Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2015

κεφάλαιο 13-λείπει ο γάτος και χορεύει η μίνι μάους

Τι όμορφη βδομάδα, σκέφτομαι την ώρα που φεύγω από το γραφείο μου εκείνη την Παρασκευή, κουρασμένη αλλά και χαρούμενη ταυτόχρονα. Τη Δευτέρα που πήγα στη δουλειά ο Διάβολος δεν ήρθε. Μου έστειλε ένα μήνυμα ότι είχε γρίπη και δεν τον είδα όλη τη βδομάδα. Κάπου την Τετάρτη πρέπει να ένιωσε καλύτερα, γιατί έφυγε για ένα ταξίδι-αστραπή στη Σκωτία. Το μόνο που μου ζήτησε ήταν να του στείλω κάτι λίστες που χρειαζόταν και να του κλείσω διαμονή. Διάλεξα ένα υπέροχο ξενοδοχείο στο κέντρο του Εδιμβούργου αλλά πολύ που τον ένοιαξε. Ούτε ευχαριστώ δε μου είπε. Το αποτέλεσμα της απουσίας του όμως είναι πολύ ευχάριστο. Είχα την ευκαιρία να δουλέψω στην υπόθεση Μπομόν και επιτέλους κατάφερα να την ολοκληρώσω. Πιστεύω ότι έχει πάει καλά. Ο κύριος Μπομόν δέχτηκε να με συναντήσει τη Δευτέρα κατά τις οκτώ το απόγευμα στο σπίτι του. Είναι μια ευτυχής συγκυρία. Δεν ήθελα να τον συναντήσω εργάσιμη μέρα και ώρα, αλλά ούτε και σε κάποιο εστιατόριο. Αν μας έπαιρνε κανένα μάτι θα το μάθαινε ο Ρεντ αμέσως ότι κάνω δουλειές πίσω από την πλάτη του. Το οποίο εν μέρει ισχύει, αλλά το κάνω για καλό. Αν πάνε καλά οι διαπραγματεύσεις θα κάνω δώρο στον Ρεντ ένα μεγάλο συμβόλαιο. Βασικά θα του το τρίψω στη μούρη, για να είμαι πιο συγκεκριμένη. Και μετά θα το καταθέσω σε ένα διαγωνισμό νεανικής επιχειρηματικότητας που δίνει μια φοβερή υποτροφία και σίγουρα θα κερδίσω. Αλλά αν δεν πάει καλά, δε θα το μάθει ποτέ, και έτσι δε θα ακούω συνέχεια «σου τα ‘λεγα εγώ»

Είμαστε λίγες μέρες πριν τις γιορτές και προσπαθώ να βάλω σε λίγη τάξη το πρόγραμμά μου. Ο Κρις θα λείπει και το πιο πιθανό είναι να πάω για γιορτές στη μητέρα μου. Χθες της ανέβηκε λίγο ο σφυγμός και την πήγαν στο νοσοκομείο αλλά ευτυχώς πήρε αμέσως εξιτήριο. Η Μάιρα με διαβεβαίωσε ότι όλα είναι καλά και έτσι ηρέμησα κάπως αν και ποτέ απόλυτα. Η καρδιά της μητέρας μου είναι σαν ωρολογιακή βόμβα, μας είχε πει κάποτε ένας καθηγητής καρδιολογίας. Και αυτό μου έκοψε τα πόδια.

Ευτυχώς αυτό το σαββατοκύριακο θα είναι στο Λονδίνο ο Κρις και έτσι είναι ευκαιρία να περάσουμε λίγο χρόνο μαζί. Το επόμενο Σαββατοκύριακο είναι Χριστούγεννα και θα λείπει στη Βιέννη. Του τηλεφωνώ βγαίνοντας στο δρόμο και εκείνος απαντάει αμέσως.
«Αγάπη μου!» λέει όλο χαρά και η καρδιά μου λιώνει. Είναι πολύ γλυκός. «Σε περίμενα!».
«Μόλις τέλειωσα και είπα να συνεννοηθούμε για τα σχέδιά μας απόψε» του λέω. Ακούω φασαρία από πίσω. Μάλλον δεν είναι μόνος.
«Πάμε για φαγητό στο μεξικάνικο; Και μετά λέω να κοιμηθώ σε σένα» λέει.
«Τέλεια ιδέα!» συμφωνώ αμέσως. Αυτό είχα στο νου μου.
«Και σου έχω καλά νέα! Θα λείπω από 24 μέχρι 29 Δεκεμβρίου, αλλά θα είμαι εδώ Πρωτοχρονιά» μου λέει και ενθουσιάζομαι. Ανέλπιστο νέο!
«Μα δεν είχες ένα ταξίδι; Τι έγινε;» τον ρωτάω.
«Ακυρώθηκε, αλλά θα πληρωθούμε κανονικά γιατί η υπαιτιότητα δεν είναι δική μας» μου λέει και τσιρίζω ενθουσιασμένη. «Αν δεν έχεις κανονίσει μπορούμε να αλλάξουμε το χρόνο μαζί» προτείνει.
«Μα αυτό είναι τέλειο νέο! Και φυσικά θα περάσουμε μαζί την Πρωτοχρονιά! Εγώ θα πάω Χριστούγεννα στη μητέρα μου και τις υπόλοιπες μέρες θα τις περάσουμε μαζί».
«Κοίτα…με έχουν καλέσει οι δικοί μου για γεύμα την πρωτοχρονιά αλλά θα λείψω μόνο για λιγάκι» μου λέει και η σπονδυλική μου στήλη τεντώνεται αυτόματα.  
«Ναι, ναι, φυσικά» λέω με πολύ κουλ ύφος αλλά από μέσα μου αναρωτιέμαι γιατί δεν με καλεί ποτέ να γνωρίσω τους δικούς του. Εγώ του έχω πει πολλές φορές να έρθει στο Μάντσεστερ αλλά αυτός λέει συνέχεια ότι δεν είναι έτοιμος. Αλλά το να με αφήσει μόνη πρωτοχρονιά ενώ εκείνος θα είναι με την οικογένειά του είναι λίγο αγένεια. Δεν επιμένω όμως. Έτσι είναι οι άντρες. Δεν έχουν τις ίδιες προτεραιότητες.
«Απογευματάκι μετά το γεύμα μπορούμε να πάμε στο παγοδρόμιο και μετά θέατρο» προτείνει.
«Όλο ωραίες ιδέες έχεις» του λέω και γελάμε.
Γυρνάω σπίτι μου και αφού κάνω ντους και ετοιμάζομαι για την παμπ όπου θα συναντήσω αργότερα τον Κρις και κάτι φίλες μου από το πανεπιστήμιο κάθομαι στο λάπτοπ μου για να βάλω τις τελικές πινελιές στην υπόθεση Μπομόν. Νομίζω ότι τα έχω σκεφτεί όλα και ανυπομονώ να κλείσω τη συμφωνία. Έχω αφιερώσει πολλές ώρες σε αυτό το έργο και είναι προσωπικό στοίχημα. Είναι η απόδειξη ότι μπορώ και μόνη μου.

Ανοίγω τα μέιλ μου. Με περιμένει ένα μήνυμα από τον Ρεντ. Μέχρι να ανοίξει προσεύχομαι να μου στέλνει ότι θα μείνει στη Σκωτία μέχρι να φωτογραφίσει το τέρας του Λοχ Νες.

Σου στέλνω αυτά τα αρχεία για να τα έχεις έτοιμα μέχρι τη Δευτέρα το πρωί. Πρέπει να ελέγξεις τις δύο πρώτες στήλες και μετά να γράψεις μια αναφορά περίπου 2.000 λέξεων για τη νέα προσφορά.
Λυπάμαι αν σου χαλάω τα σχέδια για το Σαββατοκύριακο.
Ντέιβιντ Ρεντ

Σφίγγω τα δόντια και παίρνω μια βαθιά ανάσα. Πέντε έξι ωρίτσες δουλειά είναι και τέλειωσα. Δεν έγινε τίποτα. Είναι φυσιολογικό σε μια απαιτητική θέση να προκύπτουν και αυτά. Και πληρώνομαι καλά για να είμαι συνεχώς στη διάθεσή του. Γιατί με εκνευρίζει τόσο όμως; Γιατί αναστατώνομαι κάθε φορά που στέλνει μέιλ; Επειδή ξέρω ότι έχει την εξουσία να μου αναθέσει ακόμα και κάτι υπεράνθρωπο;

Είμαι σίγουρη ότι δε λυπάσαι καθόλου :-P του γράφω και πατάω αποστολή. Δε θέλω να ξέρει ότι μου δυσκολεύει τη ζωή. Το παίζω άνετη. Κάποια στιγμή θα πείσω και τον εαυτό μου!



3 σχόλια:

  1. h syggrafeas aytvn tvn istorivn th doyleia kanei? mporeitai na mou apanthsetai ,h idia h opios jerei
    eyxaristv

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καθηγητρια αγγλικων, μεταφράστρια κ.ά. γιατι ρωτας;;
      Φιλια

      Διαγραφή
    2. Καθηγητρια αγγλικων, μεταφράστρια κ.ά. γιατι ρωτας;;
      Φιλια

      Διαγραφή