Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2015

κεφάλαιο 53-υλικές ζημιές

Και τα λεπτά έγιναν ώρες και οι ώρες μέρες.

Η Βαλέρια δεν θα μπορούσε να πιστέψει ποτέ ότι ο Ιαν δεν επικοινωνούσε μαζί της μετά από τέτοιο συνταρακτικό νέο. Μπορεί η σχέση τους να είχε τελειώσει αλλά δεν ήταν δυνατόν να μην χάρηκε, να μην ανακουφίστηκε τουλάχιστον. Τόσο πολύ τη σνόμπαρε πια; Τόσο πολύ αδιαφορούσε;

Όλες αυτές οι σκέψεις κόντευαν να την τρελάνουν και δεν μπορούσε να μιλήσει και στη Λάουρα, γιατί δεν ήξερε ότι είχε επικοινωνήσει μαζί του. Προσπάθησε να τον πάρει τηλέφωνο πριν από δύο μέρες για να επιβεβαιώσει ότι είχε λάβει το μήνυμα. Δεν ανησυχούσε ιδιαίτερα για τη διαρροή του μυστικού γιατί το αποτέλεσμα δεν ανέφερε πουθενά το όνομά του. Μόνο το δικό της. Όποιος και να έβρισκε το χαρτί δε θα έκανε τη σύνδεση. Ίσως μόνο η Ιλέιν, αλλά ήταν διακριτική και εχέμυθη, οπότε δεν υπήρχε θέμα.

Μπήκε στην κεντρική είσοδο του ουρανοξύστη όπου βρίσκονταν τα γραφεία της εταιρείας του Ιαν περίπου στις πέντε το απόγευμα εκείνης της Παρασκευής. Είχε τελειώσει στις τέσσερις από τη δουλειά, γιατί τις Παρασκευές τέλειωναν όλοι πιο νωρίς και πήγαιναν για μια μπίρα. Εκείνη δεν τους συνόδευσε. Είχε κάνει του γαιδάρου την υπομονή και σήμερα δεν κρατήθηκε. Έδωσε τα στοιχεία της στη ρεσεψιόν και είπε ότι είχε ραντεβού μαζί του. Ψέματα. Πάτησε τον αριθμό του ορόφου και μετά από μερικά δευτερόλεπτα στο ασανσέρ κατέβηκε στον τελευταίο όροφο και βγήκε στο διάδρομο με το παχύ χαλί. Όλα ήταν όπως τα θυμόταν την τελευταία φορά. Τα χρυσά διακοσμητικά, το μοντέρνο λογότυπο, η ζωηρή εργατικότητα των συνεργατών του Ιαν. Η Ιλέιν καθόταν στο γραφείο της έξω από τις διπλές πόρτες του αφεντικού της και πληκτρολογούσε ήρεμα. Αυτό ήταν, σκέφτηκε η Βαλέρια. Έπρεπε να περάσει αυτό το εμπόδιο και μετά θα περνούσε στην τελική πίστα. Τον Μεγάλο Κακό.

Περπάτησε γοργά και με δυναμισμό προς το μέρος της κοπέλας, η οποία σήκωσε τα μάτια της όταν άκουσε τα τακούνια της Βαλέρια.
«Πού πάτε; Δεν έχετε ραντεβού» της είπε αυστηρά όταν είδε ότι δεν περίμενε. Σηκώθηκε και προσπάθησε να τη σταματήσει. «Είναι απασχολημένος, θα φωνάξω την ασφάλεια…» ύψωσε τον τόνο της φωνής της και τη στιγμή που ακουμπούσε το μπράτσο της, η Βαλέρια εκνευρισμένη, άνοιξε την πόρτα του Ιαν με μια δυνατή κλωτσιά.

Ο Ιαν έμεινε να την κοιτάει για μερικά δευτερόλεπτα σαστισμένος, αλλά αμέσως ανέκτησε την αυτοκυριαρχία του.
«Κύριε, είναι τρελή! Προσπάθησα αλλά…» είπε η Ιλέιν ντροπιασμένη, αλλά ο Ιαν δεν έδωσε συνέχεια.
«Σε ευχαριστώ, Ιλέιν. Συγγνώμη που χρειάστηκε να το υποστείς όλο αυτό» είπε ευγενικά στη βοηθό του δείχνοντας προς το μέρος της Βαλέρια λες και μιλούσε για κάποιο σκυλί. Η Βαλέρια δεν έδωσε σημασία όμως. Ήταν τόσο έξαλλη που είχε χάσει κάθε επαφή με τη λογική.

Όταν έμειναν μόνοι, ο Ιαν δεν της μίλησε. Στράφηκε στο λάπτοπ του και άρχισε να πληκτρολογεί κάτι. Η Βαλέρια τον κοίταξε. Φορούσε ένα ωραίο μπλε κοστούμι, λευκό πουκάμισο και ασημένια γραβάτα. Είχε μακρύνει λίγο τα μαλλιά του. Ήταν πολύ όμορφος. Αλλά εκείνη συνέχιζε να θέλει να τον σκοτώσει.
«Βαλέρια, πες ό,τι στο διάολο ήρθες να πεις και φύγε» της είπε χωρίς να την κοιτάει. Πληκτρολογούσε μανιωδώς κάτι και έδειχνε απορροφημένος. Η Βαλέρια πραγματικά ήθελε να τον πνίξει.
«Ιαν, κάνεις backup;» τον ρώτησε ήρεμα και τον πλησίασε.
«Φυσικά. Ο,τι γράφω σώζεται αυτόματα στο cloud της εταιρείας και…» είπε εκείνος αλλά δεν ολοκλήρωσε. Η Βαλέρια έπιασε το λάπτοπ από την οθόνη και το εκσφενδόνισε στον τοίχο δίπλα της. Αυτό έσπασε και προσγειώθηκε σε κομμάτια στο πάτωμα. Ο Ιαν έκανε μια γκριμάτσα έκπληξης αναμεμειγμένη με θυμό. Αλλά δεν μίλησε. Μόνο έκανε πίσω το κάθισμά του και έδεσε τα χέρια του πίσω από το κεφάλι του. Η Βαλέρια ήταν κατακόκκινη από το θυμό και το ένιωθε γιατί τα μάγουλά της έκαιγαν.
«Έχεις κάτι με τους Lenovo;» ρώτησε εκείνος ειρωνικά και της έδειξε το κάθισμα απέναντί του. Η Βαλέρια δεν κάθισε όμως.
«Σου έστειλα κάτι» του είπε κοιτώντας τον σταθερά. Εκείνος έδειχνε σαν να βαριέται με την παρουσία της. Η Βαλέρια εκνευρίστηκε κι άλλο. Εκείνη είχε αποσυντονιστεί με την παρουσία του, την ομορφιά του, το φλεγματικό πνεύμα του. Εκείνος έδειχνε να την κοιτάει λες και ήταν αντικείμενο. Κι εκείνη…Είχε φροντίσει την εμφάνισή της πριν έρθει. Είχε διαλέξει ένα ωραίο σκούρο μωβ φόρεμα, ψηλές γόβες και χρυσά σκουλαρίκια. Θα του έσπαγε όλο το γραφείο από τα νεύρα της αλλά δεν ήθελε να το κάνει ρακένδυτη.
«Ναι, κάτι πήρε το μάτι μου» είπε εκείνος τελικά.
«Και;» τον προκάλεσε εκείνη. Μια υποψία βασάνιζε το μυαλό της. «Δεν έχεις να πεις τίποτα;»
«Τι να σου πω δηλαδή;» είπε εκείνος ήρεμα. «Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ότι από σήμερα και στο εξής η ασφάλεια του κτιρίου δε θα σε αφήνει να μπεις μέσα» χαμογέλασε. «Και ότι θα πληρώσεις το λάπτοπ μου. Το αγαπούσα πολύ».
Η Βαλέρια χαμογέλασε κι αυτή και κατευθύνθηκε προς το φαξ. Το τράβηξε από το ράφι στο οποίο ήταν στερεωμένο και το έριξε κάτω. Άνοιξε σε δύο κομμάτια. Ο Ιαν το κοίταξε ατάραχος.
«Βάλτο κι αυτό στο λογαριασμό» του είπε εκείνη και ανασήκωσε το φρύδι.
«Σπάσε ό,τι θες» είπε εκείνος ήρεμος. «Συνεχίζω να αδιαφορώ για σένα και ό,τι έχεις να μου πεις» την προκάλεσε και η Βαλέρια ένιωσε την προσβολή του να την πετυχαίνει στην καρδιά. Την έπεισε. Ειλικρινά την έπεισε.
«Σου έστειλα το τεστ που αποδεικνύει ότι δεν είμαστε αδέρφια και μου λες ότι αδιαφορείς;» τον ρώτησε εκείνη προσπαθώντας να κρύψει την πίκρα της.
«Βαλέρια, έχω σχέση. Μου φαίνεται πολύ θλιβερό όλο αυτό…» της είπε και σούφρωσε τα χείλη του. «Μην ξεφτιλίζεσαι άλλο. Όσο και να με παρακαλάς, όσα και να σπάσεις, δεν μπορούμε να ξαναφάμε ξαναζεσταμένο φαγητό» είπε και η Βαλέρια κάγχασε.
«Ώστε αυτό νομίζεις;» γέλασε εκείνη. «Ότι σου έστειλα το τεστ για να τα ξαναβρούμε;».
«Δεν ξέρω, τι να πω…»
«Σου έστειλα το τεστ για να βάλουμε τελεία» του είπε αλλά εκείνος πήρε το κινητό του και άρχισε να πληκτρολογεί.
«Μην σου περάσει από το μυαλό να το σπάσεις κι αυτό» της είπε και η Βαλέρια χαμογέλασε με την προνοητικότητά του.
«Ιαν, καταλαβαίνω ότι σε απογοήτευσα» του είπε σοβαρά. «Αλλά όταν πήρα το κουράγιο και έκανα την εξέταση περίμενα ότι θα χαρείς με τα αποτελέσματα και ότι θα απαντήσεις».
«Χάρηκα πριν από οκτώ μήνες» είπε ξερά ο Ιαν και η Βαλέρια ένιωσε την ανάσα της να κόβεται.
«Τι εννοείς;»
«Είχες αφήσει τη βούρτσα σου σπίτι μου, ηλίθια» της είπε σκληρά. «Μία δική σου τρίχα, μία δική μου και μία του πατέρα μου και τσουπ! Σε πέντε μέρες, έχασα την ευκαιρία να έχω μια αδερφούλα» είπε ειρωνικά. «Παραμένω ένα κακομαθημένο μοναχοπαίδι» της είπε και ξεφύσησε δραματικά. Άφησε κάτω το κινητό του και την κοίταξε με ένα βλέμμα σχεδόν άδειο.
«Το…ήξερες;» τον ρώτησε σαν χαμένη αν και μέσα της τη βασάνιζε αυτή η υποψία εδώ και μερικές μέρες. «Και με άφησες στο σκοτάδι;»
«Δεν ήθελες να μάθεις, Βαλέρια» της είπε εκείνος αδιάφορα.
«Δεν είναι δυνατόν να το ήξερες εδώ και οκτώ μήνες και να μην μου είπες τίποτα!» του φώναξε. Ο Ιαν σήκωσε το ακουστικό.
«Ιλέιν, πες σε παρακαλώ στα παιδιά ότι μπορούν όλοι να φύγουν. Και εσύ φυσικά, κορίτσι μου. Να αδειάσει ο όροφος γιατί προβλέπω θεομηνία» είπε και το έκλεισε.
«Ιαν, απάντα μου!» του είπε αυστηρά.
«Σε ποια ερώτηση; Α ναι!» είπε εκείνος. «Ναι, το ήξερα, αλλά δεν σου είπα τίποτα. Δε σε ένοιαζε και δεν ήθελες να μάθεις. Ήσουν κάθετη. Τι να έκανα;»
«Έχασα σχεδόν ένα χρόνο από τη ζωή μου, κάθαρμα!» ούρλιαξε εκείνη έξαλλη από θυμό. «Άλλαξα πόλη, δουλειά! Έκλαψα, έχασα κιλά, υπέφερα. Κόντεψα να τρελαθώ, Έκανα δέκα μπάνια τη μέρα προσπαθώντας να σε σβήσω από πάνω μου, εγώ…»
«Και τα κατάφερες;» τη διέκοψε εκείνος. Την κοιτούσε από πάνω μέχρι κάτω. Ένιωσε την ανησυχία του.
«Εσύ;» απάντησε με ερώτηση η Βαλέρια.
«Εγώ, ναι. Η Εμιλι είναι θαυμάσια κοπέλα και σκεφτόμαστε μάλιστα…»
«Να ζήσετε» είπε η Βαλέρια ανυπόμονα. «Κόψε το κεφάλι σου, Ιαν. Πήγαινε παντρέψου όποια θες και κάνε ό,τι θες. Αλλά να ξέρεις κάτι τόσο μεγάλο και να μη μου πεις κουβέντα είναι εμετικό».
«Εμετικό είναι να μη δίνεις μια ευκαιρία στη σχέση σου, Βαλέρια» επιτέθηκε κι εκείνος. «Να κλείνεις τα τηλέφωνα και να χάνεσαι από προσώπου γης»
«Νόμιζα ότι έκανα το σωστό».
«Κι εγώ αυτό νόμιζα. Δεν ήθελες να μάθεις και δε σου είπα».
«Μα αν ήταν αρνητικό φυσικά και ήθελα να μάθω!»
«Πάντα ήσουν για τα εύκολα» είπε εκείνος και ανασήκωσε τους ώμους. Η Βαλέρια τον κοιτούσε αποσβολωμένη. Δεν έβγαζε άκρη.
«Θα βγεις κι από πάνω τώρα;» τον ρώτησε σαν χαμένη.
«Δεν ήμουν ποτέ από κάτω».
«Είσαι εγωιστής. Το ξέρεις;» τον ρώτησε σοβαρά.
«Κάτι μου έχουν πει» χαμογέλασε λοξά εκείνος και γύρισε την καρέκλα του προς το παράθυρο. Κοιτούσε τη θέα τώρα, και όχι εκείνη.
«Ιαν, σε παρακαλώ, μπορείς να…»
«Να μη με παρακαλάς για τίποτα!» ούρλιαξε ξαφνικά εκείνος και γύρισε προς το μέρος της. Η γροθιά του προσγειώθηκε στο γραφείο του με φόρα. Η Βαλέρια έκανε ενστικτωδώς ένα βήμα πίσω. Τα μάτια του πετούσαν σπίθες και έμοιαζε με αγρίμι έτσι όπως ρουθούνιζε. «Να σηκωθείς να φύγεις από εδώ μέσα και να μη σε ξαναδώ ποτέ μπροστά μου!» συνέχισε να φωνάζει και έκανε να σηκωθεί αλλά σταμάτησε.
Η Βαλέρια έμεινε ακίνητη, μελετώντας προσεκτικά την επόμενη κίνησή της. Έπρεπε να φύγει. Αλλά δεν ήθελε. Ήθελε να πει κάτι έξυπνο, αλλά η ευφυΐα της την είχε εγκαταλείψει.
«Έχεις δίκιο» ψέλλισε τελικά. «Δεν έχω κανένα δικαίωμα να σε ενοχλώ απλώς ένιωσα την επιθυμία να σου πω τα νέα μόλις τα έμαθα» είπε και έκανε να φύγει αλλά ο Ιαν την πρόλαβε. Έδειχνε πιο ήρεμος αλλά και πάλι δεν τολμούσε να τον προκαλέσει.
«Μπήκες με το έτσι θέλω στο γραφείο μου και τα έσπασες όλα. Ποια νομίζεις ότι είσαι, κοριτσάκι μου;» τη ρώτησε πίσω από τα μισόκλειστα μάτια του.
«Κοριτσάκι σου;» μιμήθηκε τον τόνο της φωνής του η Βαλέρια. «Όχι και κοριτσάκι, Ιαν» του είπε με περηφάνια. Σήκωσε τη μύτη της αλαζονικά και χαμογέλασε με όση θηλυκότητα μπορούσε. «Φέρθηκα ανόητα και ανώριμα, σίγουρα, αλλά όχι και κοριτσάκι» επέμεινε.
«Τελοσπάντων» είπε εκείνος και έκανε μια αόριστη χειρονομία. «Κοριτσάκι, γυναίκα, ό,τι να’ναι».
«Καλά, καλά, καταλάβαμε» του είπε κι εκείνη ειρωνικά. «Είσαι υπεράνω, μας ξεπέρασες και τα έχεις και με την καρακαλλόνα».
«Ισχύουν και τα τρία» χαμογέλασε σαρδόνια.
«Είσαι κακός ψεύτης, Ιαν» του είπε τελικά εκείνη και αφού του έκλεισε πονηρά το μάτι, βγήκε από το γραφείο του με το κεφάλι ψηλά και την ελπίδα ότι θα τον ξανάβλεπε σύντομα.




10 σχόλια:

  1. Φυσικα και δεν την εχει ξεπερασει και φταιει και αυτος που δεν της ειπε για το τεστ...αλλα πιστευω οτι η συμπεριφορα της Βαλεριας ειναι παιδαριωδης, αλλωστε αυτη δεν ηθελε να μαθει...το να γκρεμιζεις κατι για μια υποψια χωρις να σκεφτεις οτι και ο αλλος μπορει να υποφερει και μετα να ζητας απο εκεινον ωριμοτητα και να επιστρεφεις σε κατι οταν η μπορα εχει φυγει ειναι,ο ορισμος του εγωιστη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τώρα κανε κάτι για να τη συμπαθησουμε και λίγο,μην ειναι μόνο εκείνη από κάτω συνέχεια.Α,και κάτι για να βαρεσει κόκκινο ο Ιαν από τη ζήλεια,μη ζηλεύουμε μονο εμείς..Α,και τωρα θελω ένα σκούτερ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. έχω πεθάνει στο γέλιο με το σκούτερ!χαχαχαχαχαχαχα

      Διαγραφή
  3. ειναι μετρημενες στα δακτυλα η φορες που εχω παραδεχτη την βαλερια αυτη μπορει να ειναι και η δευτερη φορα :) πω!!!! του τα εσπασε ολα μεσα στο γραφειο και παρα τα καρφια που της εριχνε συνεχιζε χωρις σταματημο :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αυτο που εκανε ο Ιαν δειχνει εγωιστη ανθρωπο......οκ τον πληγωσε αλλα η αγαπη εκει φαινετε....επρεπε να της το πει αλλα προτειμησε να την αγησει να βασανιζετε για 8 μηνες......ειπε πως με τετοια γυναικα που φευγει στα δυσκολα δεν κανει κανεις οικογενεια......αλλα ουτε κ με εναν αντρα εγωιστη κ εκδικητικο μπορει καποια να κανει οικογενεια.......βασικα κ οι δυο εκαναν πολλα λαθη.....δεν πιστευω πως υπαρχει καποιος απο τους δυο που να εχει δικιο......τουλαχιστον οχι μετα απο αυτο που ειπε ο Ιαν......

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Λοιπόν για τον Ίαν να πω οτι ειχε δείξει απο την αρχή το ενδιαφέρον του και την αγαπη τ ! Αλλα ως γυναικα θα πάρω το μέρος της Βαλέρια γιατι την νιώθω κατα βάθος ! Μου την σπάει που το παίζει τοσο ανώτερος ! Αλλα περιμένω με ανυπομονησία την συνέχεια για να καταλήξω αν πρεπει να αρχίσω να βρίζω ή οχι ! Χαχαχχα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Εγώ μπορεί και να του ανοιγα το κεφάλι του παλιομπουμπουνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή