Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

κεφάλαιο 3-μη μου μιλάς εμένα έτσι!

«Υπομονή» μου λέει η Κάρι, η κοπέλα που δουλεύει στη ρεσεψιόν, τη στιγμή που μπαίνω μέσα στο κτίριο όπου στεγάζονται τα γραφεία της εταιρείας μας. Χαμογελώ στην ιδέα ότι θεωρώ την εταιρεία και κομμάτι δικό μου μιας και έχω κοπιάσει πολύ για την επιτυχία της, αλλά ταυτόχρονα ένα παγωμένο ρεύμα με διαπερνά όταν τη βλέπω να κουνάει το κεφάλι της με νόημα. Αυτό σημαίνει μόνο ένα πράγμα: ο Κόκκινος Διάβολος έχει έρθει και έχει νεύρα. Η Κάρι με ενημερώνει για τη διάθεσή του καθημερινά.
«Πάντα» της λέω και χαμογελώ βεβιασμένα. Της αφήνω πάνω στο γραφείο ένα από τα ντόνατ που έχω αγοράσει για να συνοδεύσω τον καφέ μου και κατευθύνομαι στο ασανσέρ. Ανασαίνω αργά μέχρι να φτάσω στον τελευταίο όροφο. Τι με περιμένει σήμερα άραγε; Κλείνω φευγαλέα τα μάτια. Αρνούμαι να τρομοκρατηθώ. Αυτός ο άντρας δεν μπορεί να με βλάψει. Και αν με πικάρει έχω κι εγώ γλώσσα να απαντήσω. Σιγά μη φοβηθώ. Ηρεμώ κάπως και διασχίζω τον μεγάλο διάδρομο. Ακουμπώ την τσάντα μου δίπλα από το γραφείο και ανοίγω το παράθυρο. Λίγο οξυγόνο είναι ό,τι πρέπει. Τακτοποιώ τα χαρτιά μου και κάθομαι στην καρέκλα. Ο άλλος είναι μέσα και δουλεύει ήδη. Το γυαλί που μας χωρίζει είναι αδιαφανές αλλά από μια συγκεκριμένη γωνία μπορώ να δω περίπου τι κάνει. Σήμερα έχει πολύ φορτωμένο πρόγραμμα. Τρεις συναντήσεις με πελάτες και μια τηλεδιάσκεψη με Παρίσι. Εγώ χθες είχα άδεια γιατί έπρεπε να πάω στον γιατρό και λογικά θα έχει πελαγώσει τώρα αλλά άδικα. Του τα είχα όλα οργανωμένα από την Παρασκευή ώστε να μην έχει πρόβλημα τη Δευτέρα.

Δουλεύω απερίσπαστα μέχρι τις 11 σε μια υπόθεση που με δυσκολεύει πολύ. Ο Ρεντ λέει ότι είναι χαμένη υπόθεση και έτσι του απέσπασα την άδεια να ασχοληθώ εγώ. Ο πελάτης είναι ένας Γάλλος επιχειρηματίας που θέλει να πουλήσει ένα εξαώροφο κτίριο στο Σίτι, αλλά ζητάει ένα εξωφρενικό ποσό. Του μιλάω συχνά πυκνά προσπαθώντας να τον πείσω να ρίξει λίγο την εξωφρενική τιμή που έχει ορίσει αλλά εκείνος επιμένει ότι η θέση του κτιρίου είναι προνομιακή και μπλα μπλα μπλα. Ο Ρεντ λέει ότι ο μεσιέ Μπομόν είναι ένας ξεροκέφαλος βλάκας. Εγώ έχω μια διαφορετική προσέγγιση. Προετοίμασα μια παρουσίαση όπου θα του προσφέρω τη δυνατότητα να μας πουλήσει το κτίριο σε μικρότερη τιμή (αυτή που θέλει ο Ρεντ) και να έχει και ένα μικρό ποσοστό για δέκα χρόνια από τα κέρδη που θα έχουμε όταν εκμεταλλευτούμε το ακίνητο. Είμαι σίγουρη ότι ο Μπομόν θα δεχτεί την προσφορά μόλις του παρουσιάσω τα δεδομένα που έχω συλλέξει σχετικά με πιθανούς τρόπους εκμετάλλευσης του κτιρίου του. Έχω πολλές ιδέες και θέλω να…
«Μπα; Θυμήθηκες ότι έχεις και ένα γραφείο;» ακούω το αφεντικό μου να λέει και σηκώνω για λίγο το βλέμμα μου. Μόνο για λίγο όμως. Το θέαμα είναι πάντα συγκλονιστικό. Είναι κρίμα που είναι τόσο αντιπαθητικός.
«Είχα πάρει άδεια που δικαιούμαι και πήγα στο γιατρό μου. Δεν έχω να απολογηθώ για κάτι» του λέω και τείνω προς το μέρος του ένα ντόνατ με προσποιητή ευγένεια. Εκείνος αγνοεί την προσφορά μου.
«Ξέρεις πόση δουλειά έχουμε. Δεν μπορούσε να περιμένει;» με ρωτάει και σκέφτομαι να τον καρυδώσω.
«Ναι, όλα καλά» απαντώ  ειρωνικά. «Ο όγκος είναι καλοήθης» του λέω και τον βλέπω να αναστατώνεται.
«Τι; Τι όγκος; Λες αλήθεια;» με ρωτάει κατακόκκινος και ξεσπάω σε γέλια.
«Όχι, δε λέω αλήθεια. Απλώς ήθελα να σου δείξω πόσο γαϊδούρι είσαι» απαντώ. Ευτυχώς οι μάσκες έχουν πέσει και βριζόμαστε άνετα.
«Δεν κάνουν πλάκα με αυτά τα θέματα» με μαλώνει και συνεχίζει να με κοιτάει έντονα. Αποφεύγω το βλέμμα του.
«Να μάθεις να μου κάνεις κήρυγμα επειδή πήρα μία μέρα άδεια για να πάω στον γιατρό μου».
«Μπορούσες να γυρίσεις μετά το ραντεβού. Πόση ώρα σου πήρε πια;»
«Δε σου περνάει από το μυαλό να με ρωτήσεις αν είμαι καλά;» ρωτάω αγανακτισμένη.
«Καλά φαίνεσαι» λέει αδιάφορα.
«Κι εσύ φαίνεσαι φυσιολογικός αλλά δεν είσαι» του πετάω και στρέφομαι στον υπολογιστή μου.
«Είσαι αναιδέστατη» μου λέει «αλλά κάνω υπομονή μέχρι να τελειώσει η συνεργασία μας».
«Εσύ είσαι ο γιος του Λιούις τώρα;» τον ρωτάω και γελάω. «Ο πατέρας σου είναι ευγενέστατος. Εσύ από πού πήρες;»
«Από τον κουμπάρο» λέει ξερά και κάθεται στην καρέκλα απέναντι από το γραφείο μου. Ωχ. Έχει σκοπό να μιλήσουμε πολύ.
«Τι με θες;» ρωτάω. Μου εξηγεί κάποιες εξελίξεις που είχαμε χθες και με ενημερώνει ότι πρέπει στο τέλος της βδομάδας να πάμε οδικώς στο Λίβερπουλ και να περάσουμε με ένα σκάφος σε ένα νησάκι απέναντι. Ο Ρεντ θέλει να μεσολαβήσει ώστε να πουληθεί σε κάποιον πελάτη του για να το μετατρέψει σε θέρετρο και πρέπει να πάμε να επιθεωρήσουμε αν έχει προοπτικές. Γελάω.
«Τι προοπτικές μπορεί να έχει ένα ξερονήσι;» γελάω. Εκείνος με κοιτάει αυστηρά.
«Θεέ μου» λέει δραματικά «πόσο πολύ αδαής είσαι» κουνάει το κεφάλι του.
«Έχεις τη τηλεδιάσκεψη σε μισή ώρα. Να ετοιμάσω την αίθουσα και τη σύνδεση; Ρωτάω για να αλλάξω θέμα. Γνέφει θετικά. «Και σε δύο ώρες θα έρθει το ραντεβού σου. Φρόντισε να μην κρατήσει επί μακρώ η συζήτηση και πρέπει να κάνω παρέα στον πελάτη».
«Φυσικά και θα το κάνω» λέει και σηκώνεται. «Δε θέλω να πεθάνει από βαρεμάρα ο άνθρωπος» συμπληρώνει και γελάει.


Του βγάζω γλώσσα πίσω από την πλάτη του. Τον ακούω να γελάει ξανά. «Σε είδα» μου λέει και συνειδητοποιώ ότι η εικόνα μου καθρεπτίζεται στο ηλίθιο τζάμι.

6 σχόλια:

  1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ωστε με αυτον θα τα βρουν ... χμμμ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. χαχαχαχαχ εχω αρχισει να πιστευω οτι τους αρεσει που μαλωνουν ετσι καθε μερα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. μμμμ μυρίζομαι θυελλώδη έρωτα!!!!...... είναι τόσο δυνατοί χαρακτήρες και οι δύο..... τρελαίνομαι για τους καυγάδες τους χαχαχα
    είσαι ΘΕΆ!!! συνέχισε έτσι!!!! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τι μου θύμισες τώρα!!!
    Κ.Σ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή