Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2015

κεφάλαιο 71-1.000 κομμάτια

«Ακόμα να οργανωθούμε. Είχαμε πει ότι θα ξεκινήσουμε αρχές Νοεμβρίου και κοντεύουν Χριστούγεννα, αγάπη μου!» γκρίνιαξε η Βαλέρια περπατώντας πάνω κάτω νευρικά μέσα στο σαλόνι τους. Είχαν γυρίσει στο Λονδίνο πριν από δύο μήνες και είχε αμέσως εγκατασταθεί στο σπίτι του Ιαν. Είχε μεταφέρει κάποια έπιπλά της εκεί αλλά τα περισσότερα τα έστειλε στο πατρικό της. Πόσο της είχε λείψει το Λονδίνο… Περνούσε υπέροχα στην Ιαπωνία μαζί με τον Ιαν, αλλά στη χώρα της ένιωθε πολύ διαφορετικά. Ήξερε να κυκλοφορήσει άνετα, είχε φίλους εκεί και αγαπούσε τον αλλοπρόσαλλο καιρό.
«Εγώ τι μπορώ να κάνω;» τη ρώτησε ο Ιαν, ο οποίος εκείνη την ώρα έφτιαχνε ένα παζλ. Συζητούσαν εδώ και ώρα για ένα μικρό ίδρυμα που είχε πρόσφατα στήσει ο Ιαν για να λύσει το θέμα της απασχόλησης της Βαλέρια. Εκείνη είχε σκεφτεί πολύ και είχε αποφασίσει ότι δεν ήθελε να δουλέψει στις επιχειρήσεις του και ότι δεν θα ήθελε να επιστρέψει πάλι σε κάποιο δικηγορικό γραφείο. Η Ιαν είχε σκεφτεί την ιδέα για το ίδρυμα το οποίο ουσιαστικά θα ήταν ένα μεγάλο δικηγορικό γραφείο με 5-10 νέους δικηγόρους οι οποίοι θα παρείχαν δωρεάν νομικές συμβουλές και εκπροσώπηση σε οικονομικά αδύναμες πληθυσμιακές ομάδες. Η Βαλέρια είχε ενθουσιαστεί. Πάντα τη συγκλόνιζε η άδικη μεταχείριση που μπορούσε να υποστεί ένας άνθρωπος με μη-προνομιούχο υπόβαθρο χωρίς τη σωστή υποστήριξη στο δικαστήριο. Το θέμα της αμοιβής της την έφερε σε λίγη αμηχανία αλλά ο Ιαν τη διαβεβαίωσε ότι ο μισθός τόσο εκείνης όσο και των δικηγόρων που εκείνη θα επέλεγε να συνεργαστούν μαζί της θα καλύπτονταν από τον προϋπολογισμό του ιδρύματος. Και η Βαλέρια είχε ενθουσιαστεί με το ποσό. Ο Ιαν είχε χαμογελάσει με την αντίδρασή της. «Δεν περίμενα ποτέ να μην αντιδράσεις!» της είχε πει εκείνος εμβρόντητος. «Να μην αρχίσεις να λες ότι δε θες τα λεφτά μου και να μην πλάθεις σενάρια για το αβέβαιο μέλλον σου μετά το χωρισμό μας». Η Βαλέρια τον είχε διαβεβαιώσει ότι δε σκεφτόταν πια έτσι. Αν ήθελε να την πληρώνει για μια δουλειά που έκανε, δεν είχε πρόβλημα. Και δε σκεφτόταν την πιθανότητα να χωρίσουν. Κι ας μην είχε θίξει ακόμα το θέμα του γάμου.
«Τι να κάνεις;» τον ρώτησε χωρίς να περιμένει απάντηση. «Μόνο το ίντερνετ περιμένω να εγκατασταθεί και ξεκινάμε. Αλλά πολλές αναποδιές, βρε παιδί μου» παραπονέθηκε ξανά. Είχαν αργήσει πολύ ήταν η αλήθεια και οι νέοι δικηγόροι που είχε προσλάβει είχαν αρχίσει να αμφιβάλουν για την έκβαση της συνεργασίας τους.
«Βαλέρια, κάθισε κάτω, μου φέρνεις ναυτία» είπε εκείνος εύθυμα και η Βαλέρια τον πλησίασε και κάθισε στην αγκαλιά του. Εκείνος άφησε το πρόθυμα το παζλ του και την κοίταξε με λατρεία.
«Είμαι δύο μήνες εδώ και είμαστε δέκα μήνες μαζί» του είπε εκείνη μην μπορώντας να πιστέψει την τύχη της.
«Νομίζω ότι είμαστε κάμποσα χρόνια μαζί για να είμαστε ακριβείς» είπε εκείνος και τη φίλησε.
«Ξέρεις τι εννοώ» τον μάλωσε εκείνη.
«Ελπίζω να εννοείς ότι είσαι ευτυχισμένη όπως είμαι κι εγώ» είπε εκείνος και της χάιδεψε τα μαλλιά. «Αυτή τη φορά είναι όλα διαφορετικά. Είμαι πιο ήρεμος. Κι εσύ…είσαι πιο χαλαρή. Η συγκατοίκηση μαζί σου είναι φανταστική εμπειρία. Ανυπομονώ κάθε μέρα να γυρίσω σπίτι».
«Κοκκινίζω» του είπε και έχωσε το πρόσωπό της στο λαιμό του. «Κι εγώ περνάω υπέροχα μαζί σου. Και ελπίζω να μην σε κουράζω με την γκρίνια μου» πρόσθεσε.
«Θέλεις να πάμε στη Νέα Υόρκη τα Χριστούγεννα;» την αιφνιδίασε και η Βαλέρια κόντεψε να πνιγεί.
«Πώς προέκυψε αυτό;» γέλασε.
«Μπορούμε να πάμε να επισκεφτούμε τη Λάουρα και να τη βοηθήσουμε με τη μετακόμιση». Η Λάουρα είχε ολοκληρώσει σχεδόν το πρόγραμμα που παρακολουθούσε και γυρνούσε λίγο πριν την πρωτοχρονιά. Η ιδέα του ήταν απίθανη.
«Μήπως είσαι απασχολημένος στη δουλειά; Κι εγώ ίσως έχω υποχρεώσεις με το ίδρυμα. Είσαι σίγουρος;» τον ρώτησε συννεφιασμένη και εκείνος χαμογέλασε καθησυχαστικά.
«Νιου Γιορκ, Νιου Γιορκ» της τραγούδησε ως άλλος Φρανκ Σινάτρα και την έσφιξε πάνω του. «Θα πάμε και θα πεις κι ένα τραγούδι».
«Καλά, καλά» είπε  η Βαλέρια με ένα αθώο ύφος.
«Είναι και ευκαιρία να πετάξουμε με το καινούργιο αεροσκάφος μας» είπε ο Ιαν.
«Τέλεια! Γιατί το είχα βαρεθεί το παλιό» τον πείραξε.
«Το καινούργιο έχει και φοβερή καμπίνα».
«Ναυτιλιακή δεν έχεις εσύ; Γιατί δεν παίρνουμε ένα γιωτ;»
«Έχουμε τέσσερα» την αποστόμωσε.
«Τρελαίνουμε για τον α’ πληθυντικό» γέλασε η Βαλέρια με την καρδιά της.
«Το εννοώ» είπε ο Ιαν με σοβαρό ύφος. «Ο,τι είναι δικό μου είναι και δικό σου».
«Δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται αυτό» συνέχισε να γελάει η Βαλέρια γιατί στην πραγματικότητα ένιωθε φοβερή αμηχανία. Πώς ήταν δυνατόν να θεωρεί κάποια πράγματα δεδομένα εφόσον δεν είχαν παντρευτεί;
«Θέλω να νιώθεις άνετα, να κάνεις ό,τι θες» επανέλαβε εκείνος. Συνέχεια της το έλεγε αυτό. Μόνο που η Βαλέρια δεν αναφερόταν στα χρήματα και στα κότερα. Μιλούσε για μια πιο ουσιαστική ένωση που δεν είχε να κάνει με την τσέπη αλλά με δύο ανθρώπους που γίνονταν ένα ενώπιον Θεού.
«Ήδη συμβαίνει αυτό» του είπε ήρεμα χωρίς να δείξει ότι τη βασάνιζαν οι σκέψεις της.
«Άσε με τώρα να τελειώσω το παζλ μου» της είπε και της έριξε μια μαλακή ξυλιά στο γοφό. «Φυσικά μπορείς να συνεχίσεις να γκρινιάζεις» της γέλασε.
Η Βαλέρια σηκώθηκε και πήρε ένα περιοδικό για να το διαβάσει στον καναπέ δίπλα του. Δεν πειράζει, σκέφτηκε. Δεν είναι ανάγκη και όλες οι σχέσεις να καταλήγουν στην εκκλησία…



2 σχόλια:

  1. Ελπιζω τα χριστουγεννα να της κανει προτασει γαμου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ναιιιιιι και εγω το ελπιζω! Ποοο η ζωη τους παει απο το καλο στο καλυτερο <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή