Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2015

κεφάλαιο 18-Οντέτ

Περίμενα να τη δω με τζιν και φούτερ. Περίμενα να έρθει με ένα μαύρο φόρεμα από αντίδραση. Περίμενα τα πάντα. Εκτός από αυτό που είδα.

Έφτασα στο πατρικό μου μισή ώρα πριν τις πέντε το απόγευμα. Άλλαξα τη χρονιά με τον Μαξ και την παρέα μας από το πανεπιστήμιο το βράδυ όπως κάνουμε κάθε χρόνο. Κάποιοι έχουν παντρευτεί και έχουν αλλάξει λίγο οι προτεραιότητές τους αλλά όσοι έχουμε μείνει κάνουμε μαζί το ρεβεγιόν. Φέτος ειδικά είχαμε κλείσει ένα μικρό εστιατόριο και φάγαμε, ήπιαμε και χορέψαμε. Ήταν πολύ ωραία, αν και κουράστηκα νωρίς. Γύρισα σπίτι μετά το γραφείο στις οκτώ και μέχρι να ετοιμαστώ για την έξοδο δεν είχα χρόνο να ξεκουραστώ. Έχω αρχίσει να μεγαλώνω ή απλώς δε με γεμίζει αυτός ο τρόπος ζωής; Δεν ξέρω τι να σκεφτώ. Απλώς για μερικά δευτερόλεπτα, την ώρα που άνοιγαν οι σαμπάνιες και όλοι φώναζαν ευχές λίγο μετά την αλλαγή του χρόνου, ένιωσα μόνος. Πρώτη φορά ένιωσα τόσο…άδειος, σχεδόν γελοίος. Καθόμουν εκεί μέσα και γιόρταζα με ανθρώπους που ξέρω και αγαπώ αλλά δεν…δεν με ξέρουν. Βγαίνουμε μαζί, περνάμε καλά, κάνουμε πλάκες, αλλά πάντα κάτι λείπει. Η αίσθηση ότι ανήκεις κάπου, ότι υπάρχει εκεί έξω ένας άνθρωπος που είναι το άλλο σου μισό. Εγώ, που όλη μου η ζωή ήταν ένα πάρτι, να σκέφτομαι έτσι. Τι να πω…όλα μπορούν να συμβούν.

Η μητέρα μου έχει ξεπεράσει τον εαυτό της φέτος. Ο όγκος των ορεκτικών που έχει ετοιμάσει, η ποικιλία και η νοστιμιά τους είναι από άλλον πλανήτη. Έχει βγάλει και τα καλά κρασιά από την κάβα και ένα σωρό μπουκάλια σαμπάνιας. Δεν είμαστε πάνω από 20 άτομα. Οι γονείς μου, η αδερφή μου, θείοι και ξαδέρφια, οικογενειακοί φίλοι και φυσικά ο Μαξ, ο οποίος θα μείνει μόνο λίγο. Κοιτώ νευρικά το ρολόι μου μέχρι να έρθει εκείνη. Δεν ξέρω γιατί νιώθω τόση νευρικότητα. Θα ασχοληθώ με αυτό όταν τελειώσει το γκαλά. Προς το παρόν προσπαθώ να ηρεμήσω και αναρωτιέμαι αν θα έρθει με τον Κρις. Πολύ θέλω να δω ποιος είναι ο φίλος της. Αλλά τη στιγμή που χτυπάει το κουδούνι της πόρτας και ανοίγει ο πατέρας μου, τη στιγμή που τον ακούω να τσιρίζει ενθουσιασμένος το όνομά της λες και έχει να τη δει χρόνια, δε θα την ξεχάσω ποτέ. Προσπαθώ να φανώ διακριτικός και να μη γυρίσω απότομα, αλλά το κάνω. Το βλέμμα της σταματάει στο δικό μου και όταν ο πατέρας μου κάνει στο πλάι, και την κοιτάζω ολόκληρη, της χαμογελάω. Κι εκείνη κοκκινίζει. Πρώτη φορά τη βλέπω να κοκκινίζει και μου αρέσει πολύ.

Φοράει ένα μοναδικό λευκό φόρεμα που σταματάει στη μέση της γάμπας της. Ένα φόρεμα που την κάνει να δείχνει σαν νεράιδα σε δάσος. Είναι φυσικά ψηλή και μπορεί να φορέσει ό,τι θέλει αλλά αυτό το κόψιμο, το λεπτό ύφασμα και το φίνο ράψιμο την κάνουν μοναδική. Τα καστανά μαλλιά της πλαισιώνουν το πρόσωπό της και πέφτουν ελεύθερα στους ώμους της. Δεν είναι πολύ βαμμένη, δεν το έχει ανάγκη άλλωστε. Την κοιτάω αχόρταγα και σκέφτομαι ότι ποτέ δεν είχα προσέξει ως σήμερα ότι είναι η πιο φυσικά όμορφη γυναίκα που έχω δει. Δεν ξέρω αν πρέπει να χαρώ που έπεσε στην παγίδα μου. Όταν της είπα να φορέσει λευκό, το εννοούσα. Έχει ένα λευκό φόρεμα και όταν το φοράει λάμπει ολόκληρη. Της είπα όμως να φορέσει αυτό το χρώμα για να δω τι θα κάνει. Ως πρόκληση. Για να δω αν θέλει να μου αρέσει. Και το έκανε, φόρεσε λευκό. Αλλά δεν ξέρω αν μου αρέσει αυτό που έκανε. Κολακεύομαι φοβερά, αλλά ανοίγει μέσα μου μια πόρτα που οδηγεί κάπου που δεν θέλω να πάω.

Δεν μπορώ να μείνω μακριά της. Την πλησιάζω τελευταίος, όταν έχει χαιρετίσει τους πάντες και της δίνω το χέρι μου. Με αιφνιδιάζει όπως πάντα. Αγνοεί την τεντωμένη παλάμη μου και με φιλάει φευγαλέα στο μάγουλο, τυλίγοντας τα χέρια της γύρω από το λαιμό μου. Σηκώνει και το πόδι; αναρωτιέμαι και χαμογελώ.
«Καλή χρονιά, αφεντικό» λέει πρόσχαρα και εγώ ανοιγοκλείνω τα μάτια νευρικά. Ποια είναι αυτή η γυναίκα; Πάντα τόσο όμορφη ήταν; Πάντα τόσο υπέροχα μύριζε;
«Καλή χρονιά, γραμματέα» της λέω εξίσου χαρωπά. Με κοιτάει αγριεμένη. Μισεί αυτόν τον τίτλο. Και έχει δίκιο, γιατί είναι πολύ περισσότερα. «Εσύ ξεκίνησες πρώτη!» της λέω και σουφρώνει τα χείλη της.
«Πώς με βρίσκεις;» με ρωτάει και στριφογυρίζει μπροστά μου. Η φούστα της δημιουργεί μια φουντωτή ομπρέλα. Είναι σαν πρίμα μπαλαρίνα στη Λίμνη των Κύκνων.
«Είσαι πολύ όμορφη» απαντάω και κοιτάω τα πόδια μου. Είναι το μόνο που μπορώ να κάνω. Θεέ μου, πόσο βλάκας είμαι.
«Λοιπόν, ο Κρις θα έρθει πιο μετά γιατί άργησαν να κάτσουν στο τραπέζι με τους δικούς του. Μένει και λίγο μακριά από εδώ. Καταλαβαίνεις…Στην 5η ζώνη. Πρέπει να πάρει μετρό και σήμερα δεν έχει πολλούς συρμούς. Η Ιλέιν που είναι;» μιλάει γρήγορα. Νιώθει κι αυτή άβολα; Μα τι στο καλό συμβαίνει;
«Είναι στο δωμάτιο ζωγραφικής με τον Μαξ. Του δείχνει κάτι που έχει σχεδιάσει» απαντάω και εκείνη ξεκαρδίζεται.
«Δωμάτιο ζωγραφικής;» επαναλαμβάνει κα γελάει με την καρδιά της. Γελάω κι εγώ κι ας μην ξέρω το λόγο. Την οδηγώ λίγο πιο πέρα γιατί μας κοιτάνε λίγο παράξενα και την ακούω να μου εξηγεί ότι ποτέ δεν έχει ακούσει κάτι τέτοιο.
«Εμείς οι πλούσιοι έχουμε ένα σωρό τέτοια δωμάτια. Δωμάτια για κάθε δραστηριότητα» λέω και γελάει πάλι. «Έχεις πιει; Δεν μπορεί ξαφνικά να με θεωρείς τόσο αστείο» της λέω και γελάει ξανά.
«Πάντα σε θεωρώ αστείο» μου λέει χαμογελώντας τώρα. Της προσφέρω ένα ποτήρι σαμπάνια και δυσανασχετώ από μέσα μου τη στιγμή που η Ιλέιν έρχεται σαν σίφουνας και την αγκαλιάζει.
«Έχω ακούσει τόσα πολλά για σένα! Καλή χρονιά!» της λέει ενθουσιασμένη και η Ελίζαμπεθ τής χαμογελάει ζεστά.

«Καλή χρονιά, Ιλέιν! Πες μου πώς σου φαίνεται το Λονδίνο» τη ρωτάει αφού ανταλλάζουν ευχές για τον νέο χρόνο. Τις βλέπω να ξεμακραίνουν. Μιλάνε ζωηρά, γελάνε και αγγίζονται. Η χημεία μεταξύ τους είναι ακαριαία. Είναι δυο μικρά κορίτσια, ανέμελα κι ευτυχισμένα. Όλη η ζωή είναι μπροστά τους. Χρειάζονται κάποιον εξίσου ανέμελο. Τι δουλειά έχω εγώ να…


6 σχόλια:

  1. μολις δαγκωσε την λαμαρινα ο διαβολος !!!!! αντε να δουμε ποτε θα το παραδεχτη οτι ειναι ερωτευμενος μαζι της

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Επιτέλους πρόσεξε οτι εκτός απο "γραμματεας"...ειναι και γυναικα....την πατησες άσχημα τωρα αφεντικό;))))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. πώρωσηηηηηηηηηηηη............. καλά η πλευρά του "Διαβόλου" με πεθαίνει.... έχει τρομερό ενδιαφέρον να μαθαίνουμε τι σκέφτεται κι ο άντρας!!!! είσαι καταπληκτική!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. πώρωσηηηηηηηηηηηη............. καλά η πλευρά του "Διαβόλου" με πεθαίνει.... έχει τρομερό ενδιαφέρον να μαθαίνουμε τι σκέφτεται κι ο άντρας!!!! είσαι καταπληκτική!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ο Διαβολος ερωτευτηκε !!!!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Έχω κολλήσει απίστευτα!! Είναι φανταστική

    ΑπάντησηΔιαγραφή