Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 29 Απριλίου 2015

κεφάλαιο 23-καρδιοπάθειες...από τις πολλές συμπάθειες...

Δεν είμαι έτοιμη. Χρειάζομαι κι άλλο χρόνο, χρειάζομαι κι άλλα λεφτά. Αυτό επαναλαμβάνω νευρικά ενώ το μυαλό μου προσπαθεί να απωθήσει τις εικόνες που αναπόφευκτα εισβάλλουν εκεί. Τη μητέρα μου με σωληνάκια παντού, τη μητέρα μου να χαροπαλεύει. Τη μητέρα μου μόνη σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου, μακριά από τη φροντίδα που της αξίζει. Η Κέιτλιν με ρωτάει κάτι αλλά δεν της απαντάω. Κρατάω το κινητό ακόμα στο χέρι. Μόλις μίλησα με την Μάιρα. Η μητέρα μου είχε ένα επεισόδιο και τη μετέφεραν στο νοσοκομείο του Μάντσεστερ. Ακουγόταν κλαμένη. Δε μου έδωσε την πολυτέλεια να σκεφτώ καθαρά. Διπλό μπάι-πας, μου είπε. Άμεσα, μου είπε. Στη Αμερική, μου είπε.

Δεν ξέρω τι να πρωτοκάνω. Να πάρω τον αδερφό μου, τον Λιούις, να σηκωθώ να φύγω, να πάω σπίτι, να κλείσω εισιτήρια; Πρέπει να φύγω. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Σηκώνομαι αυτόματα και χωρίς να χτυπήσω την πόρτα του μπαίνω στο γραφείο του.
«Δε σου έχει μάθει κανείς να χτυπάς πριν μπεις;» με ρωτάει εκείνος εκνευρισμένος. Μπορεί να μου έκανε το πιο όμορφο δώρο που είχα πάρει ποτέ, αλλά η συμπεριφορά του δεν είχε αλλάξει. Σκληρός και αδυσώπητος, παραμένει πάντα αρρενωπός και γοητευτικός. Τόσο πολύ, που ακόμα και υπό τις παρούσες συνθήκες, μπορεί να μου κόψει τη λαλιά.
«Ντέιβιντ, εγώ…» ψελλίζω και μπλέκω τα δάχτυλά μου. Με κοιτάει παραξενεμένος.
«Είσαι καλά; Έχεις ασπρίσει σαν το πανί» μου λέει και σηκώνεται. Με αγκαλιάζει και με καθίζει σε μια καρέκλα. «Πες μου τι έγινε» με παροτρύνει. Δεν ξέρω τι να του πω.. Δεν ξέρω τι περιμένω. Χάνω χρόνο αλλά θέλω να του μιλήσω. Πότε έγινε τόσο δικός μου άνθρωπος;
«Η μητέρα μου, Ντέιβιντ» λέω. Παράξενη στιγμή βρήκα να πω το όνομά του.
«Τι έγινε;» με ρωτάει με αγωνία.
«Έπαθε καρδιακό επεισόδιο και πρέπει να κάνει εγχείρηση. Πρέπει να φύγω. Μπορώ να…»
«Φυσικά, φυσικά» λέει αμέσως και βγάζει το κινητό από την τσέπη του. Κάτι λέει σε κάποιον αλλά δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. «Χρειάζεσαι πράγματα από το σπίτι;» ρωτάει και γνέφω θετικά. Θεέ μου, πόσο τραγικό σενάριο. Δεν έχω συγκεντρώσει το ποσό. Χρειάζομαι λεφτά. Πώς θα βοηθήσω τη μητέρα μου; Αφού πήγαινε καλά. Γιατί έπρεπε να συμβεί αυτό τώρα; Ήταν αναπόφευκτο να χρειαστεί εγχείρηση, αλλά ήλπιζα να είμαι σε θέση να τη βοηθήσω. Τώρα δεν μπορώ Δεν μπορώ. Είμαι ανίκανη να της προσφέρω την περίθαλψη που χρειάζεται. Είμαι μια φρικτή, μια απαίσια κόρη.
«Σήκω, κορίτσι μου» λέει και με παροτρύνει να σηκωθώ. Στέκομαι όρθια και αρχίζω να κλαίω. Το μόνο που δε θέλω αυτή τη στιγμή είναι να είναι τρυφερός μαζί μου. Δεν το αντέχω. Αγνοεί τα δάκρυά μου και με οδηγεί έξω. Παίρνει το σακάκι του και κάνει ένα νόημα στην Κέιτλιν. Δεν ξέρω τι. Δε με νοιάζει. Μάλλον της λέει ότι πρέπει να φύγω.

Με κατεβάζει στο γκαράζ και μπαίνουμε στο αμάξι.
«Θα με πας σπίτι; Είσαι πολύ καλός» ψελλίζω. Το εννοώ. Θα γλυτώσω πολύ χρόνο. Ανυπομονώ να τρέξω στο πλευρό της μητέρας μου. Νιώθω να ασφυκτιώ εδώ πέρα. Τόσα χιλιόμετρα μακριά.
«Θα ανέβω να σε βοηθήσω να μαζέψεις μερικά ρούχα» μου λέει όταν φτάνουμε έξω από το σπίτι μου. Με συνοδεύει ως πάνω. Βρίσκω ένα σακίδιο και βάζω μερικά ρούχα μέσα χωρίς να διαλέγω. Εκείνος προσθέτει παπούτσια και εσώρουχα στα τυφλά. Δέκα λεπτά μετά, με κινήσεις ρομπότ μπαίνω στο αμάξι του. Τακτοποιεί στο πορτ μπαγκάζ του τζιπ του το σακίδιό μου και βάζει μπρος. Θα με πάει στον σταθμό; Με σκλαβώνει.
«Έχει τρένο στις 12.25 και στις 13:03» του λέω. Ξέρω τα περισσότερα δρομολόγια απέξω. Τον βλέπω να χαμογελάει.
«Μάλλον δεν κατάλαβες» λέει και μου κάνει νόημα να βάλω τη ζώνη μου. «Βολέψου. Θα σε πάω εγώ στο Μάντσεστερ» λέει και αρχίζω ξανά να κλαίω. Έχει τόσες δουλειές. Δεν είναι δυνατόν να τον αφήσω να χάσει όλη τη μέρα για μένα. Σε τρεις μέρες παραδίδουμε μια πρόταση και έχει ένα σωρό δουλειά να κάνει ακόμα. Του λέω ότι μπορώ να πάρω το τρένο αλλά εκείνος επιμένει ότι δεν μπορεί να με αφήσει μόνη.

Μετά από λίγο χάνω την αίσθηση του χρόνου. Σκέφτομαι μόνο ότι οδηγεί γρήγορα, αλλά χωρίς να με κάνει να φοβάμαι. Θα γλυτώσω τουλάχιστον μία ώρα. Δεν ξέρω πώς να τον ευχαριστήσω. Είναι δυνατόν να μου είχε διαφύγει ότι εκτός από απαίσιο αφεντικό είναι και ένας άντρας με ευαισθησίες;
Με ρωτάει αν θέλω να φάω κάτι και όταν απαντάω όχι μου κάνει ένα μικρό κήρυγμα ότι πρέπει να τρώω αν θέλω να βοηθήσω την κατάσταση και όχι να καταλήξω άρρωστη. Του εξηγώ ότι δεν κατεβαίνει μπουκιά κάτω. Μετά ξεκινάω ένα μονόλογο. Μιλάω και μιλάω και μιλάω χωρίς ειρμό. Του λέω για την κατάσταση της μητέρας μου, τις επεμβάσεις, την οικονομική μου ανασφάλεια. Του λέω ότι θα πρέπει να κάνει διπλή αορτοστεφανιαία παράκαμψη, ότι δεν μπορώ να στηριχτώ στον αδερφό μου, ότι φοβάμαι ότι θα μείνω μόνη μου στη ζωή αν πάθει κάτι η μητέρα μου. Κλαίω, μιλάω, σταματάω και πάλι από την αρχή. Εκείνος με ακούει ήρεμος. Σταματάει το αμάξι μόνο για να μου αγοράσει ένα τοστ και χυμό πορτοκάλι. Με αναγκάζει να τα τελειώσω για να ξεκινήσει πάλι. Συμμορφώνομαι.
«Εσύ δεν έφαγες» παρατηρώ και τον ακούω να γελάει.
«Με συγκινεί το ενδιαφέρον σου αυτή τη δεδομένη στιγμή» λέει και χαλαρώνω κάπως. Εκείνος το βλέπει.
«Όλα θα πάνε καλά, Ελιζαμπέτα» μου λέει με έναν τρόπο που με κάνει να αναθαρρήσω. Δεν έχω λόγο να τον πιστέψω αλλά τον πιστεύω. Έχει μια απίστευτη επιρροή πάνω μου. Πιστεύω όσα λέει σαν διψασμένη γη που την ποτίζουν μετά από μέρες. Νιώθω λίγο πιο ασφαλής. Όπως θα έπρεπε να νιώθει κάθε γυναίκα δίπλα σε έναν τόσο δυναμικό και ισχυρό άντρα.
«Πώς το ξέρεις;» τον ρωτάω, όχι για να τον αμφισβητήσω, αλλά για να ακούω τη φωνή του.
«Δεν το ξέρω» μου λέει και γκαζώνει πάλι στη δεξιά λωρίδα. «Θα το φροντίσω».




5 σχόλια:

  1. AX! γινετε τοσο γλυκος οταν θελεις ο καλος ο διαβολος μεταμορφωνετε σε αγγελο <3 ειναι θεος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τέλειο κεφάλαιο γενικά η ιστορία είναι μοναδική

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πόσο υπέροχη είναι η αίσθηση να στηρίζεσαι σε κάποιον, σε κάποιον που αγαπάς και σε αγαπάει (ας μην κοροϊδευομαστε αγαπιούνται τα παιδιά ;-) ), να είναι δίπλα σου όταν τον έχεις ανάγκη και να σου προσφέρει τόση βεβαιότητα και σιγουριά.... αχ που είναι αυτοί οι άντρες ρε κορίτσια?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Συγκινηθηκα!!! Παρα πολυ ωραιο κεφαλαιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Γεια σας καλο μηνα μηπως θα ανεβασει σημερα η συγγραφεας της καρδιας μας κανουργιο κεφαλαιο γιατι ουτε χθες ανεβασε παλι καλο μηνα μεπολυ αγαπη

    ΑπάντησηΔιαγραφή