Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 7 Απριλίου 2015

Κεφάλαιο 8-και οι άντρες έχουν ψυχή




Επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο μέσα σε νεκρική σιγή. Οδηγεί νευρικά αλλά δε φοβάμαι. Είναι πολύ καλός οδηγός και είμαι σίγουρη ότι παρά την ψυχική του φόρτιση είναι απόλυτα συγκεντρωμένος. Μέσα στη βάρκα δεν ανταλλάξαμε ούτε βλέμμα. Ήμασταν φυσικά μαζί με τους μηχανικούς οι οποίοι συζητούσαν ζωηρά τα σχέδια για το νησί και έτσι δε χρειάστηκε να πούμε κουβέντα. Μέσα στο αμάξι όμως η σιωπή είναι τόσο εκκωφαντική που νιώθω την ανάγκη να πω κάτι. Ίσως μια συγγνώμη. Δεν ξέρω τι να κάνω. Το κορμί του είναι σφιγμένο, άκαμπτο, και ο τρόπος που αναπνέει δείχνει ότι προσπαθεί να ηρεμήσει αλλά μάταια. Φοβάμαι ότι η σχέση μας έχει γίνει τόσο τοξική που δεν θα είμαστε πια παραγωγικοί ως επαγγελματικό δίδυμο. Μα γιατί δε λέει αυτός κάτι;

Έξω έχει αρχίσει και βρέχει για τα καλά. Γι’ αυτό γυρνάμε τόσο νωρίς. Κανονικά θα επιστρέφαμε αργά το απόγευμα αλλά το ρολόι στο αμάξι δείχνει λίγο μετά τις τέσσερις. Θεέ μου, πώς θα περάσουν οι υπόλοιπες ώρες; Έχουμε ένα σωρό δουλειά να κάνουμε μαζί απόψε. Πρέπει να φτιάξουμε ένα Powerpoint και να ετοιμαστούμε για το αυριανό ραντεβού με το δικηγόρο. Πφφφ, σκατά τα κάναμε. Ή μόνο εγώ. Δεν ξέρω.

Το αμάξι φτάνει στο πάρκινγκ και εκείνος κατεβαίνει γρήγορα. Μου ανοίγει το πόρτα και αφού την κλείνει πίσω μου αρχίζει να βαδίζει με μεγάλες δρασκελιές προς την είσοδο. Κάτι θα σημαίνει ότι μου άνοιξε την πόρτα. Σωστά;
«Δε θα σε χρειαστώ σήμερα άλλο» τον ακούω να λέει ήρεμα ενώ προσπαθώ να τον φτάσω. Λόγω ύψους τα πόδια του ανοίγουν τόσο που είναι αδύνατο να τον προλάβω χωρίς να τρέξω. Τρέχω λοιπόν.
«Μα τι λες; Έχουμε ένα σωρό πράγματα να κάνουμε. Χρειάζεσαι βοήθεια» του λέω και αναρωτιέμαι αν αυτό θα σημάνει το τέλος της συνεργασίας μας. Δε με νοιάζει και πολύ μιας και έτσι κι αλλιώς φεύγω σύντομα από το ζυγό του αλλά δε θέλω και να τελειώσει έτσι όλο αυτό. Μα τι λέω; Αφού είπαμε ότι δε με νοιάζει. Πώς με κάνει να νιώθω πάντα ότι φταίω το κάθαρμα;
«Μπορώ να τα κάνω όλα μόνος μου. Μην ανησυχείς. Βγες καμιά βόλτα» λέει και τρέχω δίπλα του ενώ διασχίζει το λόμπι. Η εικόνα μας πρέπει να είναι γελοία.
«Μας κοιτάνε όλοι. Σταμάτα» του λέω και του αρπάζω το μπράτσο την ώρα που μπαίνει στο ασανσέρ. Πατάει το κουμπί για τον όροφό μας και τραβιέται σε μια γωνία.
«Εμένα κοιτάνε. Επειδή είμαι εντυπωσιακός» λέει ειρωνικά. Κοιτάει το πάτωμα. Μα πόσο πολύ πειράχτηκε;
«Είσαι» του λέω και χαμογελάω. Πρέπει να ακούγεται στη φωνή μου. Δεν αντιδράει. Οι ώμοι του σφίγγονται. Ντιν. Φτάσαμε. Βγαίνει στο διάδρομο κι εγώ από πίσω.
«Με κάνεις να ντρέπομαι. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι μπορεί ο κόσμος να βλέπει σε μένα μόνο έναν ψηλό, εντυπωσιακό άντρα» λέει.
«Μα δεν είσαι μόνο ψηλός. Είσαι και…» ξεκινάω αλλά σταματάω. Τι θα του πω; Ότι είναι και κούκλος; Ο πιο όμορφος άντρας που έχω δει; Άλλωστε δεν είναι αυτό που θέλει να ακούσει τώρα. «Άφησέ με να σε βοηθήσω. Νιώθω άσχημα» παραδέχομαι. Αλλά δε σταματάει. Γιατί δε σταματάει; Γιατί νιώθω τόσο απαίσια;
«Μη νιώθεις άσχημα. Εκτιμώ την ειλικρίνειά σου» λέει και πλανάται στον αέρα ότι είναι και το μόνο που εκτιμάει. Διάολε.
«Εγώ θα σε βοηθήσω και λέγε ό,τι θες» επιμένω. Στέκεται στην πόρτα του δωματίου του μπροστά και πιάνει το πόμολο. Ανοίγει. Στρέφεται και με κοιτάει.
«Ειλικρινά μπορώ και μόνος μου. Αρκετά σε κούρασα. Μια παρουσίαση είναι. Αύριο θα φροντίσω να τελειώσουμε νωρίς με το δικηγόρο και θα γυρίσουμε Λονδίνο το μεσημέρι» λέει. Κοιτάω το πρόσωπό του. Αυτό που βλέπω κάνει την καρδιά μου να χοροπηδάει στο στήθος μου. Τα όμορφα χαρακτηριστικά του είναι τραβηγμένα, δείχνει κουρασμένος.
«Είσαι καλά;» τον ρωτάω και απλώνω το χέρι μου αλλά το κατεβάζω αμήχανα. Τι θα έκανα, θεέ μου; Θα τον χάιδευα; Στο πρόσωπο;
«Μπορεί να με πείραξε η θάλασσα» λέει και χαμογελάει ευγενικά. Χαμογελάει; Είναι σίγουρα χάλια.
«Θα πάω στο δωμάτιό μου, θα κάνω ένα ντους, θα βάλω κάτι πιο άνετο και σε μία ώρα ακριβώς θα έρθω να δουλέψουμε» του λέω. «Αν δεν ανοίξεις, θα σπάσω την πόρτα» συμπληρώνω άγρια.
«Κάνε ο,τι θες» λέει και σηκώνει τους ώμους αδιάφορα. «Δεν μπορώ να τσακώνομαι μαζί σου συνέχεια, Ελιζαμπέτα».
«Ξεκίνα με το να λες σωστά το όνομά μου» χαμογελάω.
«Άρχισες πάλι;» νευριάζει και σηκώνω τα χέρια σε μια χειρονομία παράδοσης.
«Έχεις δίκιο!» γελάω αλλά δεν ανταποδίδει. «Είμαστε και οι δύο κουρασμένοι και αντιδρούμε σαν παιδιά. Θα έρθω να σε βοηθήσω και βλέπουμε» καταλήγω.
«Τι βλέπουμε;» με αιφνιδιάζει. Με καρφώνει με τα κατάμαυρα μάτια του και νιώθω σαν να με δικάζει. Είναι τόσο επιβλητικός, σχεδόν ένα κεφάλι πιο ψηλός μου, γεροδεμένος και…έξαλλος. Νιώθω ότι με προκαλεί με κάθε κύτταρο της ύπαρξής του αλλά είμαι τόσο σωματικά όσο και ψυχικά αδύναμη μπροστά του.
«Δεν…δεν ξέρω τι εννοείς» ψελλίζω μπερδεμένη. Τι με ρώτησε; Δε θυμάμαι. Τι πρέπει να απαντήσω; Συνεχίζει να με κοιτάει διερευνητικά και για ένα δευτερόλεπτο νιώθω την επιθυμία να τον αγκαλιάσω. Μα τι στο καλό μου συμβαίνει; Φοβάμαι. Από πού αναβλύζει όλο αυτό;

«Θα σε περιμένω» λέει μετά από μια μακρά σιωπή και κλείνει την πόρτα του δωματίου του μπροστά μου. Στέκομαι εκεί και κοιτώ την κλειστή πόρτα για μερικά δευτερόλεπτα. Προβλέπεται επεισοδιακό απόγευμα, σκέφτομαι και χαμογελώ. Καλύτερα θυμωμένος παρά λυπημένος, όμως. Αυτό μπορώ να το αντιμετωπίσω. 

5 σχόλια:

  1. ουπς! παει το κοριτσι μας... τηνν εχει πατησει για τα καλα μου φαινεται..! και με το δικιο της! τετοιος αντρας...! ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. καποιος εδω εχει αισθηματα για αυτον αραγε ποιος :p

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Χαχαχ ελιζαμπετα λεει η ελενη χαχα συμφωνα με εσαααας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μέχρι στιγμής απλά υπέροχο..!

    ΑπάντησηΔιαγραφή