Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 3 Απριλίου 2015

κεφάλαιο 7-τζερόνιμοοοοοοοοο

«Τι έχει το πρόγραμμα σήμερα;» τον ρωτάω και βολεύομαι στη θέση του συνοδηγού. Αχ αυτό το αμάξι… Είναι υπέροχο. Εγώ δουλεύω τόσο καιρό και δεν έχω καταφέρει να αγοράσω ούτε μηχανή. Πρέπει να οργανωθώ κάποια στιγμή. Δεν μπορώ να κυκλοφορώ μια ζωή με μετρό και λεωφορείο. Μα τι σκέφτομαι; Το μυαλό μου έχει αρχίσει να περιπλανιέται. Νυστάζω. Τα μεγάλα γυαλιά κρύβουν τους μαύρους κύκλους αλλά για πόσο; Κάποια στιγμή πρέπει να τα βγάλω. Με κοιτάζει διερευνητικά και ξέρω τι σκέφτεται. Το ρολόι μου δείχνει οκτώ και δέκα. Φάγαμε πρωινό στο πόδι και ξεκινήσαμε αμέσως. Τι άλλο θέλει πια; Εδώ δεν είμαι;
«Σήμερα θα έρθει μια μελετητική ομάδα και θα δουλέψουμε λίγο μαζί. Μετά θα γυρίσουμε στο ξενοδοχείο και θα συντάξουμε μια παρουσίαση μαζί ώστε να τη στείλουμε στον πελάτη όσο πιο σύντομα γίνεται» μου απαντάει και γυρίζει πάλι προς το μέρος μου. «Είσαι σίγουρα καλά; Δείχνεις κουρασμένη. Σου το είπα να μη βγεις» επιμένει.
«Είμαι μια χαρά. Απλώς πονάει λίγο το στομάχι μου» απαντάω.
«Ήπιες;» συνεχίζει την αδιακρισία του.
«Δύο κοκτέιλ μόνο, αλλά μας κέρασαν κάτι σφηνάκια και…».
«Σφηνάκια; Είσαι τρελή; Δέχεσαι κεράσματα από ξένους; Κι αν ήταν πειραγμένα; Αλλά τι λέω; Κάνε ό,τι θες» λέει νευρικά και γκαζώνει το αμάξι του.
«Από πού προέκυψε όλος αυτός ο υπερπροστατευτισμός ξαφνικά;»
«Ο πατέρας μου θα μου πάρει τα αφτιά αν πάθεις κάτι. Εμένα λίγο με νοιάζει. Απλώς φρόντισε να μη σε βρουν σε κανένα χαντάκι πριν λήξει το συμβόλαιό σου» μου λέει και ανατριχιάζω.
«Σε 24 εργάσιμες μέρες» του λέω και ξεφυσάω. Αυτές τις 24 μέρες περιμένω να περάσουν και μετά είμαι ελεύθερο πουλί.
«Ναι! Και μετά θα βρεις δουλειά στην Google!» λέει ειρωνικά εκείνος και αρχίζει να γελάει.
Δεν απαντάω. Χαλαρώνω στο κάθισμά μου και περιμένω καρτερικά να φτάσουμε στη βάρκα. Επιβιβαζόμαστε σιωπηρά και κάνω υπομονή μέχρι να αποβιβαστούμε στο νησί. Περίπου στις 10 έρχεται και η ομάδα με τους μηχανικούς. Δύο άντρες και μία γυναίκα. Φαίνονται πολύ αφοσιωμένοι σε αυτό που κάνουν. Ο Ρεντ δείχνει να τους ξέρει καλά. Ίσως είναι φίλοι, ποιος ξέρει…

Στις δύο το μεσημέρι σταματάμε όλοι τη δουλειά και τρώμε μερικά σάντουιτς που έχει φέρει το παιδί με τη βάρκα. Θα έρθει να μας πάρει κατά τις πέντε και εγώ έχω ήδη αρχίσει να κουράζομαι. Μετανιώνω που άργησα να κοιμηθώ αλλά δε μετανιώνω που βγήκα. Πέρασα τέλεια με την Έρικα. Κάναμε πολλή παρέα όσο κάναμε το μεταπτυχιακό μας μαζί, αλλά μόλις καταθέσαμε την πτυχιακή μας έπρεπε να γυρίσει στο Λίβερπουλ. Έχω να τη δω μερικές βδομάδες και αν δεν την έβλεπα χθες βράδυ θα έπρεπε να τη δω κατευθείαν στην ορκωμοσία μας. Το κλαμπ ήταν τέλειο και το συγκρότημα που έπαιξε live είχε πολύ ταλέντο. Μακάρι να μπορούσα να ξαναπάω αλλά πραγματικά σήμερα μετράω τις ώρες μέχρι να πέσω στο κρεβάτι μου. Πρέπει να κοιμηθώ οκτώ ολόκληρες ώρες για να ξεκουραστώ γιατί τη Δευτέρα δε βλέπω να μου δίνει ρεπό.

«Ξεκινάμε; Τι λέτε;» ακούω τη φωνή του Ρεντ και όλοι διαλύονται. Μόνο εγώ μένω δίπλα του και προσπαθώ να δω τι άλλο μένει να κάνω. Γραμματέας είμαι διάολε. Πόσο να βοηθήσω πια;
«Εγώ τι άλλο να κάνω;» τον ρωτάω. «Νομίζω ότι έμαθα το νησί απ’εξω κι ανακατωτά» λέω και με αγριοκοιτάζει.
«Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορείς να βοηθήσεις άλλο αλλά μέχρι να έρθει η βάρκα πρέπει να μείνεις στο νησί» μου λέει χαιρέκακα. Κοιτάω τον λαμπερό ήλιο παρά το τσουχτερό κρύο του Δεκέμβρη και μετά εκείνον.
«Μπορώ να κάνω μια βολτίτσα μόνη μου. Νομίζω ότι χόρτασα την παρέα σου» λέω απλά.
«Κι εγώ τη δική σου. Πήγαινε όπου θες» μου λέει χωρίς να με κοιτάει. Κάτι ψάχνει στο τάμπλετ του.

Το νησί είναι κάπου 200 στρέμματα οπότε μπορείς άνετα να απομονωθείς. Είναι πολύ όμορφο. Δεν του το είπα, αλλά πιστεύω ότι αν αξιοποιηθεί θα γίνει φοβερή ξενοδοχειακή μονάδα. Ελπίζω δηλαδή αυτό να έχουν σκοπό να κάνουν και όχι κανέναν καζίνο. Δε μου λέει το κάθαρμα. Με κρατάει απέξω λες και δεν μπορώ εγώ να πω μια γνώμη. Μπορεί να είμαι γραμματέας του αλλά θα μπορούσα να λέω τουλάχιστον τη γνώμη μου. Τζάμπα το μεταπτυχιακό μου στη διοίκηση επιχειρήσεων; Εγώ θα πετύχω κάποια μέρα και θα του το τρίψω στη μούρη που με σνομπάρει.

Περπατάω ανάμεσα στα δέντρα και αναρωτιέμαι αν θα τα κόψουν. Υπάρχει ένα φυσικό πλάτωμα αλλά σίγουρα θα χρειαστεί να αποψιλώσουν μεγάλο κομμάτι για να γίνουν εγκαταστάσεις σύγχρονες και λειτουργικές. Στέκομαι σε ένα βράχο. Από κάτω μου σκάει το κύμα ορμητικό. Το νερό είναι σκούρο μπλε, δε βλέπεις το βυθό. Κλείνω τα μάτια μου και ανασαίνω βαθιά. Είναι μια τρελή δουλειά. Είναι ένα απαίσιο αφεντικό. Αλλά μαθαίνω πολλά, πληρώνομαι καλά, και ειλικρινά τώρα, ποια δουλεύει σε τέτοιο περιβάλλον; Οι έντονες εναλλαγές, οι σκληρές απαιτήσεις, ο ανελέητος ανταγωνισμός είναι αυτά που με κρατούν κοντά του. Γίνομαι καλύτερη μέρα με τη μέρα και όταν θα φύγω από εδώ θα είμαι πιο δυνατή. Βγάζω το κινητό μου και καλώ τον Κρις. Το τοπίο είναι τόσο ειδυλλιακό που σκέφτηκα το αγόρι μου. Πού να είναι τώρα; Με σκέφτεται όπως εγώ;

«Καλησπέρα, αγάπη μου!» του λέω μόλις ακούω τη φωνή του. Βρίσκεται στο Παρίσι για ένα ταξίδι. Αν δεν κάνω λάθος σήμερα έχουν ξενάγηση στο Λούβρο. Ο Κρις ειδικεύεται στη ζωγραφική και συνοδεύει συχνά γκρουπ που τους ενδιαφέρουν οι καλές τέχνες.
«Καλησπέρα» μου λέει εκείνος γελώντας ανάλαφρα. «Είσαι τυχερή! Με πέτυχες σε διάλειμμα» συμπληρώνει και του απαντάω ότι κι εγώ έχω διάλειμμα. «Περνάς καλά ή σε τυραννάει;» μπαίνει αμέσως στο ψητό. Δεν μιλήσαμε χθες και δεν ξέρει τις τελευταίες εξελίξεις.
«Είναι συναρπαστικό αυτό που κάνουμε και έτσι δεν παραπονιέμαι. Παραμένει αφόρητος όμως» λέω δραματικά. «Εσύ πώς περνάς; Γνώρισες καμιά Γαλλιδούλα;» τον πειράζω.
«Πολλές αλλά καμία δε σου μοιάζει!» μου λέει και χαμογελάω. Ένας άντρας που με λατρεύει είναι χιλιόμετρα μακριά και ένας άντρας που με μισεί μου σκουντάει τον ώμο. Τι στο καλό θέλει εδώ πέρα; αναρωτιέμαι κοιτώντας το αφεντικό μου. Πού με βρήκε; Του κάνω νόημα ότι μιλάω.
«Τι άλλο έχει το πρόγραμμα για σήμερα;» τον ρωτάω και εκείνος μου λέει μερικά μουσεία.
«Πρέπει να σε κλείσω γιατί χρεωνόμαστε. Μιλάμε και αύριο, ε;» μου λέει λίγο απότομα και το κλείνει.
«Κι εγώ» λέω στο νεκρό πια τηλέφωνο, για να μη δώσω στο Διάβολο την εντύπωση ότι το αγόρι μου με έκλεισε άρον άρον. Αν και αυτό συνέβη. Είναι λίγο προσεκτικός με τα χρήματα η αλήθεια είναι. Ταξιδεύει πολύ και αν είναι να τα τρώμε όλα στα τηλέφωνα…
«Τον πληρώνεις με την ώρα ή με τη μέρα;» με ρωτάει το αφεντικό μου και γελάει. Τον κοιτάω δολοφονικά.
«Είσαι γελοίος» του λέω.
«Και τι καλύπτει η συμφωνία σας; Παρουσία σε κοινωνικές εκδηλώσεις, καφέδες και εστιατόρια ή και…σεξ;» ρωτάει γελώντας. Θέλω να του ρίξω μια μπουνιά. Αλλά αυτό το κτήνος δε θα νιώσει τίποτα.
«Μην κρίνεις εξ ιδίων τ’ αλλότρια! Δε χρειάζεται να πληρώνουμε όλοι για σεξ!» του λέω τελικά και αρχίζω να γελάω κι εγώ. Αυτός ξαφνικά σοβαρεύει.
«Τι εννοείς;» με ρωτάει.
«Εννοώ ότι οι μισές από τις γυναίκες που παρελαύνουν στο γραφείο σου δείχνουν να είναι…επαγγελματίες» απαντάω εύθυμα. «Βέβαια να σου πω την αλήθεια μόνο για ένα καλό χρηματικό ποσό θα δεχόταν μια γυναίκα να πάει με έναν τόσο…ψυχρό άντρα» λέω και νιώθω τη μύτη μου να μεγαλώνει. «Εγώ πάντως είμαι σε μια όμορφη και ειλικρινή σχέση και απολαμβάνω τζάμπα την φροντίδα, την αγάπη και το σεξ!» συμπληρώνω. Ο Διάβολος με κοιτάει πίσω από μισόκλειστα μάτια. Είναι έξαλλος.
«Δεν έχω πληρώσει ποτέ για σεξ» μου λέει μετά από μια παρατεταμένη σιωπή.
«Ούτε εγώ» του λέω απλά και ανασηκώνω τους ώμους.
«Δεν έχει χρειαστεί καν να προσπαθήσω για σεξ» λέει και ένα αχνό χαμόγελο διαγράφεται στα φανταστικά χείλη του. Ξεροκαταπίνω. Με έχει μαγνητίσει. Θέλω να τον πληγώσω. Όπως με πληγώνει αυτός.
«Όχι μόνο για σεξ!» καγχάζω. «Για τίποτα δεν έχει χρειαστεί να προσπαθήσεις» λέω μελιστάλαχτα. Το άγριο βλέμμα του με ταράζει. Κοιτάει μία τον γκρεμό από πίσω μου και μία εμένα. Λες να σκέφτεται να με ρίξει;
«Τι εννοείς;» με ρωτάει ξανά με μια φωνή που προμηνύει θύελλα. Από πάνω μας ο ουρανός σκοτεινιάζει. Νιώθω ότι παίζω σε θρίλερ. Αλλά η λύσσα δε λέει να με εγκαταλείψει. Έχω βγάλει τα νύχια μου και ετοιμάζομαι να τον ξεσκίσω.
«Εννοώ ότι χάρη στην εμφάνισή σου και τα λεφτά των γονιών σου δε χρειάστηκε να κοπιάσεις ποτέ για κάτι ουσιαστικά. Δουλειά στρωμένη, πολλά λεφτά και μια μόρφωση που θα ζήλευαν πολύ. Απλώς αναρωτιέμαι, εσύ τι έκανες για όλα αυτά;» καταλήγω θριαμβευτικά και μέσα μου ξέρω ότι υπερβάλλω. Δεν είναι έτσι τα πράγματα αλλά δεν έχω καμία πρόθεση να κάνω πίσω.
«Πάρ’το πίσω» μου λέει ήρεμα αλλά ανατριχιάζω. Είναι τόσο θυμωμένος που το σώμα μου σφίγγεται από κάτι που δεν μπορώ να προσδιορίσω. Τι είναι αυτό που νιώθω;
«Ποιο από όλα;» γελάω για να σπάσω λιγάκι την αμηχανία αλλά δεν τα καταφέρνω. Κάνει ένα βήμα προς το μέρος μου και εγώ νιώθω το νησί ξαφνικά πιο μικρό. Και τον γκρεμό πίσω μου πιο κοντά.
«Γεννήθηκα πλούσιος ναι» λέει αργά, σχεδόν ψιθυριστά «αλλά δουλεύω σαν το σκυλί κι εσύ το ξέρεις πιο καλά από τον καθένα» μου λέει. Δεν απαντάω. «Ξοδεύω τα δικά μου λεφτά και θέλω να καταξιωθώ με το δικό μου όνομα, όχι με του πατέρα μου» επιμένει. Συνεχίζω να μην απαντάω. Είναι σχεδόν απολογητικός. Μετράει τόσο η γνώμη μου; «Και στο πανεπιστήμιο, τόσο στο πτυχίο όσο και στο μεταπτυχιακό έλιωσα στο διάβασμα. Κάθε χρόνο έπαιρνα υποτροφίες αλλά λόγω οικονομικής κατάστασης δεν τις αποδεχόμουν. Τέλειωσα με άριστα, διάολε! Και ειλικρινά δεν ξέρω γιατί απολογούμαι!» καταλήγει και χαμογελώ. Αυτό κάνει. Και έχει δίκιο σε όσα λέει.
«Αρνείσαι ότι είχες πρόσβαση σε ό,τι καλύτερο λόγω των χρημάτων σου; Σε κορυφαία μόρφωση και σε πολυτελή ζωή;»
«Δεν ντρέπομαι γι’ αυτό. Ούτε για την καλή μου εμφάνιση όπως λες» χαμογελάει ξερά. «Αλλά ντρέπομαι γιατί αφήνω μια ασήμαντη γυναίκα να με εκνευρίζει τόσο» λέει. Ξεφυσώ. Άκου ασήμαντη! Που χωρίς εμένα δεν ξέρει πού πάνε τα τέσσερα.
«Αν σταματήσεις να λες ότι η Κρις δεν υπάρχει, θα σταματήσω κι εγώ να σου λέω ότι είσαι κακομαθημένος» του λέω και σταυρώνω τα χέρια μου στο στήθος. Τον ακούω να γελάει.
«Δεν έχει σημασία τι θα λες» λέει τελικά και αρχίζει να απομακρύνεται. «Σημασία έχει τι σκέφτεσαι» φωνάζει πίσω από τον ώμο του.

Μένω μόνη μου και κοιτώ τα κύματα. Ξαφνικά κρυώνω.

  

3 σχόλια:

  1. δεν ειναι αγαπη αυτο που ζουμε ειναι σου λεω πανικος.. (λαλαλαλα)
    https://www.youtube.com/watch?v=CQ14sEx5ftE

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. δεν ειμαι σιγουρη οτι αυτοι η δυο δεν θα πλακοθουν πριν τα φτιαξουν με τετοιες ατακες θα επρεπε να παιζουν ξυλο καθε μερα :p

    ΑπάντησηΔιαγραφή