Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Σάββατο, 25 Απριλίου 2015

κεφάλαιο 20-να καούν τα κάρβουνα...

Θεέ μου, κάτι έπαθε. Τον είδα που έτρωγε κάτι καναπεδάκια μαζί με το ποτό του. Να δεις που είχε μουστάρδα μέσα η σως. Αυτός παθαίνει δυσπεψία με τη μουστάρδα και θα ντρέπεται να το πει. Πού στο καλό είναι το δωμάτιό του; Κοιτάω νευρικά το μήνυμα στο κινητό μου. Έλα στο δωμάτιό μου γράφει απλά και αυστηρά. Ζήτησα συγγνώμη και είπα ότι πάω τουαλέτα στον Μαξ με τον οποίο συζητούσα για το τελευταίο του ταξίδι και έτρεξα πάνω. Τώρα βλέπω μπροστά μου ένα διάδρομο με 15 πόρτες! Ποιο είναι το δωμάτιό του; Θεέ μου, είναι καλά; Τρέχω και ανοίγω μία μία τις πόρτες. Ένα άδειο υπνοδωμάτιο με ένα κρεβάτι με ουρανό. Ουάο. Πάμε, πάμε, γρήγορα. Επόμενο. Μια τουαλέτα, ένα WC, μια αποθήκη, ένα τεράστιο υπνοδωμάτιο, ένα ακατάστατο υπνοδωμάτιο γεμάτο ρούχα, μα πού είναι; Άλλη μια πόρτα και…
«Τι έγινε;» τον ρωτάω ασθμαίνοντας. Διακρίνω με δυσκολία τη φιγούρα του, καθισμένη σε μια δερμάτινη πολυθρόνα. Είναι χυμένος σε αυτή, με ανοιχτά τα πόδια. Έχει λύσει τη γραβάτα του και έχει ανοίξει το πουκάμισο στο στήθος. Κρατάει ένα ποτό και το κοιτάει. Έχει απόλυτο σκοτάδι εδώ μέσα. Φοβάμαι. Ανοίγω το φως και αμέσως κλείνει τα μάτια.
«Τι έγινε;» επαναλαμβάνω τρομαγμένη. «Έφαγες κάτι; Γιατί δε ρωτάς τι έχουν τα καναπεδάκια ποτέ; Πονάει το στομάχι σου; Έχω το χάπι σου μαζί μου» του λέω και τον πλησιάζω. Δε δείχνει καλά.
Ανάβει ένα λαμπατέρ δίπλα του και μου κάνει νόημα να σβήσω το φως. Το κάνω και κοιτώ τριγύρω μου. Ώστε αυτό είναι το παιδικό του δωμάτιο. Ένα σοβαρό δωμάτιο με μπλε χρώματα. Λίγα παιχνίδια, μια παλιά κιθάρα, μια φωτογραφία του από την κατασκήνωση, μια άλλη από αγώνες πόλο. Κούκλος από μικρός, σκέφτομαι.
«Κοντεύει να σπάσει η καρδιά μου, γιατί δε μου μιλάς;» υψώνω τον τόνο της φωνής μου και το βλέμμα του μετά από μακρά περιπλάνηση καρφώνεται στο δικό μου.
«Ποιος ξέρει ότι είσαι εδώ;» ανοίγει το στόμα του τελικά.
«Κανείς, δεν ήξερα τι θες και…βρήκα μια δικαιολογία» εξηγώ. Δείχνει ικανοποιημένος αλλά δεν λέει κουβέντα. Μα τι στο καλό; «Πες μου τι έχει γίνει, σε παρακαλώ. Φοβάμαι. Νιώθεις καλά; Είσαι και σε ηλικία επικίνδυνη» κάνω μια προσπάθεια να αστειευτώ αλλά δε δείχνει να ανταποκρίνεται.
«Αυτό έπρεπε να το σκεφτείς πριν αρχίσεις να μιλάς για σέξι εσώρουχα μπροστά μου» με αιφνιδιάζει. Θα καταφέρω ποτέ να προβλέψω τις σκέψεις αυτού του ανθρώπου;
«Αυτά είναι τα καλά του να με βλέπεις σαν αδερφή σου» του λέω μελιστάλαχτα. «Μπορώ να συζητάω μπροστά σου για τα βρακιά και την περίοδό μου». Είναι δυνατόν να τον πείραξε αυτό; Και μάλιστα τόσο; Σίγουρα ένιωσε ότι επλήγη η συνεργασία μας τώρα που δεν τον σέβομαι.
«Ποτέ δεν είπα ότι σε βλέπω σαν αδερφή μου» διευκρινίζει. Γελάω. «Και αν το έκανα, λυπάμαι. Το παίρνω πίσω» συνεχίζει και το γέλιο μού κόβεται. Ετοιμαζόμουν να του θυμίσω πόσες φορές μου το έχει πει αλλά δεν περίμενα να μου ζητήσει συγγνώμη. Μα τι συμβαίνει όμως;
«Έχεις πιει πολύ;» ρωτάω και τον πλησιάζω. Δεν ξέρω πόσο χρόνο έχω πριν οι υπόλοιποι αρχίσουν να ανησυχούν. Ο Κρις μιλούσε στον κήπο με κάποιον συνάδελφο. Αν είναι δυνατόν, πρωτοχρονιάτικα!
«Περισσότερο από όσο πρέπει, λιγότερο από όσο θέλω» λέει.
«Κοίτα να δεις, όλο αυτό παρατράβηξε» λέω και κάνω να φύγω αλλά με σταματάει.
«Μείνε» λέει σχεδόν παρακλητικά. Πλησιάζω και κάθομαι μπροστά του.
«Θα μου πεις τι τρέχει;» επιμένω. «Δεν περνάς καλά; Σε ενόχλησε κάποιος; Σε έπρηξαν να παντρευτείς; Η Πατρίτσια δε σου έδωσε το τηλέφωνό της;» τον πειράζω.
«Όλα καλά πήγαν» χαμογελάει τελικά. «Απλώς ένιωσα λίγο...μπερδεμένος ξαφνικά».
«Και εγώ πώς μπορώ να σε βοηθήσω; Θες να σου πω πού να βγείτε με την Πατρίτσια ραντεβού;»
«Μπορείς να σταματήσεις αυτό το αστειάκι με την προσωπική μου ζωή; Με ενοχλεί».
«Συγγνώμη, έχεις δίκιο» λέω. Στέκομαι μπροστά του, όρθια. Τα γόνατά μας σχεδόν αγγίζονται. Αλλά είναι τόσο πίσω το κορμί του που είναι σαν να είναι μίλια μακριά. Και το μυαλό του…Είναι αλλού.
«Και στην τελική ποια είσαι εσύ για να μιλάς για την προσωπική ζωή των άλλων;» παίρνει ξαφνικά τα πάνω του. «Εσύ! Που ήρθες εδώ με αυτόν τον ανεκδιήγητο τύπο! Που δε μίλησε σε κανέναν και πληκτρολογεί μηνύματα λες και είναι μουγγός!». Δίκιο έχει. Τι να απαντήσω;
«Μπορεί να βαριέται. Δικαίωμα του» λέω και ανασηκώνω τους ώμους.
«Βαριέται και σένα;» λέει και ανασηκώνει τα φρύδια. Μιλάει βραχνά, ποτέ δεν είχα προσέξει πόσο βαθιά είναι η φωνή του. Όλα πάνω του είναι σέξι. Και εκνευριστικά. «Γιατί όχι;» ρωτάω και τον προκαλώ να απαντήσει. Θέλει να πει κάτι αλλά δεν απαντάει. Θέλω να μου πει ότι είναι παράλογο κάποιος να με βαριέται. Να τονώσει την αυτοπεποίθησή μου.
«Πώς το ανέχεσαι;»
«Με κάλεσες εδώ για να μου πεις ότι δεν εγκρίνεις τη σχέση μου;» ρωτάω τελικά. Η συζήτηση έχει ξεφύγει. Το μυαλό μου, δε, έχει αρχίσει να σκέφτεται πώς θα αντιδρούσε εκείνος αν καθόμουν στα γόνατά του και έτρεχα τα δάχτυλά μου κάτω από το πουκάμισό του. Ω Θεέ μου, όχι πάλι τέτοιες σκέψεις! Μου φτάνουν τα όνειρα που βλέπω κάθε βράδυ και ξυπνάω κατακόκκινη.
«Σε κάλεσα εδώ για κάτι λιγότερο αβρό…» χαμογελάει. «Σε κάλεσα για να ικανοποιήσω την περιέργειά μου».

Το μεγαλύτερο λάθος ήταν που τον κοίταξα. Ήμουν χαμένη από εκείνη τη στιγμή. Αν δεν το είχα κάνει, θα είχα τη δύναμη να αποτραβηχτώ. Αν δεν είχα βουτήξει στο κενό, αν δεν είχα αφεθεί στο πιο σκοτεινό, στο πιο συγκλονιστικό βλέμμα που είχα δει στη ζωή μου, ίσως είχα καταφέρει να κάνω πίσω και να φύγω αλλά δεν το έκανα. Συνέχισα να τον κοιτάζω και έκλεισα μόνο λίγο τα μάτια μου, φευγαλέα, όταν η ζεστή παλάμη του ακούμπησε τη γάμπα μου. Δεν πρόβαλα καμία αντίσταση όταν ο δείχτης του συνέχισε την εξερεύνηση πιο ψηλά. Δεν κουνήθηκα καθόλου ούτε όταν σήκωσε το φουρό του φορέματός μου και αντίκρισε το εσώρουχό μου. Ακούμπησε το κεφάλι του στην κοιλιά μου και πήρε μια βαθιά ανάσα. Δεν ξέρω γιατί έμεινα εκεί, ακίνητη, να απολαμβάνω την αίσθησή του πάνω μου. Γιατί το καυτό βλέμμα του που απολάμβανε απροκάλυπτα το εσώρουχό μου με γέμισε τόση περηφάνια. Γιατί, χωρίς να αγγίζει παρά μόνο τους γοφούς μου ώστε να με κρατάει ακίνητη, η παρουσία του με είχε ποτίσει ολόκληρη. Δεν ξέρω γιατί τα χέρια μου χώθηκαν μέσα στα μαλλιά του, γιατί τα τράβηξα, γιατί εκείνος δεν μούγκρισε καν, αλλά χαμογέλασε. Για μερικά δευτερόλεπτα η καλή φίλη μου η λογική με εγκατέλειψε, αλλά ένα υπέροχο συναίσθημα ηδονής πλημμύρισε το κορμί μου. Το ήξερα ότι θα είναι έτσι μαζί του. Το φανταζόμουν. Απλά δεν περίμενα ποτέ να έρθω τόσο κοντά του. Δεν περίμενα να σταθώ σχεδόν γυμνή μπροστά του και να αναρωτιέμαι αν θα έχω τη δύναμη να τον σταματήσω. Δεν περίμενα να κάνω μπροστά του μια αργή στροφή, σαν αυτάρεσκη γάτα που ξέρει ότι είναι όμορφη.
«Σου αρέσει;» του ψιθυρίζω και απομακρύνομαι απρόθυμα.
«Τέτοια φοράς και στη δουλειά;» τον ακούω να με ρωτάει και μια βρισιά ξεφεύγει από τα χείλη του. Αφήνω ένα γελάκι.
«Αυτές είναι καινούργιες ζαρτιέρες. Τις πήρα για σήμερα. Αλλά το εσώρουχο το έχω ξαναβάλει» διευκρινίζω και κατεβάζω το φόρεμά μου.
«Για εκείνον φοράς τέτοια εσώρουχα;» με ρωτάει. Σταματάω λίγο πριν την πόρτα.
«Για ποιον άλλον;» ρωτάω με προσποιητή απορία.
«Μπορώ να σε κάνω να ξεχάσεις το όνομά σου» μου λέει και νιώθω κάτι ανάμεσα στα πόδια μου. Είμαι σίγουρη ότι μπορεί. Αν μπορεί μόνο μιλώντας για αυτό, φαντάσου να το κάνει κιόλας!
«Έχω σχέση» λέω ξερά.
«Αν δεν είχες;» με ρωτάει εκείνος. Χωρίς άγχος. Χωρίς αγωνία.
«Κούνησα λίγο τον πισινό μου και είσαι έτοιμος να λιώσεις» του λέω ειρωνικά. «Πιστεύεις ότι μου φτάνει τόσο επιπόλαιο ενδιαφέρον για να σου δοθώ; Και για πόσο; Για ένα βράδυ; Για σοβαρέψου λίγο, Ρεντ» συνεχίζω αυστηρά. Είμαι θυμωμένη. «Μπορεί να στέλνει μηνύματα και να μην βλέπω αστεράκια όταν κάνουμε σεξ, αλλά είναι εκεί όποτε τον θέλω. Εσύ;» καταλήγω. Δεν απαντάει. Τι να πει.

Βγαίνω από το δωμάτιο και κατευθύνομαι σχεδόν τρέχοντας στον κάτω όροφο. Προφασίζομαι πονοκέφαλο και αφού χαιρετώ τους πάντες ευγενικά, παίρνω τον Κρις μου αγκαζέ και επιστρέφουμε σπίτι μου.




18 σχόλια:

  1. ΑΧ!!!!! μας αναψες βραδιατικα xD θελω να δω τι θα της πει οταν ξεμεθηση γιατι να κανει σκηνη ζηλειας ηξερα να την αρπαξει και να την φιλησει ωστε να εξαφανιση τον Κρις δεν ηξερε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γεια σας ειμαι καινουργια με λενε ευα και θα ηθελα να αναφερω οτι ειναι τελεια η ιστορια σας και να ρωτησω αν ανεβαζετε τα σαββατοκυριακα

      Διαγραφή
    2. Οχι δεν ανεβαίνει τα ΣΚ μόνο καθημερινες

      Διαγραφή
  2. Φωτια! Τον εστειλε στην κολαση τον διαβολο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Απαπαπαπαπαπα!!! Τι ηταν αυτο;; Φφφφφφφ τέτοια κανεις και δεν βρίσκουμε υπνο μετα!! Μονο και κανει καμμία βλακεία ο διαβολος και δικαιολογηθεί οτι ηταν μεθυσμένος!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. άφησέ τον κορίτσι μου τον ξενέρωτο να στείλει κανένα μνμ και επικεντρώσου στην "κινούμενη ηδονή"..... και θα δεις κι αστεράκια και φεγγαράκια και πλανήτες ολόκληρους..... ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πωπωω! Ζαλιστηκε αυτος απο το θεαμα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλησπέρα με λένε μαρίνα και μόλις τελειωσα με το διάβασμα των ιστοριών σου... Περιμένω με ανυπομονησία τα επομενα κεφάλαια...:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γεια σου, Μαρίνα και καλωσήρθες. Σε πολύ γενικές γραμμές γράφω καθημερινές και δεν γράφω ΣΚ και αργίες. προσπαθώ να κόψω κι άλλο ρυθμούς γιατί πλησιάζω σtο burnout. Ελπίζω να μην μπεις κι εσύ στο κλαμπ των "Αιμοδιψών Αναγνωστριών" μου που με πιέζουν να γράφω ακόμα και όταν είμαι άρρωστη/έχω γενέθλια/επέτειο κλπ! χαχαχαχαχα

      Διαγραφή
    2. Ευχαριστώ για το καλωσόρισμα... Μην ανησυχεις αν και ηδη έγινα φανατική αναγνωστρια ... Χαχαχα... Πάντως γραφείς πολύ ωραία και κάθε σου ιστορία είναι μοναδική... Σκέψου διάβασα όλες τις ιστορίες μέσα σε μια εβδομαδα...

      Διαγραφή
    3. Και εγώ τα ίδια! Μου ομορφαινεις τις μέρες εδώ στην κρύα Γερμανία!

      Διαγραφή
    4. Τι κάνεις στη Γερμανία, Πέννυ;;;

      Διαγραφή
    5. Είμαι κ εγώ παιδί της κρίσης.... γιατρός, για την ακρίβεια οφθαλμίατρος. Μετακόμισα το 2010 και απο ότι φαίνεται θα μείνω εδώ μερικαχρονακια ακόμα...:-( λπίζω όχι για πάντα....

      Διαγραφή
  7. Γεια σας ειμαι καινουργια και με λενε ευα ειναι υπεροχες οι ιστοριες σας εχω φανατιστει

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Θα ήθελα να μου πείτε πού μπορώ να διαβάσω την ιστορία που η συγγραφέας μας έγραψε κάποτε για ένα διαγωνισμό στο Facebook, νομίζω. ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ψάξε στο γκουγκλ με λέξη κλειδί "διαγωνισμός αρλεκιν-Love radio". Δεν ξέρω αν τις έχει ακόμα ανεβασμένες! Εχει λήξει εδώ και μήνες ο διαγωνισμός και δυστυχώς έχασαααααα! Φιλιάααααα

      Διαγραφή
  9. Μολις τελειωσα να διαβαζω την ιστορια της Βαλεριας και του Ιαν τν υπεροχη ιστορια τη λατρεψα αν και αυτη ειναι ετσι θα παροθουμε τι υπεροχες ιστοριες

    ΑπάντησηΔιαγραφή