Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2015

Κεφάλαιο 10-Κόλασηηηηηη

Καλά, δε θα του έτρωγα και το φαγητό. Δεν ήταν ανάγκη να με στείλει κακήν κακώς. Ο ηλίθιος! Κάθε φορά τα ίδια. Και στο γραφείο παραγγέλνουμε και οι δύο και τρώμε ο ένας μέσα και ο άλλος έξω σε απόλυτο συγχρονισμό αλλά...χώρια. Ο βλάκας! Όσες φίλες έχω και δουλεύουν σε εταιρεία τρώνε συχνά με το αφεντικό τους. Δεν είναι ανάγκη να είναι πονηρό. Απλώς ανθρώπινο. Τρως εσύ, τρώω κι εγώ, ας φάμε μαζί. Δε σημαίνει ότι κάθε δείπνο ισούται με ραντεβού. Αλλά μάλλον με θεωρεί αφόρητη.

Το ψαρονέφρι μου είναι πολύ νόστιμο και απολαμβάνω κάθε μπουκιά. Μιλάω λιγάκι με τον Κρις, ο οποίος ακούγεται κουρασμένος. Ένας από την ομάδα που συνοδεύει έπαθε δηλητηρίαση και πέρασε το απόγευμα σε ένα νοσοκομείο έξω από το Παρίσι. Δε μιλήσαμε πολύ, αλλά ευτυχώς σε τρεις μέρες θα είμαστε και πάλι μαζί. Χρειάζομαι επειγόντως μια δόση αγάπης και στοργής.

Τηλεφωνώ στη μητέρα μου για να δω τι κάνει. Η μητέρα μου είναι σχετικά νέα, μόλις 54 ετών, αλλά πριν από εφτά χρόνια είχε ένα επεισόδιο με την καρδιά της και από τότε πρέπει να προσέχει πολύ. Μένει ακόμα στο πατρικό μου, αλλά ευτυχώς με τη σύνταξη του πατέρα μου και με μια δική μου βοήθεια της έχω βρει μια κυρία πολύ συμπαθητική και πολύ εργατική, η οποία μένει μαζί της και τη φροντίζει. Η Μάιρα είναι κι αυτή χήρα και οι δυο τους κάνουν καλή παρέα. Τα εγγόνια της Μάιρα μένουν εκεί κοντά και συχνά επισκέπτονται τη μητέρα μου, η οποία τα λατρεύει. Η κατάσταση της υγείας της μητέρας μου είναι ελεγχόμενη αλλά πάντα ανησυχώ ότι μπορεί να συμβεί κάτι. Ο γιατρός μάς είχε πει ότι από στιγμή σε στιγμή μπορεί να χρειαστεί εγχείριση και εγώ τρέμω για αυτό το ενδεχόμενο μιας και δεν ξέρω αν θα μπορέσω να αντεπεξέλθω οικονομικά. Ο αδερφός μου μένει μόνιμα στη Νέα Υόρκη και προσπαθεί να στήσει μια μικρή επιχείρηση με βιολογικά καλλυντικά με τα χρήματα που του άφησε ο πατέρας μου. Η μητέρα μου του έχει μεγάλη αδυναμία και δεν θέλει να τον ανησυχεί, με αποτέλεσμα να μην τον ενημερώνουμε καθόλου για την κατάσταση της υγείας της.

«Πώς περνάς;» με ρωτάει η μητέρα μου, ευδιάθετη όπως πάντα. Το κέφι και το χαμόγελό της δεν την εγκατέλειψαν ποτέ ακόμα και στα πιο δύσκολα. Η αισιοδοξία της ήταν πάντα ο φάρος στην οικογένειά μας.
«Μια χαρά, μαμά, απλώς είμαι λίγο κουρασμένη» της παραδέχομαι. Δεν ξέρει πόσο πιέζομαι στη δουλειά μου για να μην ανησυχεί.
«Ο Λιούις τι κάνει; Τα παιδιά του;» ρωτάει με ενδιαφέρον. Η μητέρα μου έχει δει λίγες φορές τον πατέρα του αφεντικού μου αλλά εκτιμάει πολύ την βοήθεια που μας έχει προσφέρει.
«Καλά, καλά» λέω με προσποιητό κέφι. «Ο Ντέιβιντ δουλεύει πολύ για να εδραιωθεί στο χώρο και η Ιλέιν άκουσα ότι επέστρεψε για τα καλά στο Λονδίνο».
«Την έχεις γνωρίσει ποτέ;»
«Όχι. Έλειπε πολλά χρόνια γυρνώντας τον κόσμο. Μια φορά ήταν να συναντηθούμε σε ένα τραπέζι αλλά είχε πονοκέφαλο. Πιστεύω όμως ότι μέσα στις γιορτές δε θα τη γλιτώσω» απαντάω χιουμοριστικά.
«Γιατί το λες έτσι; Σίγουρα θα είναι συμπαθητική κοπέλα» γελάει η μητέρα μου.
«Δε θέλω να είμαι προκατειλημμένη αλλά η Ιλέιν είναι το τυπικό πλουσιοκόριτσο που ξοδεύει τα λεφτά του πατέρα της αλόγιστα και φοβάμαι ότι θα είναι ξιπασμένη».
«Αποκλείεται. Ο Λιούις είναι εξαίρετος άνθρωπος και είμαι σίγουρη ότι και τα δύο του παιδιά θα είναι αξιόλογοι άνθρωποι».
«Ναι, σίγουρα» λέω ειρωνικά και γελάω. Αν κρίνω από τον πρωτότοκο…
«Εσύ άλλωστε δεν είσαι υποχρεωμένη να τη συμπαθήσεις. Εσύ πρέπει να κάνεις  τη δουλειά σου».
«Για όσο καιρό την έχω. Γιατί έχω αρχίσει να στέλνω ήδη βιογραφικά» της λέω. Καλά θα κάνει να είναι λίγο προετοιμασμένη.
«Εκτός και αν ο Λιούις σού βρει καμιά άλλη δουλειά εφόσον τελειώνει το συμβόλαιό σου με τον Ντέιβιντ» λέει η πάντα αισιόδοξη μητέρα μου. Εγώ όμως ντρέπομαι να ζητιανεύω για δουλειά.
«Μητέρα, μπορεί και να έκλεισε ο κύκλος μου μαζί τους. Είμαι πολύ καλά οπλισμένη ώστε να βρω κι αλλού καλή δουλειά» επιμένω, πιο πολύ για να πείσω τον εαυτό μου.
Μπορεί να έχω ένα φρικτό αφεντικό αλλά όλα τα υπόλοιπα με κάνουν να νιώθω πολύ προνομιούχα.
«Εσύ ξέρεις» παραιτείται η μητέρα μου και αρχίζει να μου λέει τα νέα του αδερφού μου. Η διαφορά ώρας με κάνει να του μιλάω λιγότερο από τρεις φορές το μήνα.
«Και έχει γνωρίσει καμία;» ρωτάω πονηρά. Εμένα δε μου λέει ποτέ τέτοια.
«Ναι, ναι!» ξεφωνίζει η μητέρα μου και μου λέει ότι ο Νέιθαν βγαίνει εδώ και μερικούς μήνες με μια Αμερικανίδα, πολύ καλό κορίτσι, και μάλιστα σκέφτεται αν πάει καλά η επιχείρησή του να της ζητήσει να παντρευτούν του χρόνου.
«Αυτό είναι σπουδαίο νέο!» λέω ενθουσιασμένη και σημειώνω νοερά να του τηλεφωνήσω επιτέλους.

Μετά το τηλεφώνημα με τη μητέρα μου, κάνω ένα απολαυστικό ντους και μαζεύω λιγάκι τα πράγματά μου για να είμαι έτοιμη να φύγω αύριο μετά το ραντεβού με τον δικηγόρο. Η ώρα είναι κοντά δέκα και νιώθω πολύ κουρασμένη. Ξαπλώνω στο κρεβάτι και πιάνω το βιβλίο που βρίσκεται στο κομοδίνο μου για να διαβάσω λίγο πριν κοιμηθώ. Αν αποκοιμηθώ πριν από τις έντεκα, θα έχω μπροστά μου οκτώ ώρες ολόκληρες για να κοιμηθώ. Αύριο το πρωί θα είμαι φρέσκια και πανέτοιμη για άλλη μέρα στην Κόλαση…!





1 σχόλιο: