Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 14 Απριλίου 2015

κεφάλαιο 12-τέλος η εκδρομή...

«Θεέ μου, τι ντροπή!» λέει ξεφυσώντας και εγώ χαμογελάω πονηρά. Για κάποιο λόγο όλη αυτή η συζήτηση μού φαίνεται πολύ διασκεδαστική.
«Σιγά το πράγμα» λέω με ηρεμία και προσπαθώ να καταπνίξω ένα γελάκι.
«Ε όχι δα και σιγά το πράγμα! Πήγαμε στον άνθρωπο και εσένα κόντεψε να σου ξεκολλήσει το σαγόνι από το χασμουρητό!» μου φωνάζει άγρια. Η αλήθεια είναι ότι έχει δίκιο, αλλά δεν είναι πια και το τέλος του κόσμου. Ευτυχώς έχουμε ήδη πάρει το δρόμο της επιστροφής και σε λίγες ώρες τελειώνει το μαρτύριο της γκρίνιας του.
«Ήμουν κουρασμένη» του λέω απλά και εκείνος γυρνάει και με κοιτάει θυμωμένος. Αμέσως στρέφει την προσοχή του στο δρόμο. Ευτυχώς.
«Σου είπα εκατό φορές το πρωί που ξυπνήσαμε να μείνεις στο κρεβάτι και να μην έρθεις» μου λέει και γνέφω. Ισχύει. «Σου είπα να ξεκουραστείς και ότι θα κατέγραφα τη συνομιλία με ένα πρόγραμμα που έχω στο κινητό μου. Η ουσία ήταν να έρθεις να κρατήσεις πρακτικά και να βοηθήσεις. Όχι να κάθεσαι σαν ζόμπι και να χασμουριέσαι. Ο άνθρωπος με κοιτούσε λες και ήμουν κανένας δουλέμπορος που σέρνει τη βοηθό του στη δουλειά ενώ εκείνη είναι…ανίκανη!»
«Μια χαρά σημειώσεις κράτησα. Όσο για το χασμουρητό, είναι ακούσια διεργασία και δεν μπορείς να την ελέγξεις. Σαν το βήχα και το φτέρνισμα» λέω όχι και πολύ πειστικά.
«Και κάνω του γαϊδάρου την υπομονή να μην σου πω ότι δεν έπρεπε να βγεις με τη φίλη σου την Παρασκευή αλλά είναι εξόφθαλμα ηλίθιο αυτό που έκανες» λέει μετά από μια μικρή παύση και γκαζώνει αλλάζοντας νευρικά λωρίδα. «Δεν έχεις δικαίωμα να δυναμιτίζεις έτσι μια τόσο μεγάλη επιχείρηση και να πλήττεις το κύρος μου επειδή είσαι κοινωνικά…αχόρταγη». Γελάω με την επιλογή λέξεων αλλά αμέσως αντιδρώ.
«Δεν έπληξα το κύρος σου επειδή χασμουρήθηκα. Ακόμα και κουρασμένη, είμαι η καλύτερη βοηθός που είχες ποτέ» λέω με απόλυτη σιγουριά. 
«Ναι, σίγουρα!» καγχάζει απότομα και τρομάζω. «Η καλύτερη βοηθός που είχα, που κάνει του κεφαλιού της και βγαίνει για ποτάκια. Γυρνάει κομμάτια και όλη η υπόλοιπη μέρα πάει κατά διαόλου. Και η επόμενη!»
«Πώς κάνεις έτσι; Δεν κράτησα σημειώσεις; Δεν πήγαν όλα πολύ καλά; Δεν πήρε ο πελάτης ένα περίφημο powerpoint; Δεν γυρνάμε πίσω νωρίς νωρίς ώστε να έχουμε χρόνο να ξεκουραστούμε μέχρι αύριο;» τον ρωτάω και πιστεύω ότι έχω δίκιο. Όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος, Σωστά;
«Το θέμα είναι να είμαστε προετοιμασμένοι και να αποφεύγουμε τους κινδύνους. Κι εσύ σήμερα δεν ήσουν σε επιφυλακή. Σε κάποια φάση που η συζήτηση πήρε περίεργη τροπή, έδειχνες τελείως εκτός τόπου και χρόνου. Αντί να βοηθήσεις, κόντευες να αποκοιμηθείς!».
«Κάθε φορά που επεμβαίνω για να βοηθήσω, μου λες να κοιτάω τη δουλειά μου» του υπενθυμίζω. «Αφού με θες άβουλη γραμματέα, αυτό θα είμαι».
«Άλλο να μην κάνεις του κεφαλιού σου, άλλο να κοιμάσαι όρθια!».
«Μα δυσκολεύτηκα τόσο να κοιμηθώ χθες βράδυ και…» ψελλίζω.
«Γιατί δυσκολεύτηκες; Μήπως ροχάλιζα;» ξινίζει τα μούτρα του. «Μήπως δε βολεύτηκες στο αφράτο κρεβάτι μου;» συνεχίζει την ειρωνεία. Η αλήθεια είναι ότι απόλαυσα τον ύπνο, αλλά άργησα να κοιμηθώ. Η ιδέα ότι εκείνος κοιμόταν τόσο κοντά μου με αναστάτωνε και το καρδιοχτύπι μου με έκανε να μείνω ξάγρυπνη μέχρι τα ξημερώματα.
«Όχι, όλα καλά» λέω και αλλάζω το σταθμό που ακούμε. Η ρομαντική μελωδία φαίνεται να μας κοροϊδεύει. Διαλέγω κάτι χορευτικό. «Απλώς δεν ένιωθα πολύ άνετα».
«Μη μου πεις ότι φοβόσουν μήπως σου ριχτώ;» γελάει ξαφνικά και με εκνευρίζει τόσο που θέλω να τον χαστουκίσω.
«Όχι, βέβαια. Έχεις ξεκαθαρίσει ότι δεν είμαι ο τύπος σου. Απλώς ήταν λίγο άβολο όλο αυτό…Τέλοσπάντων. Θα τσακωνόμαστε μέχρι να φτάσουμε Λονδίνο; Δε θα αντέξω τρεις ώρες γκρίνια».
«Αυτό που με κάνει έξαλλο είναι ότι δε σε νοιάζει να βελτιωθείς σαν άνθρωπος και επαγγελματίας. Κάνεις αυτό που θες και μόνο αυτό!» επιμένει εκείνος.
«Αν έκανα αυτό που ήθελα δε θα ήμουν εδώ τώρα» λέω ξερά.
«Μήπως θες να σταματήσω και να γυρίσεις με τα πόδια;» απαντάει ειρωνικά. Κοιτάω τριγύρω μου το άδειο τοπίο. Θεέ μου, αν έμενα εδώ πέρα μόνη μου, θα έβρισκαν το κοκαλάκι μου μετά από 50 χρόνια. Στην καλύτερη.
«Θέλω να σταματήσεις την γκρίνια και να ταξιδέψουμε ήρεμα» λέω αποφασιστικά. Το εννοώ. Διασκεδάζω όταν τσακωνόμαστε αλλά αυτή τη στιγμή έχω αρχίσει να κουράζομαι.
«Έχεις δίκιο» μου λέει τελικά και γυρνάει φευγαλέα προς το μέρος μου. Δείχνει κι αυτός κουρασμένος. Μέσα στο ατελείωτο εγωισμό μου ξέχασα να σκεφτώ πόσο δύσκολο θα ήταν για εκείνον να κοιμηθεί στον καναπέ.

Οδηγεί μέσα στην απόλυτη σιωπή εκτός από μερικά διαλείμματα διαλόγων ίσα ίσα για να μην γιγαντωθεί η αμηχανία. Με ρωτάει αν θέλω να σταματήσουμε για καφέ, αν έχω κανονίσει κάτι για το βράδυ και μου προτείνει να πάρω τη Δευτέρα ρεπό μιας και με απασχόλησε το Σαββατοκύριακο. Του απαντώ αρνητικά και στα τρία αλλά δε δείχνει να σοκάρεται. Σήμερα ήμουν όντως σαν ζόμπι, αλλά αγαπώ τη δουλειά μου και δεν διανοούμαι να πάρω ρεπό εφόσον δεν είμαι άρρωστη.
«Εσύ τι θα κάνεις το βράδυ;» ρωτάω για να σπάσει λίγο πάγος. Του τείνω μια μπάρα δημητριακών για να φάει κι αυτός κάτι. Με αιφνιδιάζει δαγκώνοντας κατευθείαν ένα κομμάτι από την άκρη. Το χέρι μου τινάζεται νευρικά από το ανεπαίσθητο άγγιγμα των χειλιών του στα δάχτυλά μου. Χαμογελάει. Το κάθαρμα ξέρει τι επίδραση έχει στις γυναίκες. Ακόμα και σε αυτές που τον αντιπαθούν.
Δαγκώνω την υπόλοιπη μπάρα και σιγομουρμουρίζω το τραγούδι που παίζει στο ράδιο.
«Νόμιζα ότι με σιχαίνεσαι» μου λέει πριν προλάβω να καταπιώ. Τα λόγια του είναι διφορούμενα. Είναι δεξιοτέχνης στα λογοπαίγνια. Η αλήθεια είναι ότι η κίνησή μου δείχνει λίγη περισσότερη οικειότητα από αυτή που θέλουμε να παραδεχτούμε.
«Κοιμηθήκαμε μαζί. Απλώς πάω τη σχέση μας στο επόμενο στάδιο» του λέω με ήρεμο τόνο. Τον ακούω να γελάει και γελάω κι εγώ μαζί του. Όταν γελάει με την καρδιά του, σε παρασέρνει.

Παρκάρει έξω από το διαμέρισμά μου και βγάζει την αποσκευή μου από το αμάξι. Επιμένει να την ανεβάσει ως πάνω αν και εγώ του λέω ότι δε χρειάζεται. Ανοίγω την πόρτα του διαμερίσματός μου και εκείνος ακουμπάει την τσάντα μέσα. Κοιτάει διερευνητικά το χώρο για μερικά δευτερόλεπτα, μετά εμένα και ανέκφραστος με καληνυχτίζει. Με μια μικρή υπόκλιση του κεφαλιού, χάνεται από μπροστά μου.

Κλείνω την πόρτα πίσω του και σωριάζομαι στον καναπέ μου. Ο μόνος παρθένος χώρος που είχα τώρα μολύνθηκε από την παρουσία του. Γιατί με ενδιαφέρει ξαφνικά αν του άρεσε η διακόσμηση; Με κάνει να νιώθω τόσο κατώτερη. Μου τη σπάει αυτό. Αυτός σίγουρα θα έχει δάπεδα από όνυχα και επιχρυσωμένη μπανιέρα.


Μπαίνω για ένα καυτό ντους και τηλεφωνώ στον Κρις. Επιτέλους χαλάρωση.

2 σχόλια:

  1. Αμα δεν την τρελάνει αυτός !!!! Θα γίνει πόλυ ευτιχισμενη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. εχει πλακα οταν την ειρωνευεται

    ΑπάντησηΔιαγραφή