδομάδες τις διάβασα όλες..παρακολουθώ αρκετό καιρό το σαιτ και πραγματικά θεωρό υπέροχο αυτό που κάνεις..Βενετία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ok twra me esteiles eisai uperoxi...grafw kai egw istories alla mono oi files mou tis diabazoun ....
    Perimenw tin sunexeia. ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Σοβαρα τώρα???χαχαχα για να δουμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Αλήθεια τώρα; Τι λέει ρε ο τυπος; Πλάκα έχει. Χαχαχαχαχαχαχα <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή