Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2015

κεφάλαιο 6-ο γέρος ο κόκορας έχει το ζουμί

Μετά από μια πραγματικά κοπιαστική καταγραφή του μοναδικού κτιρίου που βρίσκεται πάνω στο νησί απέναντι από το Σίφορθ γυρνάμε με αυτό το ελεεινό σκάφος/βάρκα/σχεδία. Έχει σχεδόν νυχτώσει και πραγματικά ανακατεύομαι αλλά δε θέλω να το παραδεχτώ. Το κτίριο στο νησί είναι εδώ και χρόνια ερειπωμένο οπότε δεν έχει καμία αξία. Θα πρέπει να κατεδαφιστεί και να χτιστεί κάτι εκ νέου. Επίσης το νησί έχει πολύ απότομο έδαφος, πότε χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να γίνει πιο ομαλό και να μπορεί κάποιος να το κατοικήσει χωρίς να κινδυνεύει να σπάσει κανένα πόδι σε κάθε του βήμα. Δεν ξέρω αν αξίζει τον κόπο. Το κόστος θα είναι τεράστιο, συν το κόστος αγοράς. Ο Διάβολος δεν μου λέει πολλά για την ταυτότητα του πιθανού αγοραστή και τι το θέλει. Έτσι είναι πάντα. Κρυψίνους.
«Είσαι καλά;» με ρωτάει. Δείχνει να απολαμβάνει την διαδρομή λες και είναι σε θαλαμηγό. Ο νεαρός που οδηγεί το σκάφος με κοιτάει και χαμογελάει σχεδόν χαιρέκακα.
«Δεν περίμενα να έρθετε με γυναίκα, κύριε Ρεντ» είπε. «Θα σας είχα προειδοποιήσει ότι οι περισσότερες δεν αντέχουν τη θάλασσα». Σκέφτομαι να του απαντήσω κάτι και να του πω ότι δε φταίει η θάλασσα αλλά η σάπια βάρκα του. Συγκρατούμαι όμως. Αλήθεια δε νιώθω καλά.
«Η γραμματέας μου είναι κουρασμένη. Αυτό είναι απλώς» απαντάει ο Διάβολος και με κοιτάει διερευνητικά. «Αν είναι να κάνεις εμετό» μου λέει τελικά «φρόντισε να μη λερώσεις».
«Αν μου έρθει η επιθυμία θα σε ενημερώσω» του λέω και αναδεύεται το στομάχι μου.
«Λυπάμαι που δεν εγκρίνεις τη βάρκα» μου ψιθυρίζει. «Αλλά δεν υπάρχει άλλο μέσο διαθέσιμο για αυτή τη διαδρομή. Είναι σχετικά ρηχά γύρω από το νησί και δεν το διακινδυνεύουν πολλοί».
«Όλα καλά» απαντάω και μισοκλείνω τα μάτια. Ίσως αν καταφέρω να χαλαρώσω λιγάκι…
«Σου άρεσε το δωμάτιο;» με ρωτάει. Δε βλέπω να με αφήνει σε ησυχία. Τι στο καλό έπαθε; Βαριέται;
«Καλό είναι» απαντάω ήρεμα. Ο Ρεντ έχει κλείσει δύο δωμάτια σε ένα μικρό ξενοδοχείο στο Σίφορθ, μια μικρή πόλη περίπου 15 χιλιόμετρα έξω από το Λίβερπουλ και ακριβώς απέναντι από το νησί που μας ενδιαφέρει. Το ξενοδοχείο είναι πολύ χαριτωμένο και με μεγάλα δωμάτια με θέα στη θάλασσα.
«Σκέφτηκα ότι είναι καλύτερο να είμαστε κοντά στη δουλειά μας παρά στο κέντρο της πόλης» λέει.
«Δε θα ήταν άσχημο να ήμασταν και στο Λίβερπουλ» λέω απλά. «Έχω ακούσει ότι υπάρχει ένα καλό κλαμπ και έλεγα να πάω να δω τι παίζει».
«Συγγνώμη;» με ρωτάει εκείνος μπερδεμένος. Ανοίγω τα μάτια μου και τον κοιτάω. «Θα πας να δεις τι παίζει;» επαναλαμβάνει εμβρόντητος τα λόγια μου.
«Ναι, απόψε ή αύριο. Μην ανησυχείς. Όχι για πολύ. Δε θα αργήσω να ξυπνήσω» του λέω ουδέτερα. Τι στο καλό; Δεν υπάρχει ωράριο εργασίας; Εφόσον τελειώσαμε τη δουλειά μας δεν μπορώ να πιω ένα ποτό;
«Μα τι λες;» επιμένει και δεν μπορώ να καταλάβω τι τον εκπλήσσει τόσο πολύ.
«Έχω μια φίλη από το πανεπιστήμιο που ζει εδώ και της έστειλα ότι θα τη συναντήσω» του λέω αποφασιστικά.
«Δεν έχεις να πας πουθενά. Θα είσαι κομμάτια αύριο!» μου λέει εκνευρισμένος.
«Θα πάω και θα είμαι μια χαρά αύριο. Δε θα μου κάνεις κουμάντο και στον ελεύθερο χρόνο μου τώρα» ξεχνάω αμέσως τη ζαλάδα μου και ανακάθομαι.

«Είσαι μικρό κορίτσι! Δεν μπορεί να κυκλοφορείς μόνη σου σε μια άγνωστη πόλη! Θα πρέπει να έρθω μαζί σου!» λέει και ξεκαρδίζομαι. Γελάω τόσο πολύ και τόσο βαθιά που νιώθω το στομάχι μου να πονάει.
«Δε θα σε αφήσουν να μπεις στο District!» συνεχίζω να γελάω! «Είσαι…λίγο μεγάλος!» του αντιστρέφω το επιχείρημα. Είναι πολύ γοητευτικός και απίθανα όμορφος αλλά είναι και 37 ετών. Δε θα έχει φυσικά πρόβλημα να μπει στο κλαμπ αλλά δεν βλάπτει να τον πειράξω λιγάκι.
«Είσαι μεγάλη γλωσσού» λέει εκνευρισμένος. «Κάνε ό,τι θες, αλλά αύριο να είσαι έτοιμη στις οκτώ» λέει και σταυρώνει τα χέρια στο στήθος.
«Οκτώ;» ρωτάω. «Νόμιζα ότι θα ξεκινούσαμε στις εννιά αύριο!».
«Άλλαξα γνώμη» λέει πεισμωμένος και χαμογελάω.
«Καλώς, αφεντικό!» λέω και περιμένω τον νεαρό να δέσει το σκάφος στη μαρίνα.

Πατάω τα πόδια μου στη γη, ανασαίνω βαθιά από ανακούφιση και κοιτάω γύρω μου το σκοτάδι που έχει απλωθεί σχεδόν παντού, τις βάρκες που αρμενίζουν και το φως του φεγγαριού που αρχίζει να στολίζει τον ουρανό. Είναι όλα πολύ όμορφα. Και κυρίως εκείνος. Τον αντιπαθώ βαθιά αλλά μόνο να τον κοιτάω και μου φτιάχνει το κέφι. Προχωράει στο πλάι μου αμίλητος κρατώντας ένα σακίδιο και τον παρακολουθώ διακριτικά να περπατάει λες και είναι ένας απλός άνθρωπος. Αλλά δεν είναι. Είναι πολύ ψηλός, πάνω από 1.90, γυμνασμένος και ευθυτενής. Το πρόσωπό του είναι τόσο όμορφο, που δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην ανταποκριθεί. Οι γυναίκες τον λατρεύουν και οι άντρες τον ζηλεύουν. Έχει ίσια μύτη, γεμάτα χείλη και ζυγωματικά που θυμίζουν γλυπτό. Τα μαλλιά του είναι μαύρα και πυκνά και το μούσι του είναι λίγο γκρίζο. Ισα ίσα για να δείχνει πιο γοητευτικός. Είναι κούκλος. Πραγματικά κούκλος. Καμιά φορά νιώθω ότι κάποιος τον σχεδίασε για να μου κάνει πλάκα. Δε θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που τον είδα. Δούλευα ήδη μερικούς μήνες στην εταιρεία του Λιουις και είχα ακούσει τις φήμες για τον πλέιμπόι γιο του. Αλλά όταν μου τον σύστησε ο πατέρας του και ένιωσα την παλάμη μου να συνθλίβεται στη δική του, όταν τον κοίταξα κατά πρόσωπο, σκέφτηκα ότι υπάρχει Θεός και μάλιστα ενίοτε έχει πολύ κέφι. Συνεχίζω να τον κοιτάω και αφήνομαι στην αύρα του. Είναι τόσο σκληρός, αγενής και άκαρδος που είναι κρίμα. Τόσο απίστευτη ομορφιά να πηγαίνει στράφι.


3 σχόλια:

  1. θελω να τον δω και σε φωτογραφια τον σεξυ διαβολακο μας! ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. την εχει δαγκωση λιγο την λαμαρινα μαζι του ?? και εγω θελω φωτογραφια του

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ωχ ωχ ωχ!!!! μύρισε έρωτας..........
    ναι ναι ναι.... βάλε μας φωτό..... πώς τον έχεις φανταστεί;;; :) :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή