Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 3 Μαρτίου 2015

κεφάλαιο 69-ραφτείτε!

«Τόσες μέρες είμαι εδώ και πρώτη φορά απολαμβάνω γεύμα με την ψυχή μου» είπε η Βαλέρια προσπαθώντας να τρώει λίγο πιο κομψά και όχι καταβροχθίζοντας κάθε μπουκιά χωρίς να παίρνει ανάσα. Πραγματικά πεινούσε. «Πού το βρήκες αυτό το μέρος;» ρώτησε κοιτώντας γύρω της τον νεαρό κόσμο που έτρωγε και συζητούσε ζωηρά. Οι θαμώνες ήταν κυρίως ξένοι αλλά και ντόπιοι. Το μενού περιλάμβανε ιαπωνικές σπεσιαλιτέ σε συνδυασμό με ευρωπαϊκά πιάτα. Ο Ιαν είχε παραγγείλει λίγο πολύ…τα πάντα και η Βαλέρια έτρωγε σαν να μην υπήρχε αύριο.
«Έχω ξανάρθει στο Τόκιο» χαμογέλασε εκείνος ήρεμα τσιμπώντας ένα σούσι από το πιάτο της. Φαινόταν ξαφνικά πολύ ήρεμος και καλοδιάθετος. Η Βαλέρια είχε χαλαρώσει κι εκείνη και απολάμβανε την παρέα του παρόλο που η κατάσταση μεταξύ τους δεν είχε ξεκαθαρίσει. Εκείνη του είχε ανοίξει την καρδιά της κι εκείνος φαινόταν ευγενικός και γλυκός αλλά δεν της είχε πει αν την αγαπάει ακόμα.
«Πώς πάνε οι διαπραγματεύσεις;» ρώτησε εκείνη και ήπιε λίγο από το αναψυκτικό της. «Και παρεμπιπτόντως πού στο καλό γίνονται αυτές οι ρημάδες οι συνομιλίες; Κόντεψαν να με συλλάβουν επειδή την είχα στήσει έξω από την εταιρεία που προσπαθείς να εξαγοράσεις» του είπε τάχαμ θυμωμένη.
«Μα τι λες; Έχω νοικιάσει έναν όροφο στο Ριτζ-Κάρλτον. Μένω στη σουίτα και έχω διαμορφώσει στα υπόλοιπα δωμάτια μερικά γραφεία. Εκεί γίνονται οι συνομιλίες. Δεν ήθελα να δημιουργηθεί εκνευρισμός στους υπαλλήλους της εταιρείας και να ξέρουν τι πρόκειται να γίνει».
«Ναι, ίσως έχεις δίκιο» είπε εκείνη.
«Μα πες μου, αλήθεια περίμενες με τις ώρες έξω από την Ταϊλόν; Είσαι θεότρελη» γέλασε πάλι.
«Εδώ ήρθα στο Τόκιο. Δεν φτάνει αυτό ως απόδειξη;»
«Απόδειξη ότι είσαι τρελή ή ότι με αγαπάς;» τη ρώτησε ξαφνικά και το ύφος του μαλάκωσε κάπως. Η Βαλέρια κατέβασε το βλέμμα της στο πιάτο της. Το είχαν αποφύγει αρκετά. Ήταν η ώρα να ανοίξουν τα χαρτιά τους.
«Νόμιζα ότι αυτά τα δύο είναι αλληλένδετα» του είπε και ανέμισε το πιρούνι της.
«Υπεκφεύγεις» τη μάλωσε αλλά της χαμογέλασε γλυκά.
«Ιαν, τι θες να σου πω;» άφησε κάτω το πιρούνι και σκουπίστηκε με μια ζεστή πετσέτα. «Ήρθα ως εδώ και έκανα κάθε προσπάθεια για να σε πετύχω μέσα σε μια πόλη 33 εκατομμυρίων ανθρώπων. Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι ισχύουν τα δύο παραπάνω. Και είμαι τρελή και είμαι πολύ ερωτευμένη» κοκκίνισε.
«Πολύ κιόλας;» χαμογέλασε εκείνος πλατιά και πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Πολύ πολύ» είπε εκείνη ζωηρά «και αν θες μπορώ να μείνω λίγο καιρό και να δώσουμε μια ευκαιρία στη σχέση μας. Δεν έχω καμία υποχρέωση και ο χρόνος μου σου ανήκει» συμπλήρωσε χωρίς να πάρει ανάσα. Ο Ιαν δεν απάντησε όμως και η Βαλέρια έχασε λίγη από την αυτοπεποίθησή της. Μόνο της χαμογελούσε. Τι να σκεφτόταν άραγε;
«Κάθε φορά που σου φερόμουν σκληρά έλεγα από μέσα μου ότι αυτή θα είναι η τελευταία και ότι αν γυρίσεις κοντά μου αυτό θα είναι απόδειξη ότι αξίζει να σε συγχωρήσω» της είπε τελικά και συννέφιασε. Η Βαλέρια τον προέτρεψε να συνεχίσει με ένα νεύμα. «Ο εγωισμός μου όμως ήταν κακός σύμβουλος» παραδέχτηκε με σφιγμένα δόντια. «Γιατί κάθε φορά σε πλήγωνα και πιο πολύ, με αποκορύφωμα εκείνο το βράδυ» είπε και έστρεψε το βλέμμα του στο χώρο. Ντρεπόταν. «Δεν περίμενα ποτέ ότι θα με ψάξεις μετά από αυτή την απαίσια συμπεριφορά. Ονειρευόμουν ότι ίσως ότι θα έβρισκες τρόπο να επικοινωνήσεις μαζί μου, αλλά δεν περίμενα ποτέ να σε δω στο Τόκιο. Μου φαίνεται σαν ψέμα».
«Κι όμως» γέλασε η Βαλέρια για να απαλύνει το κλίμα. «Ήρθα και αν θες θα μείνω» του είπε προσπαθώντας να εκμαιεύσει κάποια απάντηση.
«Πώς μπορείς να το λες αυτό; Σε πρόσβαλα, σε εγκατέλειψα. Σου φέρθηκα απαίσια» της είπε εκείνος κάνοντας νεύμα στον σερβιτόρο που ερχόταν να μην τους διακόψει.
«Κι εγώ επίσης, οπότε ας πούμε ότι είμαστε πάτσι» ανασήκωσε τους ώμους της. Ο Ιαν την κοιτούσε με ένα βλέμμα που δυσκολευόταν να αποκρυπτογραφήσει.
«Έφαγες;» τη ρώτησε τελικά και η Βαλέρια έγνεψε θετικά. Ο Ιαν ζήτησε τον λογαριασμό και πλήρωσε με την κάρτα του. Σε ελάχιστα λεπτά βρίσκονταν στο δρόμο.
«Θα πάμε στο ξενοδοχείο σου να μαζέψεις τα πράγματά σου και θα έρθεις στο δικό μου. Συμφωνείς;» της είπε αυστηρά.
«Συμφωνώ» είπε εκείνη περπατώντας δίπλα του.
«Και θα μείνεις μαζί μου για όσο μείνω εγώ εδώ. Συμφωνείς;» επέμεινε εκείνος.
«Συμφωνώ».
«Και θα με βοηθήσεις με τα συμβόλαια. Συμφωνείς;»
«Συμφωνώ».
«Και δε θα φεύγεις στιγμή από το πλάι μου μέχρι να μου περάσει αυτή η ηλίθια ανασφάλεια που έχω ότι θα σε χάσω ξανά. Συμφωνείς;»
«Συμφωνώ» χαμογέλασε εκείνη. Ο Ιαν έκανε νόημα σε ένα ταξί και είπε τη διεύθυνση του ξενοδοχείου της.
«Και θα με αγαπάς όσο απόλυτα, όσο παθιασμένα και απελπισμένα σε αγαπώ εγώ για όσο ζούμε. Συμφωνείς;» τη ρώτησε με αγωνία.
«Συμφωνώ!» του είπε και τον φίλησε.



2 σχόλια:

  1. Καιι υποδεχτητε τον υπεροχο ομορφο ρομαντικο και χαριτωμενο Ιαν...
    Μπραβο Βαλερια σε παραδεχομαι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. επιτελους!!!!!!!!! ανυπομωνω για το επομενο

    ΑπάντησηΔιαγραφή