Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

κεφάλαιο 17-λευκό σαν το χιόνι

Είμαι πολύ κουρασμένη. Σήμερα είχα τόσα πράγματα να κάνω στο γραφείο που η ώρα πήγε πέντε χωρίς να το καταλάβω. Η εσωτερική γραμμή χτυπάει. Ο Διάβολος με ενημερώνει ότι είναι ώρα να φύγω. Του λέω ότι έχω αφήσει κάτι στη μέση και ότι χρειάζομαι μισή ώρα. Επιμένει ότι δεν πρέπει να μείνω παραπάνω. Σήμερα είναι 31  Δεκεμβρίου. Κανονικά είχαμε πει να μη δουλέψουμε, αλλά προέκυψε μια προσφορά την τελευταία στιγμή και δεν μπορούσαμε να την αγνοήσουμε. Σε λίγες ώρες αλλάζει ο χρόνος όμως, και έχω να κάνω ψώνια.

Χτυπάω την πόρτα του γραφείου του και αμέσως μου λέει να περάσω. Κάθομαι απέναντί του και καθαρίζω τον λαιμό μου. Είναι πολύ όμορφος σήμερα. Πάντα είναι πολύ όμορφος, αλλά σήμερα τα έχει δώσει όλα. Φοράει ένα μαύρο ζιβάγκο και τζιν. Μιας και είμαστε μόνοι στην εταιρεία, δεν υπήρχε λόγος να φορέσει κοστούμι. Κι εγώ φοράω τζιν και ένα φούτερ. Αλλά αυτός κάνει και τα πιο κάζουαλ ρούχα να δείχνουν σούπερ επίσημα και σέξι πάνω του. Παρατηρώ τις έντονες γωνίες στο πρόσωπό του, την ελαφρά στραβή μύτη του, το θεληματικό πηγούνι. Θεέ μου, πόσο όμορφος είναι.
«Θες κάτι να μου πεις ή σου αρέσει αυτό που βλέπεις;» με ρωτάει προκλητικά χωρίς να σηκώσει το βλέμμα του. Το κάθαρμα. Με παίζει.
«Και τα δύο» απαντώ ανάλαφρα και το βλέμμα του καρφώνεται στο δικό μου σε χρόνο μηδέν. Χαμογελώ με την απορημένη έκφρασή του. Τι νομίζει; Ότι μόνο αυτός μπορεί να αιφνιδιάζει;
«Τι μπορώ να κάνω γι’ αυτό;» ρωτάει και κάνει πίσω την καρέκλα του. Σταυρώνει τα μπράτσα στο στήθος και με κοιτάει σταθερά.
«Θέλω να σου μιλήσω για κάτι» του λέω προσπαθώντας να αλλάξω θέμα. Με αποδιοργανώνει όταν με κοιτάει έτσι. Αν δεν ήξερα πόσο με αντιπαθεί, θα έλεγα…
«Ακούω» με παροτρύνει και στρέφεται πάλι στον υπολογιστή του.
«Φεύγοντας από εδώ λέω να πάω να ψωνίσω κάτι για το γκαλά» τον ενημερώνω σχεδόν ντροπαλά.
«Θα έρθεις δηλαδή;» με ρωτάει ανέκφραστος. Τι σημαίνει τώρα αυτό; Θέλει ή δε θέλει;
«Έτσι έλεγα…» ψελλίζω. Μα γιατί φέρομαι έτσι; «Στην αρχή μόνη μου και ό,τι ώρα τελειώσει ο Κρις θα έρθει και αυτός» διευκρινίζω. Ο Διάβολος δεν απαντάει. «Ήθελα λοιπόν να σε ρωτήσω τι περίπου φοράτε σε αυτά τα περίφημα γκαλά για να διαλέξω κάτι…σχετικό» αποτολμώ. Σταματάει τη νευρική πληκτρολόγηση και με κοιτάει ξανά μπερδεμένος.
«Δεν καταλαβαίνω» λέει ήρεμα.
«Τι να αγοράσω; Τουαλέτα; Κοκτέιλ φόρεμα, κάτι απλό; Τι φοράτε εσείς…οι πλούσιοι;» του εξηγώ την απορία μου αλλά εκείνος δε δείχνει να καταλαβαίνει. Ξαφνικά αρχίζει να γελάει.
«Εμείς οι πλούσιοι;» επαναλαμβάνει τα λόγια μου και συνεχίζει να γελάει με την καρδιά του. «Δεν ήξερα ότι είσαι σνομπ».
«Δεν είμαι σνομπ» τον διορθώνω «αλλά δε θέλω να είμαι σαν το φτωχό συγγενή». Σκέφτομαι ότι αυτό ακριβώς είμαι. Με κοιτάει παράξενα. Σκέφτηκε το ίδιο;
«Η μητέρα μου το έχει ονομάσει γκαλά ειρωνικά. Επειδή οι φίλοι μας κάνουν γκαλά για ψύλλου πήδημα. Εμείς κι εμείς θα ήμαστε. Φόρα ό,τι θέλεις!» μου λέει και μένω εμβρόντητη. Δηλαδή δεν θα είναι γκαλά; Ανακουφίζομαι κάπως.
«Να αγοράσω ένα απλό καλό φόρεμα δηλαδή;» επιμένω. Ξανασταματάει τη δουλειά του και με κοιτάει ανυπόμονα αυτή τη φορά.
«Θέλεις να το κανονίσω εγώ;» ρωτάει σοβαρά. «Να κανονίσω να πας στο Fenwick  να διαλέξεις ό,τι θες;» προτείνει.
«Δεν είμαι σαν τις μετρέσες σου για να με ντύνεις» λέω εκνευρισμένη και κάνω να φύγω σαν σίφουνας από το γραφείο του ειλικρινά θιγμένη με την πρότασή του.
«Κάτσε κάτω αμέσως» τον ακούω να λέει απότομα πίσω από την πλάτη μου και το σώμα μου ακινητοποιείται. Θέλω να φύγω αλλά δε θέλω κιόλας.
«Τι θες;» ρωτάω επιθετικά.
«Να σε διευκολύνω ήθελα» λέει θυμωμένος. «Είσαι αχάριστη και αγενής. Και δεν σου επιτρέπω να μιλάς για μετρέσες. Η προσωπική μου ζωή δε σε αφορά».
«Καλώς. Μπορώ να φύγω τώρα;»
«Θα φύγεις όταν σου δώσω εγώ την άδεια».
«Δεν είμαι φυλακισμένη» του διευκρινίζω.
«Ανυπομονώ να λήξει το συμβόλαιό μας. Είσαι αφόρητη!»
«Κι εσύ είσαι ένας απαίσιος εργοδότης!».
«Ελιζαμπέτα» μου λέει ξαφνικά. Ο τρόπος που προφέρει το όνομά μου με κάνει και ανατριχιάζω πάντα. «Φόρα ό,τι θες» λέει τελικά. «Ένα από αυτά τα φορέματα που φοράς στη δουλειά ή κάτι παρόμοιο θα είναι μια χαρά. Γενικά είσαι καλοντυμένη» λέει και αφού παίρνει μια βαθιά ανάσα, προφανώς για να συγκρατήσει τα νεύρα του, αρχίζει να δουλεύει πάλι. Ξαφνικά νιώθω λίγο άσχημα για την έκβαση της συζήτησης. Γιατί πρέπει πάντα να τσακωνόμαστε;
«Τι θα κάνεις απόψε;» τον ρωτάω μαλακά. Χωρίς να σηκώσει το κεφάλι του μου απαντάει ξερά «σεξ». Υποθέτω με τη Λουίζα. Αυτή κάλεσε πριν από δύο ώρες. Μα καλά…ο καινούργιος χρόνος θα τον βρει…ανάσκελα; Η μπρούμυτα; Τι να προτιμάει άραγε; Μα τι σκέφτομαι πια; «Εσύ;» με ρωτάει εκείνος.
«Θα αλλάξουμε χρόνο στο Club77 στο Σόχο με κάτι φίλες και τα αγόρια μας» λέω και ντρέπομαι που θα κάνω κάτι τόσο…mainstream.
«Καλώς» λέει εκείνος αδιάφορα και κατευθύνομαι προς την πόρτα. Δε θέλω να φύγω αλλά δεν καταλαβαίνω το λόγο.
«Ελιζαμπέτα» μου λέει ξαφνικά την ώρα που κλείνω την πόρτα πίσω μου. Τον κοιτάω και με κοιτάει χωρίς να μιλάμε αλλά εκείνος τελικά λέει κάτι παράξενο. «Διάλεξε κάτι λευκό. Σου πάει πολύ».





4 σχόλια:

  1. <3 εντάξει, είναι επίσημο..... τον αγαπώ!!!! και για να είμαι πιο συγκεκριμένη, ΤΟΥΣ αγαπώ μαζί!!! είναι το τέλειο ζευγάρι..... έχω την εντύπωση ότι περιμένει να λήξει το συμβόλαιό της για να της πει πως νιώθει!!!!!! ΑΝΥΠΟΜΟΝΏΩΩΩΩ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. εγω θελω ο καινουργιος χρονος να τον βρει παραγματι ανασκελα (ή μπρουμητα) αλλα με την Ελιζαμπεθ

    ΑπάντησηΔιαγραφή