Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2015

κεφάλαιο 70-ραφτείτε λέμε!

«Μπορείς να μου πεις γιατί κουράζεσαι; Μπορούμε να παραγγείλουμε, μπορούμε να φάμε έξω, μπορούμε να προσλάβουμε κάποια να μας μαγειρεύει» είπε ο Ιαν ενώ έμπαινε στο διαμέρισμα που είχε νοικιάσει. Τους δύο πρώτους μήνες είχαν μείνει στο ξενοδοχείο αλλά μετά η Βαλέρια είχε προτείνει να μεταφερθούν σε ένα επιπλωμένο διαμέρισμα ώστε να ζουν να φυσιολογικό ζευγάρι και όχι σαν τουρίστες. Ο Ιαν δεν είχε φέρει αντίρρηση. Δεν της έλεγε όχι σε τίποτα και η Βαλέρια ανταπέδιδε με το να τον βοηθάει στις νομικές του υποχρεώσεις παράλληλα με τη νομική του ομάδα αλλά και να του μαγειρεύει και να τον φροντίζει όσο μπορούσε.
«Μου αρέσει να σε περιποιούμαι!» του είπε για ακόμη μία φορά και αφού τύλιξε τα χέρια της γύρω από τον λαιμό του, τεντώθηκε και τον φίλησε απαλά. Εκείνος έβγαλε την γραβάτα του, ακούμπησε τον χαρτοφύλακα στον καναπέ τους και αφού ξέπλυνε τα χέρια του, κάθισε σε ένα από τα σκαμπό γύρω από το ψηλό πάσο που λειτουργούσε ως τραπέζι στην κουζίνα τους. Η Βαλέρια τού σέρβιρε ένα πιάτο με ψητό μπιφτέκι και βραστά λαχανικά και το ίδιο για τον εαυτό της. Εκείνος γέμισε με κόκκινο κρασί τα ποτήρια τους και άπλωσε μια πετσέτα στα πόδια του. Αυτό που μπορεί σε κάποιον να φαινόταν ως ρουτίνα, σε εκείνη φάνταζε ένα όμορφο όνειρο. Κάθε απόγευμα κατά τις εφτά ο Ιαν επέστρεφε «σπίτι», έτρωγαν μαζί και στη συνέχεια έβγαιναν βόλτα ή έμεναν σπίτι και διάβαζαν μαζί ή έβλεπαν κάποια ταινία. Πολλά Σαββατοκύριακα ταξίδευαν σε κοντινούς προορισμούς και είχαν κάνει ήδη ένα πενθήμερο ταξίδι στο Κυότο για να θαυμάσουν τους αρχαίους ναούς και τα ολάνθιστα πάρκα.
«Πώς πήγε η δουλειά σήμερα;» τον ρώτησε κι εκείνος άρχισε να της αφηγείται διεξοδικά ότι η εξαγορά έβαινε καλώς αν και χρειάζονταν ακόμα χρόνο ώστε να ολοκληρωθεί. Της εξήγησε τι εμπόδια είχαν συναντήσει. Η Βαλέρια τον άκουγε προσεκτικά.
«Εσύ με τι ασχολήθηκες;» ρώτησε εκείνος με ενδιαφέρον ενώ απολάμβανε εμφανώς το γεύμα του αν έκρινε καλά από το χαμόγελο στα υπέροχα χείλη του.
«Εγώ διάβασα λιγάκι για το εργατικό δίκαιο της χώρας και νομίζω ότι έχω κάτι να σου προτείνω αλλά πρέπει πρώτα να μιλήσω με τους δικηγόρους σου. Έχουμε ραντεβού αύριο» του έκλεισε το μάτι. «Μετά μίλησα λίγο με τη Λάουρα στο skype. Θέλει να έρθει, λέει».
«Να της κάνουμε δώρο τα εισιτήρια» πρότεινε ο Ιαν ήρεμα.
«Δε θα το δεχτεί! Είναι πολύ περήφανη!».
«Βρες έναν τρόπο να το δεχτεί! Είστε καλές φίλες και έχει στηρίξει πολύ…τη σχέση μας» είπε ο Ιαν, ο οποίος μιλούσε πάντα με εκτίμηση για τους φίλους της.
«Καλά, θα δω. Μετά μίλησα με τους δικούς μου. Μου είπαν…κρατήσου» του είπε και γέλασε «ότι δείπνησαν με τους δικούς σου!». Ο Ιαν άφησε κάτω το ποτήρι του και την κοίταξε με γουρλωμένα μάτια.
«Μα αυτό είναι τρέλα!» είπε μπερδεμένος. «Πώς είναι δυνατόν; Θα ένιωθαν πολύ άβολα και δεν ξέρω ακόμα αν είναι έτοιμοι για αυτό!».
«Ιαν, ηρέμησε» είπε η Βαλέρια εύθυμα. «Μεγάλα παιδιά είναι!».
«Μα τους έχουμε ξεκαθαρίσει ότι το γεγονός ότι εμείς είμαστε μαζί δεν τους υποχρεώνει να κάνουν παρέα».
«Ένα δείπνο ήταν, χαλάρωσε. Ο πατέρας μου μου είπε ότι επικρατούσε φοβερή αμηχανία αλλά έχουν περάσει πολλά χρόνια και είναι καιρός να ξεχάσουν».
«Θα ήθελα να είμαι από μια γωνιά να τους δω» είπε ξαφνικά ο Ιαν σε λίγο πιο χαρούμενο τόνο και η Βαλέρια γέλασε με την ιδέα.
«Εγώ λέω να τους αφήσουμε να κάνουν ό,τι θέλουν, αρκεί να μη μας επηρεάζουν» του είπε αποφασιστικά και ο Ιαν έγνεψε. Έδειχνε κουρασμένος και η Βαλέρια πρότεινε να μείνουν μέσα. Λάτρευε τη συγκατοίκηση με τον Ιαν. Η κοινή ζωή τους ήταν ένα όνειρο. Απολάμβανε τόσο τα συναρπαστικά κομμάτια όσο και τη βαρετή καθημερινότητα. Ήταν μαζί πέντε μήνες και ένιωθε σαν να τον είχε γνωρίσει χθες. Δε χόρταινε να περνάει χρόνο μαζί του αν και της έλειπε λίγο η χώρα της. Ήξερε ότι είχε μπροστά της πολλούς μήνες μέχρι να ολοκληρωθεί η εξαγορά. Ο χρόνος όμως δούλευε υπέρ της. Ο Ιαν χρειαζόταν χρόνο για να γαληνέψει, για να την εμπιστευτεί πλήρως ξανά. Μέχρι τότε, εκείνη ένιωθε λιγάκι ότι κάθε μέρα περνούσε τεστ, ότι την αγαπούσε απόλυτα αλλά οποιοδήποτε περαιτέρω βήμα έπρεπε να περιμένει. Δεν περίμενε φυσικά να πέσει στα πόδια της και να την παρακαλέσει να τον παντρευτεί. Εκείνη είχε προκαλέσει την δυσπιστία του οπότε προς το παρόν δεν είχε δικαίωμα να περιμένει από εκείνον πιο μόνιμες δεσμεύσεις παρόλο που βαθιά μέσα της ανυπομονούσε να γίνει γυναίκα του.
«Βαλέρια, περνάς καλά μαζί μου;» τη ρώτησε εκείνος ενώ φορούσε μια άνετη φόρμα. Τη ρωτούσε συχνά και περίμενε πάντα μια σοβαρή απάντηση. Η Βαλέρια του χαμογέλασε, όχι τόσο επειδή της φάνηκε αστεία η ερώτησή του αλλά επειδή της μπήκαν πολύ πονηρές ιδέες όταν τον είδε να φοράει ένα στενό φανελάκι που τόνιζε τα μπράτσα του και το φαρδύ στέρνο του.
«Πολύ, Ιαν!» του είπε και τον αγκάλιασε. Εκείνος την έσφιξε πάνω του.
«Σε αγαπώ πολύ. Το ξέρεις;» τη ρώτησε εκείνος και η Βαλέρια ακούμπησε τα χείλη της στο λαιμό της.
«Μμμ, θέλεις να μου δείξεις πάλι;» τον προκάλεσε και άρχισε να του βγάζει τα ρούχα.


2 σχόλια: