Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

Κεφάλαιο 66-Tokyo Hotel

Μμμ, μεγαλούτσικο το Τόκυο σκέφτηκε εύθυμα η Βαλέρια κοιτώντας το χάρτη του μετρό. Μέσα στο χαζό μυαλό της θεωρούσε το δίκτυο του Λονδίνου το μεγαλύτερο του κόσμου, αλλά και του Τόκυο δεν πήγαινε πίσω. Επρόκειτο για ένα δαιδαλώδες πλέγμα γεμάτο διαφορετικές γραμμές, εκατοντάδες στάσεις και καμία λογική. Η τελοσπάντων καμία λογική που να μπορούσε να βρει εκείνη. Ήταν κουρασμένη από το ταξίδι και δεν μπορούσε να σκεφτεί καθαρά. Ευτυχώς είχε κάνει κάποια έρευνα και ήξερε ότι μπορούσε να επιβιβαστεί σε ένα συγκεκριμένο λεωφορείο που έφευγε από την πύλη της ώστε να φτάσει εύκολα στην περιοχή όπου βρισκόταν το ξενοδοχείο της. Δεν μπορούσε καν να προφέρει την περιοχή αν και πίστευε ότι το σωστό πρέπει να ήταν «Χίμπια».  Η κοπέλα στην πρεσβεία που της σύστησε το ξενοδοχείο κάπως έτσι το είχε προφέρει.

Όταν έβαλε τη βαλίτσα μέσα στο τεράστιο όχημα και κάθισε δίπλα σε κάποιον τουρίστα, μπόρεσε επιτέλους να χαλαρώσει. Σε 50 λεπτά θα βρισκόταν έξω από το ξενοδοχείο της. Θα έκανε τσεκ ιν, θα έκανε ένα ωραίο μπάνιο και μετά από λίγο ύπνο θα μπορούσε να βάλει σε εφαρμογή το σχέδιό της. Λογικά ο Ιαν θα είχε ήδη φτάσει από χθες. Θα είχε τακτοποιηθεί στο πολυτελές ξενοδοχείο του και θα είχε ήδη ριχτεί με τα μούτρα στη νέα του επιχειρηματική απόπειρα. Εκείνη είχε καταφέρει να μάθει μερικά στοιχεία ώστε να τον συναντήσει. Δεν μπόρεσε με κανέναν τρόπο να ενημερωθεί για το πού θα έμενε. Η Λάουρα τηλεφώνησε στη γραμματέα του Ιαν και προσποιήθηκε ότι ήταν μια γνωστή του Ιαν από το πανεπιστήμιο και επειδή θα πήγαινε στο Τόκιο κι εκείνη ήθελε να μάθει πού θα μένει ο φίλος της, αλλά η γραμματέας του δεν έδωσε φυσικά την πολυπόθητη πληροφορία. Στη συνέχεια η Βαλέρια σκέφτηκε να τηλεφωνήσει στους γονείς του αλλά ήξερε ότι εκείνοι θα μετέφεραν αμέσως στον γιο τους το νέο ότι της μίλησαν. Αφού είχε απελπιστεί και είχε αρχίσει να σκέφτεται να βγει στην ιαπωνική τηλεόραση και να κάνει έκκληση ώστε να τον βρει, της είχε έρθει η ιδέα να κάνει εκτεταμένη έρευνα στο ίντερνετ σχετικά με τη συγχώνευση. Δεν είχαν διαρρεύσει πολλά και όσα υπήρχαν ήταν στα ιαπωνικά, αλλά έβγαλε μερικά συμπεράσματα χάρη στο θεόσταλτο Google translate. Τα κεντρικά της εταιρείας που θα εξαγόραζε ο Ιαν ήταν περίπου τρεις στάσεις με το μετρό μακριά από το ξενοδοχείο της. Έξω από αυτή την εταιρεία είχε σκοπό να ξημεροβραδιάζεται. Θα έβγαζε κι αντίσκηνο αν ήταν δυνατόν. Πάντως θα περίμενε. Όσο πήγαινε. Και όταν θα τον έβλεπε…δεν ήξερε τι θα έκανε. Αλλά σίγουρα θα έβρισκε κάτι έξυπνο να πει.

Το ξενοδοχείο της ήταν πολύ όμορφο και το προσωπικό πολύ ευγενικό. Στη ρεσεψιόν ήταν μια κοπέλα που μιλούσε άπταιστα αγγλικά και τη βοήθησε με μερικά πράγματα που χρειαζόταν. Ανέβηκε στο δωμάτιό της και πριν από όλα έκανε ένα ζεστό μπάνιο. Μετά φόρεσε τις πιτζάμες της και αφού ρέμβασε λίγο από το παράθυρό της τις ανθισμένες κερασιές ξάπλωσε στο κρεβάτι. Ήξερε ότι μόνο αν ήταν ξεκούραστη θα πετύχαινε το στόχο της. Δεν έπρεπε να είναι εξαντλημένη και να δείχνει απελπισμένη. Έπρεπε να ακτινοβολεί όταν τον έβλεπε.

Κοιμήθηκε πέντε ολόκληρες ώρες και ξύπνησε κατά τις τρεις το απόγευμα. Πεινούσε πολύ και παρήγγειλε κάτι στο δωμάτιο για να φάει. Ήθελε μόνο να πάει μια βόλτα στην πόλη για να χαζέψει τα πάρκα μέχρι να σκοτεινιάσει και μετά να δει τις βιτρίνες  και τα μαγαζιά. Σκοπός της ήταν να κουραστεί πολύ ώστε να μπορέσει να κοιμηθεί κατά τις έντεκα και όχι πιο αργά. Ένιωθε κουρασμένη με την αλλαγή ώρας.


Μπήκε στο ίντερνετ και τηλεφώνησε στους γονείς της. Της είχαν πει ότι μπορούσε να τους τηλεφωνήσει όποτε ήθελε οπότε δεν την πείραξε που στην Αγγλία ήταν σχεδόν μεσάνυχτα. Χάρηκαν που την άκουσαν και της ευχήθηκαν καλή τύχη. Η Βαλέρια χαμογέλασε και στους δύο. Τη στήριζαν πολύ αυτή τη φορά και το είχε ανάγκη. Σκέφτηκε να τηλεφωνήσει και στη Λάουρα αλλά θα ήταν ξημερώματα εκεί και δεν το επιχείρησε. Είδε μόνο λίγο τα μέιλ της και έβαλε το τάμπλετ της στην τσάντα της για να το έχει μαζί της στην πόλη. Φόρεσε καλσόν, πλεκτό φόρεμα και μπότες ιππασίας γιατί έβρεχε λιγάκι έξω, παρόλο που δεν είχε κρύο.  Είχε πολλή όρεξη για βόλτα. Χρειαζόταν χρόνο για να βάλει τις σκέψεις της σε τάξη.

Όταν τη χτύπησε ο αέρας βγαίνοντας από το λόμπι του ξενοδοχείου συνειδητοποίησε για πρώτη φορά πόσο τρελό ήταν αυτό που είχε κάνει. Ήταν ολομόναχη σε μια τεράστια, ξένη πόλη, όπου κανείς δεν την ήξερε, κανείς δεν μπορούσε να τη βοηθήσει. Ήταν παρακινδυνευμένο αυτό που έκανε, αλλά αν ήταν τυχερή, μπορεί σύντομα να έβλεπε τον Ιαν της…



2 σχόλια: