Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

κεφάλαιο 65-κι η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει! Χέι!

Η Βαλέρια εξεπλάγη με το πόσο εύκολα της πήγαν τα πράγματα. Ήταν σαν να της έστελνε το σύμπαν κάποιο μήνυμα που την κορόιδευε για όσο διάστημα ήταν τόσο δειλή. Το αφεντικό της στην εταιρεία όπου δούλευε έδειξε πολλή κατανόηση όταν του είπε ότι πρέπει να αφήσει τη δουλειά της για «ένα διάστημα» λόγω «ανειλημμένων προσωπικών υποχρεώσεων» και το μόνο που της είπε ήταν ότι χρειαζόταν τη βοήθειά της σε ένα κομμάτι που είχε αναλάβει και δεν είχε ολοκληρώσει ακόμα. Η Βαλέρια φυσικά δεσμεύτηκε να βοηθήσει από μακριά και αν χρειαζόταν, θα επέστρεφε για κάποιο μικρό χρονικό διάστημα για να βοηθήσει με ό,τι ήταν απαραίτητο. Το αφεντικό της προσπάθησε να της εκμαιεύσει πόσο καιρό θα έλειπε, και όταν εκείνη του εξήγησε ότι υπήρχε μεγάλη περίπτωση να μη χρειαστεί να λείψε πάνω από μία βδομάδα αλλά δεν ήθελε σε καμία περίπτωση να την περιμένει, εκείνος της είπε ότι θα έψαχνε κάποιον να την αντικαταστήσει αλλά ήλπιζε σε μια καλή προσωπική σχέση μαζί της. Η Βαλέρια είχε συγκινηθεί ειλικρινά και με δυσκολία συγκράτησε τα δάκρυά της.

Είχε βγάλει εισιτήριο, είχε αγοράσει ρούχα, είχε δώσει κλειδιά στον Πίτερ για να προσέχει το σπίτι, είχε αγοράσει βαλίτσα και είχε ενημερώσει φίλους και γνωστούς ότι θα έλειπε ένα διάστημα. Λεπτομέρειες θα έλεγε αργότερα. Αν ήταν τυχερή και ο Ιαν τη δεχόταν. Γιατί σε κάθε άλλη περίπτωση, θα γυρνούσε πίσω και όλοι απλώς θα ήξεραν ότι έφυγε ένα ταξιδάκι.

Η Λάουρα είχε ξεκαρδιστεί στα γέλια όταν της είπε τα νέα. Γελούσε με την ψυχή της πέντε λεπτά και σταμάτησε μόνο επειδή η Βαλέρια είχε πάρει ένα προσβεβλημένο ύφος.
«Πλάκα κάνεις; Θα του κάνεις τέτοια έκπληξη;» είπε η Λάουρα εύθυμα. Η Βαλέρια δεν απάντησε. «Πιστεύω ότι θα πάθει συγκοπή».
«Δεν ξέρω πού να τον βρω όμως» προβληματίστηκε η φίλη της.
«Αυτό δεν είναι δύσκολο. Έχουμε δύο μέρες για να σκεφτούμε».
«Έχω στερέψει από ιδέες».
«Του έχεις πει τίποτα;»
«Του έστειλα ένα μήνυμα αλλά δεν απάντησε» μούτρωσε η Βαλέρια.
«Τι έλεγε το μήνυμα;»
«Του έγραψα μια ιαπωνική παροιμία που λέει ότι όποιος ταξιδεύει για την αγάπη περπατάει χίλια μίλια σαν να είναι ένα».
«Στα ιαπωνικά το έγραψες;» γέλασε η Λάουρα. Η Βαλέρια τη στραβοκοίταξε.
«Φυσικά! Αφού ξέρεις ότι μιλάω άπταιστα. Μα πλάκα μου κάνεις τώρα; Αν ήσουν εδώ θα έβλεπες!».
«Αν ήμουν εκεί δε θα σε άφηνα να κάνεις βλακείες».
«Λες ότι κάνω βλακείες;» σκοτείνιασε η Βαλέρια και η Λάουρα γέλασε ξανά.
«Βλακεία ήταν που τον άφησες, όχι που τον διεκδικείς».
«Αν με απορρίψει, θα γυρίσω πίσω. Ξεχνάς ότι έχει και κοπέλα;»
«Α ναι! Τη Μίκα την περιβόητη! Μα καλά, αυτή τι τρώει; Είδα κάτι φωτογραφίες στα περιοδικά. Πολύ ξινή φαίνεται».
«Η ξινή θα πάει επίσημα στο πλάι του όμως. Η γλυκιά σου φίλη θα ταξιδέψει μόνη της και το πιο πιθανό είναι να φάει τα μούτρα της».
«Θα δεις το Τόκιο ανθισμένο όμως. Μην γκρινιάζεις!»
«Θα είμαι μόνη μου!»
«Θα ΄χεις παρέα την αγάπη σου!».
«Μπορείς να σταματήσεις να γελάς, Λάουρα; Είσαι τελείως αναίσθητη; Φεύγω για το ταξίδι της ζωή μου και δεν ξέρω πού θα τον βρω και τι θα του πω».
«Νομίζω ότι αν καταφέρεις να τον συναντήσεις δε θα χρειαστεί να μιλήσεις. Θα το πιάσει το…νόημα».
«Έχω κακό προαίσθημα. Και γιατί δεν απάντησε;»
«Μπορεί να μην ξέρει τι να πει».
«Αυτός είναι πάντα ετοιμόλογος» παραπονέθηκε η Βαλέρια. Είχε κακό προαίσθημα. Κοίταξε το κινητό της για πολλοστή φορά. Είχαν περάσει πέντε ώρες από το μήνυμα. Το είχε στείλει με καρδιοχτύπι και από εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσε να ηρεμήσει. «Κάποια εξυπνάδα περίμενα να μου πετάξει».
«Έλα, Βαλέρια. Έχεις πάρει μια απόφαση και πρέπει να το κάνεις. Δεν έχει σημασία αν θα απαντήσει»
«Δίκιο έχεις» είπε η Βαλέρια και μετά από μερικά λεπτά έκλεισε το λάπτοπ της. Θα το έπαιρνε μαζί της στο ταξίδι, μαζί με το τάμπλετ της και θα επικοινωνούσε από το Τόκιο με τους φίλους της και τους δικούς της άνετα.


Είχε ένα σωρό πράγματα είχε να κάνει την επόμενη μέρα. Έπρεπε να βγάλει συνάλλαγμα, έπρεπε να επιβεβαιώσει την κράτηση στο ξενοδοχείο της, να πάει στην πρεσβεία και να πληρώσει λογαριασμούς ώστε να μη μείνουν εκκρεμότητες για τον Πίτερ. Ξάπλωσε στο κρεβάτι πολύ κουρασμένη και αποκοιμήθηκε γρήγορα αλλά ο ήχος του μηνύματος την ξύπνησε αμέσως. Ήταν εκείνος. Άνοιξε το μήνυμα με τρεμάμενα χέρια. «Ωραία η παροιμία αλλά δυσκολεύομαι να καταλάβω τι σημαίνει. Αν θες να μου ευχηθείς καλό ταξίδι, ευχαριστώ». Η Βαλέρια δεν απάντησε. Απλώς χαμογέλασε. Ο κακομοίρης. Δεν είχε ιδέα τι τον περίμενε…

3 σχόλια:

  1. Ανειλημμενων προσωπικων αποχρωσεων......καποια εχει επηρεαστει λιγακι απο το 50 shades of grey. ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. χαχαχαχα ευχομαι να παει εγκεφαλικο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Οχι μωρε ο καλουλης μας γιατι να πάθει εγκεφαλικό;; Εγω θελω να ξαφνιαστεί ΒΑ μην ξερει τι να κανει και νευριάσει β Βαλέρια μετα χαχα

    ΑπάντησηΔιαγραφή