Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 7 Απριλίου 2015

Κεφάλαιο 9-αραμπιάτα


«Πεινάω» λέω μακρόσυρτα και χαϊδεύω την κοιλιά μου. Κοιτάω το ρολόι του λάπτοπ μου. Είναι οκτώ και συνήθως εγώ στις οκτώ τρώω κάτι για βράδυ. Αλλά το αφεντικό μου δείχνει πολύ απορροφημένο. «Πάω να παραγγείλω κάτι» του λέω και κατευθύνομαι στο τηλέφωνο του δωματίου για να μιλήσω με το λόμπι. Το ξενοδοχείο έχει κουζίνα και σίγουρα μπορούν να μας σερβίρουν στο δωμάτιο.
«Όχι ακόμα» λέει εκείνος χωρίς να σηκώνει τα μάτια του από την οθόνη. «Κρατήσου».
«Όταν πεινάω δεν μπορώ να συγκεντρωθώ» γκρινιάζω αλλά κάθομαι απέναντί του και συνεχίζω να επεξεργάζομαι τις φωτογραφίες που τραβήξαμε, διαγράφοντας κάποιες και περνώντας ένα ελαφρύ φίλτρο σε αυτές που τελικά θα στείλουμε στον πελάτη.

Κοιτώ φευγαλέα τον Διάβολο. Δείχνει πιο ήρεμος σε σχέση με πριν. Τελικά μου άνοιξε όταν του χτύπησα την πόρτα, και παρόλο που έδειχνε εκνευρισμένος, ξεκινήσαμε να δουλεύουμε μαζί και μετά από δύο ώρες, μου απηύθυνε και τον λόγο! Μεγάλη μου τιμή. Με ρώτησε αν μπορώ να του δώσω την κάρτα μνήμης!

«Τελειώνω τις αλλαγές στο powerpoint και ρίχνεις μια ματιά μετά» λέει και τρίβει τα μάτια του. Γνέφω θετικά παρόλο που ξέρω ότι δε θα δει το νεύμα μου. Δεν με κοιτάει καν.
«Κι εγώ έφτιαξα ένα πορτφόλιο με τις φωτογραφίες και συνέταξα μια μικρή έκθεση. Σου τα στέλνω» του λέω και σηκώνομαι ξανά. Έχω κουραστεί. Με όλο αυτή τη συναισθηματική φόρτιση σήμερα και την σωματική κόπωση στο νησί, έφτασα στα όριά μου.
«Φοράς γυαλιά;» τον ρωτάω όταν τον βλέπω να ανοίξει μια θήκη και να βγάζει έναν κοκάλινο σκελετό από μέσα. Γελάω με όλη μου την ψυχή. Πώς μου είχε διαφύγει; Το γέλιο μού κόβεται όταν τα στερεώνει στη μύτη του. Θεέ μου, αυτή είναι η υπερδύναμή του μάλλον. Ο,τι και να κάνει απλώς προσθέτει στην γοητεία του.
«Έχω πρεσβυωπία» απαντάει ξερά χωρίς να με κοιτάει και ξεκαρδίζομαι ξανά. Δε δείχνει θιγμένος.
«Είμαι γεροντάκι» επιμένει στον ξερό τόνο του και εγώ συνεχίζω να γελάω.
«Δεν είσαι λίγο μικρός για πρεσβυωπία;» επιμένω.
«Όχι και πολύ» λέει και τελικά με κοιτάει. Του πάνε τα γυαλιά. Ω ναι, πόσο του πάνε… «Εσύ επαναλαμβάνεις συνεχώς πόσο μεγάλος είμαι».
«Σταμάτα πια να με κάνεις να νιώθω άσχημα!» αντιδρώ. Αντί να κάνει λίγη πλάκα και να δώσει τόπο στην οργή συνεχίζει να με τσιγκλάει. «Εσύ μου έχεις πει τόσα…».
«Δίκιο θα έχεις, Ελιζαμπέτα» λέει και χαμογελάει ξινά. Δεν το εννοεί. Συνεχίζει να δουλεύει.
«Αύριο θα κρατήσω πρακτικά;» τον ρωτάω. Μου νεύει θετικά.
«Και τι ώρα πρέπει να ξυπνήσουμε;»
«Οκτώ έχουμε ραντεβού με τον δικηγόρο. Δυστυχώς έχει μια υποχρέωση και πρέπει να φύγει στις δέκα. Οπότε πρέπει να είμαστε στις οκτώ εκεί για να έχουμε χρόνο να τα πούμε».
«Κρίμα…» λέω και το εννοώ.
«Γιατί;» ρωτάει εκείνος.
«Απλώς είμαι λίγο κουρασμένη και ήλπιζα να ξεκουραστώ καλά απόψε».
«Αν πέσεις νωρίς για ύπνο θα είσαι μια χαρά. Μήπως θες να βγεις πάλι;» ρωτάει αλλά δε διακρίνω ειρωνεία στη φωνή του.
«Όχι, όχι, εντάξει. Θα ξαναδώ τη φίλη μου στην ορκωμοσία».
«Ποια ορκωμοσία» ρωτάει με περιέργεια. Με κοιτάει τώρα.
«Του μεταπτυχιακού. Αυτού που σας χρωστάω και χωρίς εσάς δε θα μπορούσα να ολοκληρώσω» λέω χαμογελαστή επαναλαμβάνοντας τα λόγια του.
«Πότε είναι;» ρωτάει.
«Στις 25 Ιανουαρίου» απαντάω.
«Έχεις πάρει άδεια;»
«Θα έχει λήξει η συνεργασία μας μέχρι τότε» χαμογελάω. Δεν απαντάει.
«Να φροντίσεις να μου βρεις αντικαταστάτρια. Και να είναι λίγο πιο…συνεργάσιμη»,
«Εννοείς να σου κάθεται;»
«Οι γραμματείς μου είναι γραμματείς μου. Για μένα δεν είναι γυναίκες. Είναι συνεργάτιδες» ξεκαθαρίζει και μέσα μου νιώθω ένα κύμα ντροπής. Αυτό έπρεπε ίσως να το εκτιμήσω. Πόσα καθάρματα εκεί έξω κάνουν κατάχρηση εξουσίας…
«Έχεις δίκιο τώρα που το λες. Μαζί σου νιώθω λες και δεν έχω φύλο» μονολογώ αλλά με ακούει.
«Μου είναι εύκολο επειδή δεν είσαι του στυλ μου. Φρόντισε και η επόμενη…να σου μοιάζει» χαμογελάει σατανικά. Δαγκώνω μια μπουκιά από μια μπάρα δημητριακών στην τσάντα μου. Το ξέρω ότι δεν του αρέσω. Μου το έχει ξαναπεί. Αλλά δε μου αρέσει να το ακούω. Ούτε εκείνος με ενδιαφέρει σε προσωπικό επίπεδο ωστόσο τουλάχιστον καταλαβαίνω ότι είναι εξωφρενικά ωραίος. Αλλά τι με νοιάζει; Ο Κρις με θεωρεί κούκλα και ποτέ δε δυσκολεύτηκα να τραβήξω τα βλέμματα. 
Πληκτρολογεί με μανία, τεντώνεται, απολαμβάνω το θέαμα του σφικτού κορμιού του και κλείνει απότομα την οθόνη. Με κοιτάει για μερικά δευτερόλεπτα. Περνάει το χέρι του από τα μαλλιά του, τακτοποιώντας τα λιγάκι και με ρωτάει.

«Παράγγειλέ μου ένα φιλέτο κοτόπουλο με βραστά λαχανικά, πάρε κι εσύ ό,τι θες και τα λέμε αύριο».

1 σχόλιο: