Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2015

κεφάλαιο 72-I do!

Το ημερολόγιο έδειχνε 28 Δεκεμβρίου και η Βαλέρια βρισκόταν ξαπλωμένη στον καναπέ ενώ ο Ιαν περιπλανιόταν μέσα στο σαλόνι και έκανε τηλεφωνήματα. Είχαν γυρίσει χθες βράδυ από Νέα Υόρκη και υπήρχαν κάποιες επαγγελματικές εκκρεμότητες να διευθετήσει παρόλο που σήμερα ήταν Σάββατο. Μιλούσε με υπομονή στους συνεργάτες του αν και κατά την δεκαήμερη απουσία τους στη Νέα Υόρκη είχε δημιουργηθεί ένα μεγάλο θέμα με ένα τάνκερ του Ιαν στη Μεσόγειο για το οποίο έφταιγε η ομάδα στο τμήμα ναυλώσεων.   

Η Βαλέρια ήπιε μια γουλιά από τον καφέ της και κοίταξε έξω από το παράθυρο το χιόνι που έπεφτε. Ήταν όλα τόσο όμορφα που ένιωσε μια παράξενη αίσθηση απόλυτης γαλήνης και ευτυχίας που την τρόμαξε. Συχνά την έπιανε ο φόβος ότι αυτό το όνειρο δε θα κρατούσε για πολύ. Ήξερε ότι ήταν παράλογη γιατί ο Ιαν ήταν υπέροχος μαζί της. Στη Νέα Υόρκη πέρασαν τέλεια. Δείπνησαν σε πολυτελή εστιατόρια, πέρασαν χρόνο με τη Λάουρα και τη βοήθησαν με τη μετακόμιση πακετάροντας μαζί της και μεταφέροντας όλα της τα πράγματα με το αεροπλάνο του Ιαν, επισκέφτηκαν μουσεία και γκαλερί και ψώνισαν μέχρι τελικής πτώσης. Η Βαλέρια δεν ήθελε να γυρίσει πριν την Πρωτοχρονιά αλλά ο Ιαν είχε κάποιες υποχρεώσεις και έπρεπε να επιστρέψουν. Φυσικά της είπε υποσχεθεί να την ξαναπάει όποτε ήθελε και εκείνη του έβγαλε τη γλώσσα και του είπε δραματικά ότι θα του κάνει μούτρα μέχρι να ξαναμπούν στο αεροπλάνο. Εκείνος γέλασε.

«Έλα, κλείσε το τηλέφωνο, είναι Σάββατο!» του ψιθύρισε κι εκείνος της χαμογέλασε γνέφοντας θετικά. Η Βαλέρια συχνά του θύμιζε ότι  έπρεπε να ξεκουράζεται πιο πολύ κι εκείνος έδειχνε να το εκτιμά. Σε πέντε περίπου λεπτά ακουμπούσε το κινητό στο πάσο της κουζίνας και την πλησίασε. Κάθισε δίπλα της, την αγκάλιασε και τη φίλησε τρυφερά.  
«Θέλω να στολίσουμε δέντρο!» την αιφνιδίασε με τον αποφασιστικό τόνο του. Εκείνη γούρλωσε τα μάτια της και κούρνιασε στην αγκαλιά του.
«Μα σε λίγες μέρες τελειώνουν οι γιορτές!» του γέλασε εκείνη. «Εγώ μπορώ να το κάνω αλλά φοβάμαι ότι θα μου πάρει χρόνο».
«Δε σου είπα να το στολίσεις μόνη σου αλλά μαζί» είπε εκείνος θιγμένος. «Είναι τα πρώτα μας Χριστούγεννα μαζί, ξέρω πόσο αγαπάς αυτή τη γιορτή και θέλω να στολίσουμε ένα δέντρο. Δε ζητάω πολλά» επέμεινε.
«Μα ναι, φυσικά! Το θέλω κι εγώ» παραδέχτηκε η Βαλέρια.
«Και ξέρω ότι αργήσαμε λίγο, αλλά λείπαμε! Άλλωστε δε γίνεται να κάνουμε ρεβεγιόν Πρωτοχρονιάς χωρίς δέντρο. Και μπορούμε να το αφήσουμε λίγο παραπάνω μετά αφού το καθυστερήσαμε!» της είπε απνευστί.
«Καλά, καλά!» γέλασε η Βαλέρια. «Δε χρειάζεται τόση προσπάθεια να με πείσεις. Θέλω κι εγώ πολύ να στολίσουμε δέντρο. Θα ζεστάνει ο χώρος».

