Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2015

Κεφάλαιο 19-βρακάκι, κιλοτάκι, σλιπάκι...

Δεν το περίμενα αυτό! Η Ιλέιν είναι πολύ αυθεντική, αστεία και ειλικρινής. Νιώθω μεγάλες ενοχές που σκεφτόμουν τόσο αρνητικά για εκείνη πριν τη γνωρίσω. Τελικά ο Ρεντ μάλλον έχει δίκιο. Είμαι σνομπ. Οι άνθρωποι εδώ μέσα με αγαπούν ειλικρινά κι εγώ αναρωτιέμαι τι φοράνε «οι πλούσιοι» λες και έχουν άλλο DNA.
Μέσα σε μισή ώρα που μιλάμε έχουμε κανονίσει βόλτα στα μαγαζιά για την επόμενη βδομάδα, μια συνεδρία μασάζ και στις 23 θα πάμε σε μια συναυλία στο Hyde Park. Στα γρήγορα μού είπε ότι είναι μόνη της και ότι αποφάσισε να μείνει έτσι γιατί έχει απογοητευτεί από τις σχέσεις. Ο Ρεντ μάς κοιτάει απορημένος από μακριά. Η Ιλέιν του βγάζει τη γλώσσα.

Με την άκρη του ματιού μου τον βλέπω να μιλάει με την Πατρίτσια, μια-δεν-ξέρω-τι. Είναι φανερό ότι αυτή τον γουστάρει. Τον ακουμπάει λίγο περισσότερο από όσο ορίζει η ευγένεια. Κι αυτός δε δείχνει ανεπηρέαστος. Της χαμογελάει ζεστά και τη σερβίρει λες και είναι κουλή. Είναι και ο τύπος του. Ψηλή και ξανθιά.

Ο Κρις ήρθε πριν από μία ώρα και αφού τον σύστησα παντού και μίλησε λιγάκι με τον Λιούις, αποσύρθηκε σε μια γωνία και άρχισε να στέλνει μηνύματα και να μιλάει στο κινητό του λες και είναι 16 χρονών. Τον πλησίασα δύο φορές και του είπα διακριτικά ότι αυτό που κάνει δεν είναι πολύ ευγενικό αλλά μου χάρισε ένα αστραφτερό χαμόγελο και μου είπε ότι έχει  να ευχηθεί σε πολύ κόσμο λόγω μέρας. Αυτό την πρώτη φορά Τη δεύτερη μού είπε ότι ψιλοβαριέται. Για να είμαι ειλικρινής έχω θυμώσει και δεν μπαίνω στον κόπο να τον νταντέψω. Τον έχω συνοδεύσει σε εξόδους με φίλους του και βαρέθηκα κι εγώ αλλά ποτέ δεν ήμουν αγενής και απροσάρμοστη. Επίσης, μπορούσε να στείλει μηνύματα και να μιλήσει με τους φίλους του άλλη στιγμή. Για τις δύο ώρες που θα έμενε στο γκαλά, θα μπορούσε να είναι λίγο πιο κοινωνικός, να δείξει έστω και την τυπική ευγένεια. Αλλά όχι. Ούτε καν αυτό. Λες και δεν έφτανε το ότι με άφησε μόνη μου και άργησε να έρθει.

«Τι λένε τα κορίτσια εδώ;» ακούω το αφεντικό μου να μας ρωτάει και η Ιλέιν του δίνει ένα φιλί στο μάγουλο. Η Ιλέιν είναι κι αυτή ψηλή κι έτσι δεν τεντώνεται καν. Μόνο εγώ χρειάζεται να γείρω πίσω το κεφάλι μου για να τον κοιτάξω, και είμαι 1,74!
«Η Πατρίτσια σε τρώει με τα μάτια» του λέει η αδερφή του.
«Και με τα χέρια» συμπληρώνω εγώ εύθυμα και γελάμε. Ο Ρεντ μάς κοιτάει ανέκφραστος.
«Τώρα εσείς τι είστε; Καινούργιες κολλητές;» μας ρωτάει προσπαθώντας να μη χαμογελάσει. Γελάμε μαζί του.
«Αδερφούλη» του λέει σπαρακτικά η Ιλέιν και τον σφίγγει δραματικά. «Θα μου λύσεις μια απορία;». Ο Ρεντ την κοιτάει και περιμένει την ερώτησή της με την καρτερικότητα που έχει κάθε μεγάλος αδερφός με μια τόσο απρόβλεπτη αδερφή. Εγώ θέλω να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Ελπίζω να μην τον ρωτήσει αυτό που ρώτησε και εμένα. Προσπάθησα να την αποφύγω αλλά αυτό το κορίτσι είναι σαν τρένο. Δε σταματάει με τίποτα. Και ετοιμαζόμαστε για σίγουρο εκτροχιασμό.
«Λείπω καιρό, ξέρεις, και έχω λίγο χάσει τις ελίξεις στη βρετανική μόδα…» του κάνει νάζια και εκείνος χαμογελάει σαν χαζός. Της έχει αδυναμία. Τον κοιτάω σχεδόν μαγεμένη. Ώστε έτσι είναι όταν κοιτάει κάποια που αγαπάει…
«Πέρνα στο παρασύνθημα» την προτρέπει τάχαμ αυστηρά, αλλά η απάντησή της τον αιφνιδιάζει.
«Θέλω να αγοράσω μερικά…εσώρουχα και ξέρεις, θέλω κάποιον με γούστο να μου πει πού να πάω. Έχω βαρεθεί τα συνηθισμένα» τον αποτελειώνει και γελάω με το ύφος του. Γυρνάμε και με κοιτάνε και οι δύο. Κανείς δε μιλάει. Δεν έπρεπε να τραβήξω πάνω μου την προσοχή.
«Τι σχέση έχω εγώ με αυτό; Θεέ μου, έπρεπε να έχω αδερφό» λέει εκείνος δυσφορώντας και κάνει να φύγει αλλά η Ιλέιν τον σταματάει.
«Σκέφτηκα ότι με την εμπειρία που έχεις εσύ στις γυναίκες, θα ξέρεις από πού…να ψωνίσεις» του λέει τελικά. Ο Ρεντ με κοιτάει φευγαλέα. Γιατί νιώθω έναν κόμπο στο στομάχι;
«Δεν ξέρω εγώ από αυτά» λέει σχεδόν ντροπαλά.
«Μα από πού τους ψωνίζεις;» επιμένει η Ιλέιν, η οποία δεν έχει αντιληφθεί την αμηχανία που επικρατεί.
«Από πού ψωνίζουμε;» ρωτάει ξαφνικά ο Ρεντ και με κοιτάει. Χρειάζεται βοήθεια.
«Δεν ψωνίζουμε ποτέ εσώρουχα» λέω με επίσημο ύφος. Σαν εκπρόσωπος τύπου. «Αγοράζουμε μόνο κοσμήματα, αρώματα και δερμάτινα είδη. Τα εσώρουχα τα αφήνουμε στο χέρι τους. Μας αρέσει το στοιχείο της έκπληξης» καταλήγω και ξεκαρδιζόμαστε και οι τρεις. Ο Ρεντ με κοιτάει παράξενα όμως.
«Λατρεύω που μιλάτε στον πρώτο πληθυντικό» λέει η Ιλέιν και γελάει ξανά. «Είναι σχεδόν ρομαντικό» προσθέτει και ταυτόχρονα εγώ κι εκείνος παγώνουμε. Παρατηρώ τον Κρις. Μιλάει στο κινητό του. Περιφέρεται αδιάφορα στο σαλόνι και χαζεύει τους πανάκριβους πίνακες. Αν ήταν δίπλα μου δε θα κάναμε αυτή τη συζήτηση τώρα.
«Όχι» λέει το αφεντικό μου αυστηρά. «Όχι ρομαντικό» επιμένει, σχεδόν σαν να μονολογεί.
«Δεν υπάρχει τίποτα ρομαντικό» επιβεβαιώνω κι εγώ και η Ιλέιν συνεχίζει να γελάει.
«Ε πες μου τότε από πού ψωνίζεις εσύ! Σε παρακαλάω τόση ώρα» μου λέει. Ο Ρεντ με κοιτάει και χαμογελάει με την αμηχανία μου. Δεν ξεκουνάει. Σταυρώνει τα χέρια του στο στήθος και περιμένει. Ωραία βοήθεια, αφεντικό. Ευχαριστώ.
«Σίγουρα από το σούπερ μάρκετ» με προκαλεί κοιτώντας με σταθερά και εγώ δεν απαντάω. Πρέπει να έχω γίνει κατακόκκινη. Η πρόκληση είναι τόσο μεγάλη που θέλω να απαντήσω αλλά ξέρω ότι βουτάω σε άγνωστα και επικίνδυνα νερά.
«Αν κρίνω από αυτό που φοράς, έχεις πολύ γούστο. Λέγε!» με παρακαλεί η Ιλέιν. Ο Ρεντ με παρακολουθεί κάτω από μισόκλειστα βλέφαρα. Τι περιμένει; Να του πω ότι τα κληρονόμησα από τη γιαγιά μου; Μισώ που με θεωρεί άχρωμη και άοσμη. Μισώ που με θεωρεί παιδάκι. Μισώ που με κοιτάει με μάτια άδεια, λες και δεν υπάρχω.
«Αν θες κάτι πιο κλασικό, προτίμησε τα Myla μέσα στα Harrods» λέω τελικά, κοιτώντας την Ιλέιν και γυρνώντας λίγο πλάτη στον Ρεντ. «Είναι σχετικά καινούργια και έχουν πρωτότυπα και νεανικά σχέδια. Έχω βαρεθεί τις δαντέλες και τα φρου φρου. Αν θες κάτι πιο κομψό και φίνο, προτίμησε το Luva Huva. Είναι χειροποίητα και φτιάχνονται όλα εδώ. Αλλά μπορείς να παραγγείλεις μέσω ίντερνετ μόνο. Θα σε βοηθήσω εγώ με το μέγεθος. Εγώ προσωπικά αγαπώ και τα Fleur of England. Έχουν μεγάλη ποικιλία και στο κατάστημα στη Regent με ξέρουν καλά. Αν πεις το όνομά μου θα σε εξυπηρετήσουν. Πρόσεχε, όμως, γιατί είναι ακριβό. Ψωνίζω με φειδώ από εκεί. Να φανταστείς έχουν ένα κιμονό φανταστικό, από μετάξι, αλλά κάνει 400 λίρες. Εσύ φυσικά, έχεις και χρήματα και το σώμα για να το αποκτήσεις» της λέω. Με κοιτάει απόλυτα ικανοποιημένη. «Αυτή την περίοδο έχουν προσφορά στις ζαρτιέρες και αν αγοράσεις δύο σουτιέν, σου κάνουν δώρο μια κρέμα σώματος η οποία είναι φοβερή. Ο Κρις τη λατρεύει. Καταλαβαίνεις» λέω και της κλείνω το μάτι. Μιλάω πολύ και γρήγορα. Αλλά λέω αυτά που θέλω και με τον τρόπο που θέλω.
«Είσαι η καλύτερη!» με διαβεβαιώνει η Ιλέιν λάμποντας από ενθουσιασμό. Της χαμογελώ. Γυρνάω προς το μέρος του αφεντικού μου.

Το μισάνοιχτο στόμα του, τα θολά μάτια του, ο γρήγορος σφυγμός που χτυπάει στο λαιμό του με κάνουν πολύ ευτυχισμένη. Τον σόκαρα. Στην καλύτερη περίπτωση.
«Εμένα με συγχωρείτε λίγο» λέει νευρικά και εξαφανίζεται από μπροστά μας. Κλείνω φευγαλέα τα μάτια μου και εισπνέω το άρωμά του.


3 σχόλια:

  1. καλα αυτος ο Κρις ποσο βλακας ειναι πια???? ουπς μηπως ζηλεψε λιγο ο διαβολος η' ειναι ιδεα μου?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. έχω την εντύπωση ότι ο Διάβολος αφενός ζήλεψε κι αφετέρου την έκανε "εικόνα" με τα εσώρουχα κι "άναψε".... μουαχαχαχα
    τον άλλο τον βλάκα τον Κρις τι μας τον έφερε.... εδώ έχουμε κοτζάμ παλικάρι, 2 μέτρα θεό!!!!
    με έχεις πωρώσει τόσο που είναι σαν να ζω την ιστορία!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ωραία...τον έχουμε στο σιγανό τόση ώρα και ξεροψηνεται..Τωρα βαλε και τον Κρις στο παιχνίδι να ανάψουμε το γκριλ και να τον κάψουμε εντελώς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή