Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2015

κεφάλαιο 68-Daisuki

Η ορμή του Ιαν ήταν τόσο μεγάλη, που η Βαλέρια θα έπεφτε αν δεν την άρπαζε στην αγκαλιά του. Το σοκ, η χαρά και η κούραση δεν ήταν καλός σύμμαχος. Σχεδόν λιποθύμησε στα χέρια του κι εκείνος χρειάστηκε να τη μεταφέρει σαν πάνινη κούκλα σε ένα μικρό παγκάκι και να  της χαϊδέψει απαλά τον αυχένα για να ζωντανέψει.
«Τι κάνεις εσύ εδώ;» τη ρώτησε όταν συνήλθε κάπως. Την είχε καθίσει στην αγκαλιά του και η Βαλέρια ανέπνεε το άρωμά του. Δεν πίστευε ακόμα την καλή της τύχη, δεν χόρταινε να τον κοιτάει να ακτινοβολεί μέσα στο σκούρο μπλε κοστούμι. «Πες μου, διάολε!» είπε ανυπόμονα εκείνος και μόνο τότε η Βαλέρια συνειδητοποίησε ότι τον κοιτούσε σαν χαζή και δε μιλούσε. Μα δεν έφταιγε εκείνη. Της φαινόταν σαν να είχε περάσει ένας αιώνας από την τελευταία φορά που τον είδε κι ας ήταν μόνο λίγες μέρες. Ο χρόνος για τους ερωτευμένους κυλάει αργά όταν δεν είσαι με αυτόν που αγαπάς, σκέφτηκε και ρίγησε. «Κρυώνεις;» ρώτησε ο Ιαν και τη σκέπασε με το σακάκι του. Η Βαλέρια έγνεψε αρνητικά Δεν ήθελε να μιλήσει. Πίστευε ότι θα διαλύσει την ομίχλη του ονείρου με κάτι ανόητο που μπορεί να έλεγε.
«Βαλέρια, τι έχεις πάθει; Γιατί δεν μιλάς;» επέμεινε ο Ιαν, πιο ήρεμα αυτή τη φορά. Μάλλον συνειδητοποιούσε ότι είχε πάθει σοκ.
«Είμαι καλά, ευχαριστώ» ψέλλισε εκείνη και κατέβασε ντροπαλά το κεφάλι της. Ο Ιαν δεν έδειχνε πια θυμωμένος. Απλώς ήταν τελείως μπερδεμένος.
«Πες μου τι κάνεις εδώ, κοντεύω να τρελαθώ» της είπε.
«Ήρθα να δω την έκθεση» του χαμογέλασε, καθώς ήξερε ότι απέφευγε την ερώτησή του. «Και το πάρκο φυσικά. Μένω εδώ δίπλα» είπε και έδειξε αόριστα βόρεια.
«Μάλιστα…» χαμογέλασε κι εκείνος ήρεμα. «Και πώς σου φαίνεται το Τόκιο; Σου αρέσει το φαγητό;» ρώτησε και χωρίς να περιμένει απάντηση άλλαξε τόνο. «Είσαι καλά, κορίτσι μου; Σε βλέπω στο Τόκιο και μου πουλάς τρέλα;»
«Δημόσιος είναι ο χώρος» του είπε εκείνη και ανασήκωσε τους ώμους. Απολάμβανε πολύ να κάθεται κουρνιασμένη στην αγκαλιά του και προσπαθούσε να το παρατείνει.
Ο Ιαν πήρε βίαια το χέρι της και αφού άνοιξε την παλάμη της την ακούμπησε πάνω στην καρδιά του.
«Βλέπεις; Βλέπεις τι μου κάνεις;» της είπε μελαγχολικά. «Είμαι καλεσμένος σε μια εκδήλωση και ξαφνικά σε βλέπω ανάμεσα στο πλήθος, να περιφέρεσαι σαν νεράιδα και να κοιτάς τις προθήκες με τα παραμύθια».
«Σαν νεράιδα;» χαμογέλασε η Βαλέρια με το κομπλιμέντο.
«Ω έλα τώρα!» διαμαρτυρήθηκε εκείνος και ανασκουμπώθηκε αλλά δεν την άφησε από την αγκαλιά του. «ξέρεις πόσο εύκολα αποδιοργανώνεις τη σκέψη μου με την ομορφιά σου».
«Ιαν, εγώ…»
«Δεν ήμουν σίγουρος όμως!» τη διέκοψε εκείνος. «Είναι τόσες οι φορές αυτά τα χρόνια που νόμιζα ότι σε είδα κάπου και δεν ήσουν εκεί, που μπερδεύτηκα. Νόμιζα ότι μου έπαιζε κάποιο παράξενο παιχνίδι το μυαλό μου».
«Κι εγώ, Ιαν, κι εγώ έτσι ένιωσα όταν σε άκουσα να με φωνάζεις!»
«Τι ήρθες να κάνεις εδώ; Γιατί με τυραννάς;» τη ρώτησε με φωνή που έτρεμε. Η Βαλέρια ντράπηκε για όσα του είχε κάνει.
«Ήρθα…για σένα» του είπε απλά και το βλέμμα του θαρρείς πώς άστραψε.
«Γιατί;» επέμεινε εκείνος. Η Βαλέρια είχε προβάρει πολλές φορές στο μυαλό της τι θα του έλεγε αλλά αυτή τη στιγμή δεν είχε ιδέα τι να πει.
«Ιαν, ξέρω ότι έχεις σχέση…» ξεκίνησε ήρεμα «αλλά δεν μπορούσα να βρίσκομαι στο Λονδίνο και εσύ τόσο μακριά…μου φαινόταν εξωπραγματικό».
«Μίλα μου» την παρότρυνε ευγενικά.
«Ξέρω ότι δε με θες πια ή έστω όχι όσο παλιά και ξέρω ότι η άλλη κοπέλα…η Μίκα…έχει κάθε δικαίωμα να είναι εδώ μαζί σου επίσημα. Εγώ απλώς ήρθα για να σου πω από κοντά» δάκρυσε, αλλά εκείνος χάιδεψε το μάγουλό της απαλά «ότι σε αγαπάω πολύ και τα παράτησα όλα για να είμαι κοντά σου» κόμπιασε.
«Τι εννοείς;»
«Εννοώ ότι παραιτήθηκα, μάζεψα τα πράγματά μου και ήρθα» του είπε και ανασήκωσε τους ώμους.
«Και οι δικοί σου;»
«Σου έδωσαν την ευχή τους. ΜΑΣ έδωσαν την ευχή τους» του είπε χαμογελώντας δειλά.
«Πλάκα κάνεις;» τη ρώτησε απορημένος. «Οι Καπουλέτοι μαλάκωσαν;»
«Ιαν, μην αλλάζεις θέμα» τον μάλωσε εκείνη. «Θέλω μόνο να σου πω ότι είμαι στη διάθεσή σου» κατέληξε. Εκείνος ξεκαρδίστηκε. Η Βαλέρια έμεινε να τον κοιτάει.
«Στη διάθεσή μου;» επανέλαβε εκείνος. «Τα παράτησες όλα, δουλειά, φίλους οικογένεια και ήρθες ως εδώ για να μου πεις ότι είσαι στη διάθεσή μου;»
«Δε βλέπω πού είναι το αστείο» του είπε εκείνη και έκανε να σηκωθεί αλλά ο Ιαν την έσφιξε πάνω του. Τι μαρτύριο ήταν αυτό; Θα την ξεφτίλιζε; Αν ναι, ίσως της άξιζε. Απλώς αυτή θα ήταν η τελευταία φορά.
«Ολιγαρκής είσαι, Βαλέρια» της είπε εκείνος. Η Βαλέρια δεν κατάλαβε. Απλά τον κοίταξε. Εκείνος την έσφιξε ξανά πάνω του και φίλησε το κεφάλι της. «Δεν το πιστεύω ότι είσαι εδώ, τρελή γυναίκα» τη μάλωσε. «Βλέπω όνειρο;»
«Μένω σε ένα ξενοδοχείο εδώ κοντά» είπε εκείνη τελικά. «Μπορεί να είσαι λίγο μπερδεμένος τώρα και να θες χρόνο, αλλά εγώ μπορώ να περιμένω».
«Βαλέρια, τι μου λες;» ρώτησε εκείνος ευθεία.
«Ότι είμαι δική σου, αν με θες. Θα μείνω λίγο καιρό εδώ και αν δε σου βγει, θα φύγω. Αλλά δεν είσαι υποχρεωμένος να απαντήσεις τώρα. Ξέρω ότι έχεις σχέση και…».
«Δεν έχω» την ξάφνιασε.
«Και η Μίκα;» ρώτησε η Βαλέρια προσπαθώντας να κρύψει τον ενθουσιασμό της.
«Χωρίσαμε λίγο πριν έρθω. Πώς θα μπορούσα να…» διέκοψε τη σκέψη του ο Ιαν.
«Μίλα μου» τον παρότρυνε εκείνη.
«Δεν το πιστεύω ότι είσαι εδώ» της χάιδεψε τα μαλλιά. «Δεν το πιστεύω ότι τα παράτησες όλα για μένα. Φοβάμαι ότι υπήρξα άδικος και σκληρός μαζί σου».
«Είχες κάθε δικαίωμα να αμφισβητείς την αγάπη μου» του είπε εκείνη με ειλικρίνεια.
«Σε απογοήτευσα με κάθε τρόπο».
«Γι αυτό ήρθες; Για να μου αποδείξεις ότι μετάνιωσες;».
«Για να σου αποδείξω ότι σε αγαπάω, βλάκα» φώναξε ξαφνική εκείνη. «Είμαι εδώ και θα μείνω για όσο με θες. Δεν έχω τίποτα να με κρατάει πίσω» του είπε. «Δεν περιμένω να με αγαπάς, αλλά αν υπάρχει κάτι μέσα σου για μένα» άρχισε να κλαίει χωρίς λυγμούς «κάτι ελάχιστο, μπορούμε να προσπαθήσουμε ξανά και υπόσχομαι αυτή τη φορά ότι θα τα κάνω όλα σωστά».
«Εσύ γεννήθηκες για να με τρελάνεις» της είπε εκείνος. Η Βαλέρια σηκώθηκε άτσαλα και στάθηκε όρια μπροστά του. Του έτεινε το σακάκι του κι εκείνος το φόρεσε.
«Όποτε έχεις χρόνο, επικοινώνησε μαζί μου» του είπε προσπαθώντας να περισώσει την περηφάνια της. Παταγώδης καταστροφή, σκέφτηκε. Δε με θέλει. Με εμπαίζει.
«Έχω χρόνο τώρα» της είπε εκείνος σταθερά. «Θα σε συνοδεύσω στο ξενοδοχείο σου και αν θες μπορούμε να δειπνήσουμε μαζί. Έχεις φάει;».
«Και η εκδήλωση;»
«Θα τους πω ότι πρέπει να φύγω. Θα καταλάβουν. Είσαι εδώ!» ξεφώνισε εκείνος. «Είσαι εσύ εδώ και εγώ θα κάνω δημόσιες σχέσεις;».
«Δεν είχα καταλάβει ότι χάρηκες τόσο» του είπε και άρχισε ξανά να κλαίει.
«Με έκανες τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο στον κόσμο όταν σε είδα μπροστά μου. Ξαφνικά ξεκαθάρισαν όλα μέσα μου».
«Τι ξεκαθάρισε;» ρώτησε η Βαλέρια προσπαθώντας να ηρεμήσει τους παλμούς της καρδιάς της.
«Πάμε να φάμε κάτι» είπε εκείνος αυστηρά. «Και μετά εμείς οι δύο θα έχουμε πολύ χρόνο να τα συζητήσουμε όλα».


5 σχόλια:

  1. ωωωω ναι κυριες και κυριοι! ο μεγαλειωδης Ιαν υπεκυψε τελικα!! αχ ειμαι τοσο χαρουμενη και συγκινημενη! ηταν ενα ανατριχιαστικο κεφαλαιο! :΄)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ξεκαθάρισε οτι σε αγαπάει Βαλεριάνα!! Fuck logic!! Τα τελευταία δυο κεφαλαία ηταν πραγματικα ΚΑΘΗΛΩΤΙΚΑ!! Ανατρίχιασα ολόκληρη!! Σοβαρα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. και ναι !!!! μετα απο αυτο ο Ιαν επεσε στην αγκαλια της <3 αντε καιρο ηταν κοντεψαμε να γεννησουμε μεχρι να δει τι θελει :p

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. έχει μείνει με το κεφάλαιο..... πραγματικά υπέροχο!!!! <3 επιτέλους.... το περιμέναμε τόσα κεφάλαια!! χαχα ανυπομονώ για το επόμενο........................

    ΑπάντησηΔιαγραφή