Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

κεφάλαιο 14-δεν ξέρω, δεν είδα...

«Τι στο καλό έχεις εσύ σήμερα; Μου λες;» με ρωτάει την Τρίτη το μεσημέρι. Το στομάχι μου φέρνει μερικές βόλτες. Ακόμα δεν έχω συνέλθει. Ένα κουτί μπισκότα πάνω στο γραφείο μου παραμένει κλειστό. Κάτι πρέπει να φάω.
«Δεν καταλαβαίνω τι λες» του λέω και συνεχίζω να κοιτάω την οθόνη του υπολογιστή μου, αποφεύγοντας το οξύ βλέμμα του. Με έχει ρωτήσει ήδη δύο φορές από το πρωί αν είμαι καλά και του έχω απαντήσει ανάλογα. Ειλικρινά, δεν μπορώ να είμαι πιο πειστική. Φοβάμαι ότι αν μιλήσω περισσότερο, θα κάνω εμετό.
«Από το πρωί είσαι γκρι σαν τη στάχτη» επιμένει εκείνος. «Χθες έφυγες μια χαρά από το γραφείο. Σιγοτραγουδούσες κάτι. Σήμερα δεν έχεις σηκωθεί ούτε να πας να φας. Και απαντάς μονολεκτικά» αναλύει τις παρατηρήσεις του.
«Να γίνεις ντετέκτιβ» λέω ξερά και τον αγνοώ. Φαινομενικά.
«Και έκανα όλα όσα σε εκνευρίζουν και δεν αντέδρασες καθόλου. Εσύ είσαι χάλια. Λέγε!» με διατάζει. Τον κοιτάζω φευγαλέα κουρασμένη. Δεν έχω όρεξη για όλο αυτό.
«Τι έκανες δηλαδή;» προσπαθώ να αλλάξω θέμα συζήτησης.
«Σου είπα να κάνεις απομαγνητοφώνηση και δεν γκρίνιαξες. Εσύ συνήθως βγάζεις μια γλώσσα μέχρι απέναντι αν σου πω να κάνεις κάτι τέτοιο. Αρχίζεις να λες ότι δε σπούδασες για αυτό και άλλα τέτοια επαναστατικά! Και μετά σηκώθηκα και σου πήρα ένα μολύβι από τη μολυβοθήκη. Και δεν είπες κουβέντα! Εσύ συνήθως γκρινιάζεις ότι ξεμένεις από μολύβια γιατί δεν μπαίνω στον κόπο να πάρω τα δικά μου» χαμογελάει.
«Όλα δικά σου είναι εδώ μέσα» λέω ξερά. Με κοιτάει απορημένος.
«Αυτή είναι δική μου ατάκα» λέει.
«Ήρθε καιρός να το καταλάβω» λέω ήρεμα. Συνεχίζει να με κοιτάει και ξαφνικά κάθεται στην καρέκλα απέναντί μου. Πάντα όμορφος. Πάντα εντυπωσιακός.
«Πες μου τι έχεις γιατί έχω αρχίσει να χάνω την υπομονή μου» λέει άγρια και ανατριχιάζω. «Χώρισες με τον φίλο σου; Έπαθε κάτι κάποιος δικός σου; Έκανα κάτι…εγώ;» επιμένει.
«Είμαι καλά και άσε με να δουλέψω» λέω λίγο πιο πειστικά. «Απλώς…είναι εκείνες οι μέρες του μήνα» του λέω. Ξέρω ότι αυτό κάνει όλους τους άντρες να σε κοιτάνε με κατανόηση. Μετά από αυτό δε σε ρωτάνε τίποτα. Απλώς γνέφουν θετικά και δεν επιμένουν άλλο. Τον βλέπω να ξύνει το σαγόνι του.
«Περίοδο είχες πριν από τρεις βδομάδες. Είχες τα νεύρα σου και είδα ότι πήρες ένα ροζ χαπάκι για πόνους περιόδου. Άρα δεν έχεις περίοδο» λέει θριαμβευτικά. Καμιά φορά ξεχνάω πόσο σατανικά έξυπνος είναι και πόσο στενά δουλεύουμε. Αλλά δεν είχα ιδέα ότι ξέρει πότε έχω περίοδο. Είναι λίγο..ανατριχιαστικό.
«Έχω άστατο κύκλο» χαμογελώ ξινά.
«Μα πήγες στο γυναικολόγο πριν από λίγο καιρό. Δεν το φτιάξατε;» χαμογελάει εξίσου ξινά.
«Μα τι κάνεις; Με παρακολουθείς;» τον ρωτάω με σκοπό να τον κάνω να νιώσει άβολα αλλά δεν ανοιγοκλείνει ούτε βλέφαρο.
«Η περίοδός σου μου κεντρίζει το ενδιαφέρον» με ειρωνεύεται. Ωραία, σκέπτομαι. Αλλάξαμε θέμα. «Λέγε τώρα τι έχεις» επιμένει και ξεφυσάω. Δεν κράτησε πολύ. Με κοιτάει με έναν τρόπο που με κάνει να νιώθει τρωτή. Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω. Δε θα αντέξω αυτά που θα μου πει αλλά νιώθω ότι κάπου πρέπει να μιλήσω. Αν δεν το κάνω φοβάμαι ότι θα σκάσω. Αξίζει άραγε την εμπιστοσύνη μου ή θα χλευάσει την ηλιθιότητά μου; Θα με καταλάβει ή θα θριαμβολογήσει;
«Δεν είναι κάτι που σε αφορά» λέω και κομπιάζω. «Δηλαδή σε αφορά…αλλά έχει να κάνει με μένα. Και θέλω να μου εγγυηθείς ότι δε θα σχολιάσεις τίποτα και…»
«Λέγε επιτέλους!» σηκώνει τον τόνο της φωνής του. Αναπηδώ στο κάθισμά μου και εκείνος σμίγει τα φρύδια. «Λέγε» επαναλαμβάνει πιο ήρεμα. Νόμιζα ότι τον ξέρω καλά αλλά με μπερδεύει αυτός ο άνθρωπος. Με αποσυντονίζει συνεχώς. Περνάει πρώτη φορά από το μυαλό μου ότι ενδιαφέρεται. Ανθρώπινα.
«Θυμάσαι που μου είχες πει να μην ασχοληθώ με την υπόθεση Μπομόν;» του λέω μετά από μια μεγάλη παύση. Εκείνος γνέφει θετικά αλλά ένα σύννεφο περνάει μπροστά από τα μάτια του. Ο,τι κι αν σκέφτεται το κρατάει μέσα του όμως. «Εγώ είχα μια καλή ιδέα και σκέφτηκα να δουλέψω την πρόταση ώστε να αποδείξω ότι μπορώ…» λέω και σταματάω. Παίρνω μια βαθιά ανάσα. Μου έρχεται πάλι εμετός.
«Θεέ μου» λέει εκείνος τρομαγμένος. «Συνέχισε».
«Έχω αφιερώσει στο πρότζεκτ πάνω από 50 ώρες δουλειάς και είχα κάνει φοβερή πρόοδο. Είχα σκοπό να του δώσουμε μερικά ποσοστά από τα κέρδη του κτιρίου του μετά την εκμετάλλευση που θα έκανε η εταιρεία σου» του εξηγώ.
«Καλή ιδέα» λέει και σουφρώνει τα χείλη. «Τι συνέβη όμως; Αυτό που φοβάμαι;»
«Είχα εκνευριστεί που μου απαγόρευσες να ασχοληθώ και ήθελα να τα καταφέρω. Μπορούσα να τα καταφέρω. Αλήθεια μπορούσα» λέω και ξαφνικά ένας κόμπος φράσει το λαιμό μου. Κατεβάζω το βλέμμα και προσπαθώ να μην κλείσω τα μάτια μου. Θα αρχίσω να κλαίω. Θα βάλω τα κλάματα μπροστά στον πιο ακατάλληλο άνθρωπο. Ωραίο επαγγελματισμό δείχνω. Τελικά έχει δίκιο. Είμαι απλώς…πώς με είχε χαρακτηρίσει; «Ένα κοριτσάκι με καλά πτυχία».
«Δεν είναι έτσι τα πράγματα αλλά σε ακούω» μου λέει. Παίρνω μια βαθιά ανάσα.
«Χθες το βράδυ με κάλεσε σπίτι του για να παρουσιάσω το πρότζεκτ» λέω και εικόνες περνάνε από μπροστά μου. Κλείνω τα μάτια. Το στομάχι μου σφίγγεται.
«Γιατί σπίτι του;» με ρωτάει εύλογα.
«Για να είναι εκτός ωρών εργασίας και να μη μας πάρει κανένα μάτι» του εξηγώ.
«Το αντιδεοντολογικό του πράγματος, το ότι με παρέκαμψες, μου είπες ψέματα και έδρασες πίσω από την πλάτη μου αγνοώντας τις εντολές μου θα το αναλύσουμε μετά. Προς το παρόν μίλα λίγο πιο γρήγορα. Με έχει πιάσει εκνευρισμός» λέει.
«Τι θες να σου πω; Είχε βάλει χαμηλή μουσική και δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον για το πρότζεκτ» λέω και κομπιάζω. «Σε κάποια φάση με άγγιξε φευγαλέα στο στήθος αλλά νόμιζα ότι ήταν κατά λάθος» του λέω και τελικά δεν συγκρατώ τα δάκρυά μου. Με κοιτάει εμβρόντητος. «Είναι τόσο μεγάλος…δεν περίμενα ποτέ…Δεν τον προκάλεσα. Αλήθεια σου λέω. Δεν έχω ιδέα τι μπορεί να σκέφτηκε» ψελλίζω αηδιασμένη. Ο Μπομόν έχει την ηλικία του πατέρα μου αν ζούσε ή του Λιούις!
«Σε πείραξε;» με ρωτάει πραγματικά εκνευρισμένος και σηκώνεται απότομα όρθιος. Τον σταματώ με μια αρνητική χειρονομία.
«Όχι, όχι. Απλώς τη δεύτερη φορά προσπάθησε να με φιλήσει και έτσι κατάλαβα τι άρρωστες ιδέες είχε. Σηκώθηκα και άρχισα να τρέχω προς την πόρτα. Με άρπαξε από το χέρι» του είπα και του έδειξα τον μελανιασμένο καρπό μου «και με τράνταξε. Μου είπε ότι έπρεπε να έχω καταλάβει τι ήθελε και άλλα χυδαία πράγματα» του λέω και συνεχίζω να κλαίω. «Μα γιατί πίστεψα ότι τον ενδιέφεραν οι ιδέες μου;» λέω μέσα στα αναφιλητά μου. Εκείνος συνεχίζει να βηματίζει νευρικά μπροστά μου κοπανώντας τη γροθιά του μέσα στην παλάμη του.
«Λυπάμαι που χρειάστηκε να μάθεις με αυτόν τον τρόπο ότι έχω πάντα δίκιο» λέει τελικά και γελάω μέσα στο κλάμα μου. Είναι απαράδεκτος. «Σταμάτησα τη συνεργασία μαζί του μαχαίρι όταν με ρώτησε αν είσαι καλή στο κρεβάτι» συνεχίζει και τον κοιτάω με ανοιχτό το στόμα. «Του εξήγησα ότι η συνεργασία μας δεν έχει τέτοιο χαρακτήρα και μου ζήτησε την άδεια να προσπαθήσει. Σταμάτησα να συνεργάζομαι μαζί του και εσύ πήγες πίσω από την πλάτη μου και δούλεψες για αυτόν. Κατάλαβες τι θα νόμιζε; Ότι ήξερες και ότι του προσφέρθηκες! Η ότι σε έστειλα εγώ!».
«Εγώ…δεν είχα ιδέα…μα πώς σκέφτεται έτσι ο κόσμος;» ψελλίζω και εκείνος κάνει μια γκριμάτσα.
«Πού ζεις; Ο χώρος μας έχει πολλά τέτοια. Μέχρι να καταξιωθείς πρέπει να προσέχεις. Είσαι νέα και…συμπαθητική» λέει. Τον κοιτάω νευριασμένη. Πες ένα «όμορφη»! Δεν κάνει τίποτα!
«Νιώθω τόσο βρώμικη» του λέω και ακούσια τρίβω το δέρμα μου. «Έκανα τρία ντους χθες το βράδυ. Θέλω συνέχεια να κάνω εμετό. Δεν θέλω να δω ούτε τον Κρις. Φοβάμαι κάθε άντρα. Πώς θα το ξεπεράσω;» μονολογώ. Εκείνος με ακούει με προσοχή.
«Εγώ σκέφτομαι ότι θα πρέπει να σε ανεχτώ άλλες πέντε μέρες» λέει ξαφνικά. Το ύφος του δείχνει ότι με πειράζει.
«Τι εννοείς;» ρωτάω.
«Εννοώ ότι σπαταλούσες το χρόνο για τον οποίο πληρώνεσαι αδρά από εμένα για να δουλεύεις για τον Μπομόν. Άρα πρέπει να επιμηκυνθεί κατά 50 ώρες το συμβόλαιό μας» καταλήγει.
«Κάνεις πλάκα; Δεν το εννοείς. Εσύ είσαι τρελός!» φωνάζω αλλά το ύφος του με σταματάει. Κάνει πλάκα.
«Τι θες να κάνω;» με ρωτάει τελικά και κάθεται στο γραφείο μου. Σηκώνω το κεφάλι  μου. Με κοιτάει σταθερά και κοκκινίζω. Έχει ένα διεισδυτικό βλέμμα που σε κάνει να νιώθεις γυμνή. «Θες να τον σαπίσω στο ξύλο; Θες να φροντίσω να μην πουλήσει ποτέ το βρωμοκτίριό του; Θες να του κάνω μήνυση; Θες να τον ξεφτιλίσω στο χώρο μας; Πες μου τι θες» μου λέει αποφασιστικά. Δε θέλω τίποτα, αλλά μου αρέσει που προσφέρεται να με προστατεύσει.
«Όχι, όχι, μην μπλεχτείς» του λέω και το εννοώ. Το φταίξιμο είναι 100% δικό μου.
«Ξέρεις πόσο σε αντιπαθώ» μου λέει και τον κοιτάω με μάτια δακρυσμένα. Γνέφω θετικά. Τα αισθήματα είναι αμοιβαία και ευτυχώς πολύ ειλικρινή. «Αλλά όποιος τα βάζει μαζί σου, θα πρέπει να είναι έτοιμος για πόλεμο».






5 σχόλια:

  1. Κλαιω τι ανδρας ειναι αυτος ..... ειναι πολυ ωραια αυτη η ιστορια σου , συγχαρητηρια...αν θελεις βαλε ενα κομματι με τις σκεψεις του.....κικη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνω θελω και γω τις σκεψεις του συγγραφεα μας pleaseee :P

      Διαγραφή
  2. γλυκε μου Διαβολε! για ποια αντιπαθεια μιλαει ακριβως?? ειμαι η μονη που δεν τη βλεπει?? υπεροχη ιστορια! αυτοι οι δυο οταν θα καταληξουν μαζι πραγματικα θα καει η κολαση..... ανυπομονω να το δω λοιπον! ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ναι τωρα μας έπεισε την αντιπαθει αν είναι ετσι η αντιπάθεια θελω κ εγω ενΑ τέτοιο άντρα να με αντιπαθει :-P

    ΑπάντησηΔιαγραφή