Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2015

κεφάλαιο 64-μυδραλιοβόλον

Λίγη αμηχανία ίσως, αλλά όχι πια φόβος. Η Βαλέρια περπάτησε τα βήματα που τη χώριζαν από τον πατέρα της με το κεφάλι ψηλά, το κορμί στητό και τα χέρια βαθιά χωμένα στις τσέπες. Είχε κρύο αυτό το πρωινό. Το ρολόι της έδειχνε οκτώ και μισή. Ο πατέρας της είχε ήδη βγει να επιθεωρήσει τι άφησε η βροχή πίσω της. Μερικά χρόνια έως και μήνες πριν, θα έτρεχε σαν τρελή να προλάβει να γυρίσει πριν τις εφτά. Ο πατέρας της ξυπνούσε πάντα την ίδια ώρα και ήξερε ότι αν τρύπωνε στο δωμάτιό της εφτά παρά πέντε δε θα είχε να φοβηθεί τίποτα. Αλλά σήμερα τα πάντα ήταν διαφορετικά.
«Έξω ήσουν εσύ;» τη ρώτησε εκείνος όταν έφτασε δίπλα του. Ήταν προφανές ότι είχε περάσει το βράδυ έξω. Το έδειχναν τα ρούχα της και το στραπατσαρισμένο μακιγιάζ της. Και το ηθικό της φυσικά. Αλλά ο πατέρας της έδειχνε ψύχραιμος. Κι ας έβλεπε από ποια κατεύθυνση ερχόταν.
«Ναι, μπαμπά» του είπε και βίασε ένα χαμόγελο. «Είχαμε μερικά πράγματα να ξεκαθαρίσουμε» του είπε ουδέτερα. Ο πατέρας της την κοίταξε διερευνητικά.
«Έχω ακούσει ότι ο Ιαν έχει σχέση» της είπε εκείνος κάπως αυστηρά, ανήσυχος μάλλον για την εξέλιξη της σχέσης τους.
«Ιαν;» γέλασε η Βαλέρια. «Πρώτη φορά σε ακούω να λες το όνομά του. Πάντα ήταν ο ‘άλλος΄» είπε πικρά. Τα πάντα έγιναν, σκέφτηκε. Τα πάντα πήραν το δρόμο τους. Μόνο που εκείνη και ο Ιαν δεν ήταν πια μαζί.
«Προσπαθούσαμε να σε προστατεύσουμε, παιδί μου» υπεράσπισε εκείνος τον εαυτό του. «Τώρα που ξεκαθάρισε η κατάσταση δεν ωφελεί να κατηγορούμε άδικα το παιδί». Η Βαλέρια γέλασε και πάλι. Αλλά αυτή τη φορά δάκρυσε κιόλας. Δεν περίμενε ποτέ να το ακούσει αυτό.
«Το παιδί» επανέλαβε τα λόγια του «θα συνεχίσει τη ζωή του στην Ιαπωνία με τη γυναίκα που διάλεξε» του είπε προσπαθώντας να μην ουρλιάξει από την απελπισία που βάραινε την καρδιά της. Ένα αίσθημα βάρους είχε απλωθεί σε όλο της το σώμα από την στιγμή που ξύπνησε και δεν τον βρήκε πλάι της. Της είχε αφήσει ένα μήνυμα στο κινητό, ελλείψει χαρτιού και στιλό. Το κείμενο ήταν απλό αλλά περιεκτικό. Συγγνώμη, της είχε πει. Δεν μπορούσε να ζήσει με τον φόβο ότι θα τον αφήσει ξανά, της είχε πει. Καλό είναι να προσπαθήσουν και οι δύο να ξεχάσουν, της είχε πει. Και η Βαλέρια, που νόμιζε ότι το προηγούμενο βράδυ θα σηματοδοτούσε μια νέα αρχή, είχε ξυπνήσει μόνη της σε ένα άδειο κρεβάτι. Και είχε θυμώσει τόσο πολύ με τον εαυτό της που πίστεψε ότι θα καταλάβαινε πόσο τον αγαπούσε και πόσο είχε μετανιώσει για όσα είχαν γίνει  που δεν μπόρεσε καν να κλάψει. Μέχρι τώρα δηλαδή.
«Δεν ξέρω τι να πω…» είπε ο πατέρας της και την πλησίασε για να την αγκαλιάσει αλλά η Βαλέρια τραβήχτηκε. Δεν της έφταιγε ο πατέρας της, αλλά αυτή τη στιγμή δεν ήθελε τίποτα και κανέναν. Ήταν ηλίθια. Τόσο ηλίθια που ήθελε να ουρλιάξει, να σκίσει τα ρούχα της και να πέσει στην παγωμένη πισίνα για να τιμωρήσει τον εαυτό της. Αφού της το είχε δείξει και της το είχε πει με κάθε τρόπο. Γιατί πίστεψε ότι κάτι θα άλλαζε; Ήταν ευγενικός το προηγούμενο βράδυ, τρυφερός όπως συνήθως, αλλά κάτι έλειπε. Ήταν σαν να κάνει έρωτα με έναν άντρα που έμοιαζε με τον Ιαν αλλά δεν ήταν εκεί. Δεν ήταν εκεί η καρδιά του. Αυτή που κάθε φορά έκανε το σμίξιμό τους μοναδικό.
«Θα κάτσω μέχρι το μεσημέρι και μετά το γεύμα θα φύγω για Λονδίνο» του είπε και σκούπισε τα δάκρυά της. «Μην πεις στη μαμά κάτι αν μπορείς» είπε. «Δε θέλω να την αναστατώσουμε».
«Αν δε θες εγώ δε θα της πω κουβέντα, αλλά ίσως ανακουφιζόσουν αν μιλούσες μαζί της. Εκείνη πάντα έδινε καλές συμβουλές. Εγώ δεν ξέρω από αυτά» είπε σαν χαμένος. Η Βαλέρια χαμογέλασε ζεστά.
«Τι συμβουλές; Πώς να επέμβω στον πύργο ελέγχου και να μην φύγει η πτήση του;» γέλασε πικρά. «Γιατί άλλον τρόπο να μη φύγει, δε βλέπω» του είπε και άρχισε να κλαίει ξανά. Ο πατέρας της την τράβηξε από το μπράτσο και την υποχρέωσε να περπατήσει πλάι του. Περπατούσαν για αρκετή ώρα, κάνοντας άσκοπες βόλτες μέσα στο οικόπεδό τους. Η Βαλέρια προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό της ότι είχε βάλει τα δυνατά της κι ας έχασε τον πόλεμο. Είχε εξαντλήσει κάθε ιδέα, είχε ταπεινωθεί, είχε καταφύγει σε ακρότητες. Ίσως ήταν η κατάλληλη στιγμή να τον αφήσει. Ίσως του έκανε κακό. Τόσο κακό, που τον αλλοτρίωσε. Αυτή έφταιγε που είχε παγώσει τόσο απέναντί της, που την είχε παρατήσει μετά τη νύχτα που είχαν περάσει μαζί. Ο πατέρας της την άφησε ήσυχη με τη σκέψη της αλλά όταν τελικά μίλησε, την αιφνιδίασε με όσα της είπε.
«Βαλέρια, είσαι σίγουρη;» τη ρώτησε σταράτα. Η Βαλέρια τον κοίταξε αλλά δεν έκοψε βήμα. «Είναι αυτό που λέμε…ο άντρας της ζωής σου;» επέμεινε ο πατέρας της, φανερά αμήχανος που έκανε με την κόρη του μια τόσο προσωπική συζήτηση.
«Μα δεν το βλέπεις;» τον ρώτησε εκείνη σχεδόν θυμωμένη. «Η μοίρα μάς δένει από μικρά παιδιά. Ήμασταν αχώριστοι. Μια καρδιά που ζούσε σε δυο σώματα» του είπε και άρχισε ξανά να κλαίει. «Ποτέ δεν κατάφερα να αγαπήσω άλλον. Ποτέ. Και είμαι σίγουρη ότι δεν θα βρω άλλον σαν κι εκείνον. Είναι η προέκταση του εαυτού μου, το άλλο μου μισό. Δεν ξέρω πού σταματάει η Βαλέρια και πού αρχίζει ο Ιαν. Δεν ξέρω πώς θα ζήσω χωρίς εκείνον, γνωρίζοντας ότι είναι παντρεμένος με κάποια άλλη, κάνοντας τα πράγματα που είχαμε ονειρευτεί μαζί».
«Σταμάτα να κλαις» είπε μαλακά ο πατέρας της. Η Βαλέρια όμως δεν μπορούσε να ηρεμήσει. Τον σκεφτόταν με άλλη γυναίκα και τρελαινόταν.
«Δε θα σταματήσω ποτέ να κλαίω» είπε πεισματικά εκείνη. «Ακόμα και αν ηρεμήσω κάποτε, και φτιάξω τη ζωή μου, πάντα μέσα μου θα κλαίω για εκείνον. Για όσα χάσαμε».
«Είσαι…» ψέλλισε ο πατέρας της αλλά σταμάτησε. Πήρε μια ανάσα και συνέχισε. «Είσαι σίγουρη ότι τα έκανες…όλα;» ρώτησε.
«Όλα όλα» είπε εκείνη με σιγουριά και χαμογέλασε πικρά.
«Όλα όλα;» επέμεινε ο πατέρας της. Η Βαλέρια δεν καταλάβαινε πού το πήγαινε.
«Τι εννοείς, πατέρα;» τον ρώτησε μπερδεμένη.
«Ε να…» κόμπιασε εκείνος φανερά συγκινημένος «εμείς ένα παιδί σε έχουμε και ξέρεις πόσο σε αγαπάμε και πόσο θέλουμε να σε βλέπουμε αλλά ίσως πρέπει να σκεφτείς την πιθανότητα να πας» της είπε και η Βαλέρια τον κοίταξε αποσβολωμένη αυτή τη φορά.
«Πού; Στην Ιαπωνία;» τον ρώτησε με τα φρύδια της ανασηκωμένα.
«Ε πού αλλού;» γέλασε ο μπαμπάς της με την απορία της. «Αν έχεις χρόνο φυσικά. Πότε φεύγει;».
«Μα μπαμπά, τι λες;» είπε η Βαλέρια. «Να πάω στην Ιαπωνία για τόσους μήνες; Και η δουλειά μου; Εσείς; Οι φίλοι μου; Έχω μια ζωή εδώ» του είπε και σταμάτησε απότομα. Το βλέμμα του πατέρα της έπεσε αυστηρό πάνω της. Σχεδόν ντράπηκε.
«Άρα δεν είσαι σίγουρη» τη μάλωσε. «Δεν υπάρχει θυσία που δε θα έκανα για τη μητέρα σου. Μέρος στη γη που δε θα πήγαινα μαζί της. Εσύ τι έχεις να αφήσεις πίσω; Η καριέρα σου μπορεί να περιμένει. Οι φίλοι σου κι εμείς το ίδιο».
«Μα δε γίνεται να τα αφήσω όλα» διαμαρτυρήθηκε αδύναμα.
«Τότε άφησέ τον, κόρη μου» είπε ο μπαμπάς της θυμωμένος. «Γιατί κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να ζήσει την απόλυτη αγάπη. Και αν η άλλη γυναίκα είναι πρόθυμη να τα αφήσει όλα πίσω, ίσως αυτή του αξίζει περισσότερο» της είπε.
Η Βαλέρια περπάτησε λίγο χωρίς να μιλάει. Ντρεπόταν για την ολιγοψυχία της, αλλά φοβόταν κιόλας. Μήπως υπήρχε και κάτι ακόμα που δεν είχε κάνει; Μήπως…
«Νομίζω ότι φεύγει σε τέσσερις μέρες» είπε η Βαλέρια και ο μπαμπάς της χαμογέλασε.
«Είναι ό,τι πρέπει για να φτιάξεις βαλίτσες» γέλασε και η Βαλέρια τον κοίταξε με περιέργεια.
«Λες να έχω καμιά ελπίδα ή θα φάω πάλι τα μούτρα μου;».
«Κάτι μου λέει ότι δε θα φας τα μούτρα σου, κόρη μου. Αν έχει μυαλό στο κεφάλι του θα καταλάβει πόσο τον αγαπάς».
«Τόσο καιρό δεν το έχει καταλάβει».

«Βαλέρια, είναι η πρώτη τέτοια συζήτηση που κάνουμε και δεν είμαι σίγουρος ότι ξέρω τι να πω και πώς να το πω. Αλλά μπορώ με σιγουριά να σου πω ότι οι μεγάλες μάχες θέλουν μεγάλα όπλα. Και ήρθε η ώρα να βγάλεις το μπαζούκας σου».

4 σχόλια:

  1. γλυκια μου θα ανεβασεις και αλλο μεσα στην ημερα?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. αχ ναιι να παει! Θα παθει πλακα αυτος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. <3 εντάξει..... συγκινήθηκα.... αλήθεια!!! πόσο τρυφερή στιγμή πατέρα-κόρης.... πόσο αληθινή εξομολόγηση......

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. οοοοοοοοοοο θα παει στην Ιαπωνια ????? αν μετα απο αυτο δεν καταλαβει ποσο τον αγαπαει θα ειναι μεγαλος βλακας

    ΑπάντησηΔιαγραφή