Μέσα σε μισή ώρα οι δυο τους βρίσκονταν μέσα στο αμάξι του Ιαν και κατευθύνονταν στο Κάμντεν, σε μια υπαίθρια αγορά. Διάλεξαν ένα πανύψηλο δέντρο, σχεδόν δύο μέτρα και είκοσι εκατοστά και κανόνισαν να τους το μεταφέρουν το απόγευμα στο σπίτι με μια επιπλέον επιβάρυνση. Μετά αγόρασαν μερικά στολίδια, κυρίως σε κόκκινο και ασημί χρώμα. Ο Ιαν τη διαβεβαίωσε ότι είχε μερικά στολίδια στην αποθήκη του, οπότε τους έφταναν γύρω στα πενήντα καινούργια στολίδια και μερικές γιρλάντες. Τα φόρτωσαν στο αμάξι όλα, μαζί με μερικά δώρα για φίλους και συγγενείς και γύρισαν σπίτι τους μισή ωρίτσα μόλις πριν παραδοθεί το δέντρο.
«Θα χρειαστούμε σκάλα!» είπε  Βαλέρια κοιτώντας το να κυριαρχεί στο χώρο γεμάτη δέος. Ανάμεσα στα άλλα δέντρα δεν της είχε φανεί τόσο μεγαλειώδες.
«Θα ζητήσω στον Τίμοθι μία» είπε ο Ιαν και έκανε ένα τηλέφωνο. Στη διάθεσή του είχε πάντα έναν κηπουρό που ερχόταν δύο φορές τη βδομάδα και τον Τίμοθι και την Μαριάννα, ένα ζευγάρι που ζούσε σε ένα διαμέρισμα περίπου 200 μέτρα μακριά από το σπίτι του Ιαν. Η Μαριάνα μαγείρευε και καθάριζε και ο Τίμοθι έκανε τεχνικές εργασίες.
«Ωραία» είπε η Βαλέρια. «Εγώ θα μας στύψω λίγο χυμό πορτοκάλι γιατί αυτό το θηρίο θα μας εξαντλήσει» γέλασε δείχνοντας το τεράστιο δέντρο. Ο Ιαν συμφώνησε χαρούμενος.

Ξεκίνησαν βρίσκοντας το κατάλληλο σημείο. Το έσυραν δίπλα από το μεγάλο παράθυρο και το έβαλαν σε αρκετή απόσταση από το τζάμι ώστε να αναδεικνύονται όλες οι μπάλες, που γέμιζαν δύο μεγάλες κούτες. Έβαλαν τις μεγάλες μπάλες πιο χαμηλά και τα μικρότερα στολίδια από τη μέση και πάνω. Τα πιο όμορφα στολίδια ήταν κάτι μικρές κρυστάλλινες φιγούρες swarovski που κρέμονταν από όμορφη λευκή κορδέλα.
«Έχουμε αφήσει μια τρύπα στη μέση» του είπε δείχνοντας ένα κενό στο μπροστινό σημείο.
«Αργότερα» απάντησε εκείνος αδιάφορα προσπαθώντας να στερεώσει μερικά αγγελάκια στα κλαδιά. Η Βαλέρια έκανε μερικά βήματα πίσω και επιθεώρησε το δέντρο. Ήταν μοναδικό. Στολισμένο με γούστο και υπομονή, έδωσε στον χώρο αμέσως μια γλυκιά θαλπωρή. Ο Ιαν είχε βάλει μερικά τραγούδια στο ηχοσύστημα και οι γλύκες νότες μιας τζαζ διασκευής του «All I want for Christmas is You» πλημμύρισαν το σαλόνι. Η Βαλέρια κάθισε στον καναπέ και κοιτούσε τον Ιαν να συνεχίζει άκοπα να τοποθετεί τα τελευταία δυο τρία στολιδάκια. Εκείνη είχε κουραστεί πολύ αλλά ήταν πολύ ευτυχισμένη.  Ο άντρας της ζωής της, ο έρωτας που την έκανε να νιώθει τόση πληρότητα, η οικογενειακή ζεστασιά την έκαναν να αισθάνεται η πιο γεμάτη γυναίκα στον κόσμο.
«Σήκω να βάλεις το τελευταίο στολίδι για το καλό» της είπε εκείνος και η Βαλέρια σηκώθηκε πρόθυμα. Ο Ιαν την κοίταξε με ένα ανεξιχνίαστο βλέμμα που την έκανε να ριγήσει. Έδειχνε ξαφνικά ταραγμένος. Της έδωσε στο χέρι ένα λευκό κουτί που περιείχε μια μπάλα που δεν είχαν διαλέξει μαζί. Ήταν μάλλον κάποια από αυτές που είχε ήδη. Η Βαλέρια την ξετύλιξε ανυπόμονα από το ριζόχαρτο που την προστάτευε και την κοίταξε. Μετά κοίταξε τον Ιαν και έβαλε τα κλάματα. Εκείνος την αγκάλιασε και μεταξύ τους βρισκόταν η μικρή κρυστάλλινη μπάλα, τυλιγμένη από τα χέρια της Βαλέριας η οποία είχε χάσει τη συνηθισμένη ετυμολογία της. Κοιτούσε αχόρταγα τη διάφανη μπάλα. Μέσα είχε διάφορα χαρτάκια με λέξεις όπως «Αγάπη», «έρωτας», πάντα μαζί», αλλά στο κέντρο μια φράση έκανε την καρδιά της να σπάσει. «Θέλεις να με παντρευτείς;» έγραφε.
«Πες ναι» της ψιθύρισε εκείνος γλυκά στο αυτί «και θα με κάνεις τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο στον κόσμο. Πες ναι και θα περάσω όλη μου τη ζωή προσπαθώντας να ικανοποιώ κάθε σου επιθυμία. Πες ναι και χάρισέ μου τα παιδιά σου, τα παιδιά μας. Πες ναι και μεγάλωσε μαζί μου, κρατώντας το χέρι μου στα εύκολα και στα δύσκολα. Πες ναι και υπόσχομαι ότι δε θα το μετανιώσεις» συμπλήρωσε φανερά συγκινημένος.
«Ναι!» είπε εκείνη και προσπάθησε να σκουπίσει τα δάκρυά της αλλά μάταια. Εκείνα συνέχισαν να ρέουν χωρίς σταματημό από τα μάτια της. Κάπου μέσα της προσευχόταν να συμβεί όλο αυτό, αλλά ποτέ δεν περίμενε να γίνει τόσο σύντομα και με τόσο όμορφο τρόπο. Ο Ιαν τη σήκωσε στην αγκαλιά του και τη στριφογύρισε πέντε έξι φορές. Όταν την άφησε κάτω η Βαλέρια τοποθέτησε την μπάλα της στο κέντρο και ο Ιαν έβγαλε από την τσέπη του ένα μικρό βελούδινο κουτάκι. Η Βαλέρια τον κοίταξε και εκείνος το άνοιξε μπροστά της. Σχεδόν τυφλώθηκε από τη λάμψη του διαμαντιού που στόλιζε το μονόπετρό της. Ο Ιαν το φόρεσε στο δάχτυλό της κι εκείνη το χάζεψε αχόρταγα. Της ταίριαζε απόλυτα.
«Πότε;» ρώτησε ανυπόμονα εκείνος.

«Όσο πιο γρήγορα γίνεται» απάντησε εκείνη και δάκρυσε ξανά. 





5 σχόλια:

  1. Δέχομαι!! Παντρέψου εμενα!! Χαχαχα... Τι τέλειος τρόπος για να ζητήσεις απο την κοπέλα σου να σε παντρευτεί....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αντε παλι συγκινιθηκα :'( τι ομορφος τροπος να κανεις προταση γαμου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. το διαβασα χθες το βραδυ και με πιασαν το κλαματα... ξανα!
    Μα τι γλυκος που ειναι. <3 Φερτε μου εναν

    ΑπάντησηΔιαγραφή